می دانیم که یکی از سرمایه های فطری و ذخائر طبیعی انسان (محبت) و دوست داشتن همدیگر است که خداوند آن را در وجود انسانها قرار داده است و هر انسانی می خواهد دوست بدارد و او را هم دوست داشته باشند، این است که می گویند: اساس زندگی انسانها بر پایه محبت بنا نهاده شده و هر کس محبتش بیشتر باشد زندگی او شیرین تر و لذتبخش تر می شود.
این است که بعضی از بزرگان ما محبت را دین، و دین را همان محبت معرفی کرده اند و فرموده اند: الدین هو الحب و الحب هو الدین. یعنی: دین همان محبت است و محبت همان دین است. یا اینکه فرموده اند: هل الدین الا الحب . یعنی: دین جز محبت چیز دیگری است؟!؟ ادیبان و شاعران هم محبت را معجون و خمیره هر خوبی دانسته و اشعاری در این باره سروده اند: (شعر شعراء درباره محبت) ادیبی گوید: از محبت تلخها شیرین شود - وز محبت مسها زرین شود از محبت دردها صافی شود - وز محبت دردها شافی شود از محبت خارها گل می شود - وز محبت سرکه ها مل می شود از محبت سجن گلشن می شود - بی محبت روضه گلخن می شود از محبت نار نوری می شود - وز محبت دیو حوری می شود از محبت حزن شادی می شود - وز محبت غول هادی می شود از محبت نیش نوش می شود - وز محبت شیر موشی می شود از محبت سقم صحت می شود - وز محبت قهر رحمت می شود از محبت مرده زنده می شود - وز محبت شاه بنده می شود محبت در دل پاک شعر از بهارستان بنیسی: محبت چیست گویم نیک دانی - به حرفم گوش کن با مهربانی محبت میوه قلب سلیم است - اگر از لفظ بدست آری معانی بدست آوردن معنی ز الفاظ - تدبر خواهد و هم کاردانی بود علم محبت علم ذاتی - که باید ضبط گردد در نهانی نهانت را نگهدار ز هر عیب - به هر وقت به هر دور و زمانی بکن وصلت به روح معنویت - ز جانت بگذر، یابی تو جانی روانت را بکن پاک از پلیدی - ز بدها دور باش تا می توانی اگر گشتی چنان مهر و محبت - بدل آید کنی روشن روانی همین اشعار را هر وقت خوانی - بخوان حمدی بیاد داستانی پس محبت خمیره هر خوبی است، بوسیله آن تلخیها شیرین و مسها زرین می شود، و دردها بوسیله آن شفا پیدا می کند و ناری، نوری می شود و دیو حوری، پس چه بهتر که این سرمایه فطری و ودیعه خدادادی را بیشتر از هر چیز و هر کس در خانواده خود به فعلیت در آوریم و بیشتر از همه به همسر خود محبت ورزیم و به این وسیله به زندگی خود صفا بخشیده و پایه های زندگی خود را با خشت های محبت بچینیم که خدای مهربان این مهر و مودت و الفت را به دل همسرها نسبت به یکدیگر قرار داده چنانکه در سوره (روم) آیه 21 می فرماید: یکی از آیات و نشانه های بزرگ خدای تبارک و تعالی این است که همسران شما را از جنس خود شما آفرید تا با آنها انس گرفته و در کنار هم با آرامش و خوبی زندگی کنید و برای یک زندگی مشترک خداوند مهر و محبت نسبت به همدیگر در دلهای شما قرار داد. یا اینکه در سوره (آل عمران) آیه 14 چنین می فرماید: محبت شهوات از قبیل دوستی زنان و فرزندان و... در نظر شما مردمان آراسته و زینت داده شد. و روایات زیادی هم در این مضمون از ائمه معصومین سلام الله علیهم اجمعین در این باره وارد شده است: از رسول خدا صلی الله علیه و آله، آن حضرت فرمود: من از دنیای شما جز زن و عطر خوشبو چیزی دوست ندارم، یا اینکه فرمود: نرسید بر من از دنیای شما جز زن و عطر. از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، آن حضرت فرمود: من از دنیای شما جز زن و عطر چیز دیگری دوست ندارم و روشنی چشمم نماز است. از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، آن حضرت فرمود: لذت من در دنیا زنانست و روشنی چشمم نماز است و ریحانتین من حسن و حسین علیهماالسلام. از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، آن حضرت فرمود: هر کس زنش را دوست دارد و این دوستی را بر او اعلام نماید و بگوید: من تو را دوست دارم، این گفته او هرگز از قلب زنش بیرون نمی رود، (در نتیجه این کار سبب می شود که زنش هم او را دوست داشته و زندگی خوبی داشته باشند. از امام صادق علیه السلام، آن حضرت فرمود: دوست داشتن زنان از اخلاق پیامبران است. از امام صادق علیه السلام، آن حضرت فرمود: هر چه محبت همسر در قلب بنده زیاد باشد فضیلت و ایمانش زیادتر می شود. از امام صادق علیه السلام، آن حضرت فرمود: خیر زیادی (در دوستی) زنهاست. از امام صادق علیه السلام، آن حضرت فرمود: هر کس محبتش بر ما زیاد باشد، زن و حلوا را هم زیاد دوست می دارد. از امام صادق علیه السلام، آن حضرت فرمود: لذتی برای مردم در دنیا و آخرت بیشتر از لذت زنها نیست سپس آیه زین للناس را خواند. به کلامی از امام صادق علیه السلام، (خوب توجه کنید): از امام علیه السلام سئوال شد چه چیز لذت دارد؟ فرمود: دوست داشتن و مباضعه زنان. (توضیحی که عمل بر آن لازم است) توضیح: توضیحی که در این باره به خوانندگان داده می شود، این است که (محبت) کردن هم مثل چیزهای دیگر معیار و اندازه معینی دارد که اگر افراط و تفریط در آن شود نه تنها نتیجه خوبی گرفته نمی شود بلکه خود همان محبت کردن عامل خطرناکی است که انسان را تهدید به خطر می کند و اثرات سوئی در زندگی انسان می گذارد، روایاتی که در محبت کردن نسبت به زن نقل گردید، گویای این است که باید به اندازه معین مهر و محبت در مابین زن و شوهر باشد تا زندگانیشان از صفا و صمیمیت برخوردار شده و رشته مقدس زندگی از هم نگسلد. نه اینکه مرد چنان شیفته و دلباخته زن باشد که دربست در اختیار او قرار گیرد، بنده وار تسلیم فرمانش باشد، اختیار خود و فرزندانش را بدست او بسپارد این نه تنها محبت کردن و مهر ورزیدن نیست بلکه یکنوع خودباختگی در مقابل زن و امور زمام را بدست او دادن است و آن هم از طرف شرع مقدس اسلام نکوهیده و اکیداً از این کار ممنوع شده است. منبع : کتاب با چه کسی ازدواج کنیم؟- نویسنده: اسد الله بنیسی
