طلبه مبارز محمدشفيع اکبري که يکي از چهار شهيد اين خانواده باعظمت مي‌باشد، که حدود سال 1340 در شهيدآباد استان فارس به دنيا آمد، سرزميني که به دليل کثرت شهيدانش از طرف مسئولين به اين نام معروف شد. او پس از گذراندن تحصيلات، به اصفهان رفت و به مدت سه‌سال نيز در مدرسه علميه ذوالفقار به کسب دانش‌ و تقوا اشتغال داشت. تا اين‌که جريانات کردستان و اقدامات دشمنان اسلام او را واداشت تا براي دفاع از دين و ميهن به آن‌جا برود. او نسبت به اهداف انقلاب مصمم بود، به‌طوري‌که پدر بزرگوارش گفته بود،‌ شفيع در اين راهي که رفته برنمي‌گردد و شهيد مي‌شود. زماني‌که آتش جنگ تحميلي برافروخته شد، محمدشفيع از کردستان به جنوب کشور رفت و با توجه به مشکلات فراوان، در برابر دشمن ايستادگي کرد و جزو گروه مدافعان خونين شهر محسوب مي‌شود. مادر صبورش در مورد اخلاقيات اين شهيد مي‌گويد: محمدشفيع خيلي مظلوم و کم‌رو بود. او هيچ وقت صحبتي در رابطه با کارهايي که در جبهه انجام مي‌داد به ميان نمي‌آورد. يک‌بار از جبهه براي ديدنمان آمد، دست‌هايش تاول زده بود. وقتي‌ علت را پرسيدم، دست‌هايش را پنهان کرد. پدرش گفت: در جبهه سنگر حفر مي‌کند. عاقبت دفتر حيات محمد شفيع، پس از 9 ماه مجاهدت در خرداد سال 60 در منطقه دارخوين به خون رنگين شد تا شهد شهادت را بنوشد و هم‌چو شهيدان کربلا جاويدان و ماندگار گردد. منبع: وبسایت افق حوزه