امام حسن وصال شیرازی را شفا داد! میرزا محمّد شفیع شیرازی متخلص به وصال شیرازی متوفّی سال 1262 هـ. ق در شیراز از بزرگان شعرا و ادبا و عرفای عصر فتحعلی شاه قاجار بود. علاوه بر مراتب علمی، به تمام خطوط هفت‌گانه (نسخ، نستعلیق، ثلث، رقایم، ریحان، تعلیق، و شكسته) مهارتی به سزا داشته و كتابهای فراوانی نیز با خطوط مختلف نگاشته است. از جمله، اینكه 67 قرآن به خط زیبای خود نوشته است. بر اثر نوشتن زیاد چشمش آب می‏آورد و به پزشك مراجعه می‏كند، دكتر می‏گوید: من چشمت را درمان می‏كنم، به شرطی كه دیگر با او نخوانی و خط ننویسی. پس از معالجه و بهبودی چشم، دوباره شروع به خواندن و نوشتن می‏كند تا این كه به كلّی نابینا می‏شود. سرانجام با حالت اضطرار متوسل به محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) و آل او می‏شود. شبی در عالم رؤیا پیغمبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را در خواب می‏بیند، حضرت به او می‏فرماید: چرا در مصائب حسین (و حسن) (علیهماالسلام) مرثیه نمی‏گویی تا خدای متعال چشمانت را شفاء دهد. در همان حال حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) حاضر گردیده می‏فرماید: وصال! اگر شعر مصیبت گفتی، اوّل از حسنم شروع كن؛ زیرا او خیلی مظلوم است. صبح آن روز وصال شروع كرد در خانه قدم زدن و دست به دیوار گرفتن و این شعر را سرودن: از تاب رفت و طشت طلب كرد و ناله كرد                          آن طشت راز خون جگر باغ لاله كرد نیمه دوّم شعر را كه گفت، ناگهان چشمانش روشن و بینا شد. آن گاه اضافه كرد: خونی كه خورد در همه عمر، از گلو بریخت               دل را تهی ز خون دل چند ساله كرد زینب كشید معجر و آه از جگر كشید                         كلثوم زد به سینه و از درد ناله كرد _____________________________ پاسدار اسلام – شماره 275