غالیان چه کسانی اند؟ اندیشه غلو از دیرباز در مورد افرادی بکار برده می شود که در نوع اعتقاد به شخصی یا چیز دیگری، زیاده روی و افراط کرده باشد. در طول تاریخ کسانی بودند که به این نام در میان جامعه شناخته می شدند. فرآوری: محمد باعزم-بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان معناشناسی غلو "غلو" در لغت زیادت و بلند شدن را گویند؛ به عبارت دیگر، غلو تجاوز کردن از حد و اندازه است و یا به تعبیری بهتر تجاوز کردن و یا فراتر گذاشتن از اندازه و جایگاه در هر چیز غلو است. خداوند در قرآن کریم این چنین به غلو اشاره نموده اند: "ای اهل کتاب غلو نکنید در دینتان و نگوئید بر خدا مگر حق". غلو دارای مراتبی است که می توان آنها را در سه مرتبه مهم درجه بندی نمود که عبارت اند از: 1. غلو در مرتبه و مقام الوهیت و خداوندی 2. غلو در مرتبه و مقام نبوت و پیامبری 3. غلو در خصوصیتی از خصوصیات مرتبط با صفات و افعال خداوند. غلو در ادیان پیشین از نظر تاریخ ادیان منظور از غلو در اینجا آن است که مردم موجودی اعم از انسان، فرشته، حیوان، گیاه، زمین، آسمان، ستاره، آب، آتش و... را خدا بدانند، یا به نوعی مقدّس بینگارند. در مصر قدیم، مردم حیوانات مختلف مانند گرگ، شغال، گربه، لک لک و همین طور گیاهان مختلف مانند انجیر، پیاز، خرما و نیز هر چه را برای آنان سود بسیار داشت (مانند رود نیل، خورشید و..)، می پرستیدند. آنان به قدری در این زمینه افراط کرده بودند که تعداد معبودهای آنها به ۲۰۰۰ می رسید. در ملل و نحل، غلوّ به ائمه اهل بیت اختصاص یافته و در معنای به حد نبوت یا خدایی رساندن آنان به کار رفته است. از این روی، هر گاه واژ « غلات » در ملل و نحل بدون قرینه به کار برود، منظور از آن افراد یا فرقه هایی هستند که به خدایی امامان شیعه یا حلول روح خدایی در آنان اعتقاد داشته اند. البته، در تاریخ اسلام، گروه هایی بوده اند که به خدایی بعضی از خلفای عباسی، مانند منصور، معتقد بودند که آنان را «غلات عباسیه» می گویند. اندیشه غلو از دیرباز در مورد افرادی بکار برده می شود که در نوع اعتقاد به شخصی یا چیز دیگری، زیاده روی و افراط کرده باشد. در طول تاریخ کسانی بودند که به این نام در میان جامعه شناخته می شدند. دروزیه چه کسانی بودند؟ فرقه دروزی از مذهب اسماعیلیه انشعاب یافته است که به دلیل غلوی که در این فرقه وجود دارد ، معمولا همراه با دیگر فرقه های غالی ذکر می شود . در زمان حکومت الحاکم بامرالله (375 - 411 ق ) ششمین خلیفه فاطمی ، گروهی از اسماعیلیان درباره الحاکم غلو کردند و او را به درجه خدایی رساندند . این گروه پس از مرگ الحاکم بر آن شدند که او غایب شده و روزی به میان مردم باز خواهد گشت . اینان فرقه دروزی نامیده می شوند . این فرقه در مصر پدید آمد و در سوریه رشد کرد و بعدها در لبنان نیز پیروانی یافت و هم اینک پیروان مذهب دروزی در کشورهای سوریه و لبنان زندگی می کنند . طبق آماری که در اواسط قرن بیستم گرفته شده جمعیت دروزیان در حدود دویست هزار نفر بر آورد می شود . مشهور است که مؤ سس فرقه دروزی به نام درزی بوده است . درزی به معنی خیاط است و گفته شده است که نام اصلی درزی ، محمد بن اسماعیل ملقب به نشتکین بوده است و احتمالا به دلیل شغلش به درزی مشهور شده است . درزی ایرانی الاصل و پیرو مذهب اسماعیلی بود . او در سال 408 ق . به مصر رفت و با حمزه بن علی زوزنی که ایرانی الاصل و از مقربان الحاکم بود ، طرح دوستی ریخت و به یاری او به دربار الحاکم راه یافت . سپس مذهب دروزی را با کمک حمزه و حمایت الحاکم پایه ریزی کرد و کتابی در این باره نوشت و به تبلیغ این مذهب در قاهره پرداخت . بر اساس نظریه او ، الحاکم تجسم خداوند و عقل کلی بود و باید مورد عبادت واقع می شد ، مردم قاهره پس از شنیدن سخنان درزی بر علیه او شورش کردند و او ناگزیر به سوریه گریخت و در آنجا کشته شد . منابع: اسلام کوئست آشنایی با فرق و مذاهب اسلامی دانشنامه اهل بیت