شاذّ به معنی نادر و مقابل مشهور است. عنوان شاذّ در فقه گاه با قول به کار می رود و گاه با قرائت و در علم درایه همراه حدیث به کار می رود.
قول شاذّ
به نظریه مخالف مشهورِ فقها، قول شاذ اطلاق می شود.
حدیث شاذّ
مراد از «حدیث شاذ» نزد فقها حدیثی است که فقها بدان عمل نکرده اند؛ هر چند روایت صحیح و بدون معارض باشد.
قرائت شاذّ
مراد از «قرائت شاذّ» قرائتی از قرآن است که خلاف قرائت متواتر و مشهور باشد. [۱][۲][۳]
ــــــــــــــــــ
پانویس
۱. ↑ ذکری الشیعة ج۳، ص۳۰۵.
۲. ↑ تذکرة الفقهاء ج۳، ص۱۴۱.
۳. ↑ جواهر الکلام ج۹، ص۲۹۱۲۹۲.
منبع: وبسایت ویکی فقه
