طبق آیات قرآن سکنی ‌گزیدن، هدف تشکیل خانواده است و هر جایی، محل سُکنی نیست. در انگیزه تشکیل خانواده، حالتی به نام سکنی‌گزیدن و پناه‌یافتن پنهان است که باید سخت از آن مراقبت کرد تا از دست نرود، در غیر این صورت منزلت والای سکنی گزیدن در خانواده رخ نمی‌نمایاند و اعضای خانه نخواهند توانست با آن ارتباط پیدا کنند و در نتیجه از سرشت اصلی تشکیل خانواده فاصله می‌گیرند و از حوزه آزادی در یک آرامش درونی محروم می‌شوند. در این رابطه زنان نیازمند محبت و عاطفه از سوی همسران شان و مردان نیازمند حمایت، اعتماد به مردانگی از سوی زنان خود هستند و تا مادامی که نیاز هر دو از سوی همدیگر مرتفع شود زندگی پایداری خواهند داشت. اگر از خود زنان سوال شود که چرا ازدواج می کنند و مسئولیت های سنگین همسری و مادری را بر عهده می گیرند، در ابتدایی و مهمترین پاسخ به احتمال بسیار زیاد رسیدن به آرامش است. کسب این آرامش نیازمند یک انتخاب صحیح است کهاگر مناسب باشد سکون و دل گرمی را در زندگی به همراه می آورد. - کفویتِ همسران : شبیه هم بودن یا هم کفو بودن یکی از دلایلی است که زنان معتقدند با شباهت بیشتر به آرامش بیشتری نیز دست خواهند یافت. عده ای دیگر نیز عقیده دارند، شباهتی که به مرور و در اثر هم نشینی زوجین بین آنها ایجاد می شود نیز در کسبِ آرامش شان نقش زیادی خواهد داشت. - شناخت صحیح همسران نسبت به یکدیگر: با شناخت درست از نیازها و عواطف و نقاط قوت و ضعف هر یک از همسران می توان به آرامش بیشتری دست یابند. - نگرش توحیدی: برخی از زنان اعتقاد به حلال و حرام، ایمان به خدا، پایبندی به مسائل دینی و اعتقادی و روحیه ی توکل و رضایت نسب به خدای بزرگ را از عواملِ آرامش بخش زندگی زناشویی برشمرده اند. - ویژگی های اخلاقی مثبت همسران نیز از دیگر عواملی ست که باعث کسبِ آرامش در زندگی زناشویی می شود. همچنین داشتنِ روحیه ی همدلی و همراهی، سبک زندگی و نحوه تربیتِ همسران، روحیه ی قناعت و شکرگزاری نیز از دیگر عواملی ست که زنانِ مورد مطالعه در مورد مسائل آرامش بخش پس از ازدواج از آن یاد کرده اند. ازدواج و تامین نیازها همه ی میدانیم که ازدواج باعث کسب ارامش در زندگی فردی و اجتماعی ما می شود اما بد نیست بدانیم که این آرامش به دلیل رفع کدام یک از نیازهای ما اتفاق می افتد. در زیر به برخی از این نیازها که با ازدواج برطرف شده و موجبات آرامش و سکون ما را فراهم می کند اشاره می کنیم: - استقلال و آزادی: بسیاری از زنان از اینکه بعد از ازدواج می توانند نقش تصمیم گیرندگی را برای زندگی خود داشته باشند و سکان یک زندگی خانوادگی را به عهده بگیرند احساس آرامش و امنیت می کنند. - امنیت اقتصادی: نگرانی های ناشی از بار سنگین بودن بر دوشِ خانواده و هم چنین نیاز به استقلال اقتصادی از مسائلی ست که بعد از ازدواج برای خیلی از زنان حل شده و آرامش بخش زندگیِ آنان بوده است. - فرزند: وجود فرزند آرامش بخش زندگی ست و یک زندگی پویا و فعال بدون داشتنِ فرزند و فرزندان به سختی محقق می شود. دیدنِ بزرگ شدن، بالندگی و موفقیت های فرزندان از عوامل آرامش بخشِ زنان در زندگی ست که بعد از ازدواج محقق می شود. - رفع نیازهای جنسی همسران: ازدواج راهی برای پاسخ به نیازهای طبیعی و غریزی هر فرد و برطرف کننده ی استرس های از این دست می باشد. - روحیه ی همکاری و همدلی: بسیاری از زنان از اینکه همسرشان در خانه و زندگی مشترک به درک صحیحی از زن و زندگی زناشویی می رسد و با آنها همراهی و همدلی می کند احساس آرامش عمیقی می کنند. انس و صمیمیت، اعتماد به یکدیگر، تکامل و رشد فردی، ارتباط موثر با خانواده ی همسران از دیگر نیازهایی ست که بعد از ازدواج برطرف شده و زنان از آنها نام برده اند. بیشتر بخوانید: چگونه با همسرمان شاد زندگی کنیم شما زوج مناسبی برای یکدیگر هستید ؟ چند تکنیک ساده برای گفت‌وگوی بهتر در زندگی آرامشِ خانه و زن خداوند بر عهده مردان قرار داده که برای زنان امنیت و آرامش روحی و جسمی فراهم آورند تا جامعه به نتایجی که باید از جانب زنان برسد، برسد. زیرا به همان اندازه که بستر آرامش روحی و جسمی زن از دست رفت، به همان اندازه جامعه از برکات واقعی که خداوند از طریق زنان به جامعه می‌دهد، محروم می‌شود. بر اساس آیات قرآن، یکی از اهداف مهم ازدواج و تشکیل خانواده رسیدن به آرامش است و چنین آرامشی برای حفظ و تعالی خانواده ضروری است. از سویی به دلیل وجود عواطف قوی در زنان، نقش آنان در تأمین بهداشت روانی خانواده برجسته­تر است ، و آرامش آنان به دلیل نقش تربیتی شان اهمیت مضاعف دارد. امید است با فهم نقش والای زن در خانواده و همچنین بررسی نیازهای زنان و اشاره به راه های رافع نیاز، آرامش زنان در خانواده روز به روز بیشتر و زندگی زناشویی خانواده های ایرانی، هر لحظه زیباتر باشد. (1) تجربه احساس آرامش زنان در زندگی زناشویی، 1394، شهره روشنی، مطالعات زن و خانواده، دوره 3، شماره2.