فرشته ای در قاف نام: خدیجه لقب: کُبری (پیامبر خدا با این لقب، صدایش می زد.) کنیه: امّ المؤمنین. نام مادر: فاطمه دخت زائده بن اصم. از اولادِ لُوَیّ بن غالب. نام پدر: خُویلد بن عبدالعُزّی بن قُصَی بن کلِاب بن مُرّه بن کعب بن لُوَیّ بن غالب بن مهر بن مالک بن نضر. همسر: بزرگ ترین پیام آورِ الهی. سید محمدحسن لواسانی- بخش سیره و تاریخ معصومین تبیان ایام حج بود. پیامبر خدا از کوهِ صفا بالا رفت و آواز داد: «ایّها الناس! من پیامبر خدایم.» صورت ها به سمتش چرخید و بعد به سمتِ یکدیگر. که «محمد» چه می گوید؟! هنوز خیلی دورش را نگرفته بودند که پائین آمد و سوی «مروه» رفت. آن ها که برای اولین بار این کلمات را می شنیدند؛ آرام دنبالش راه افتادند و برخی هم فقط با چشم شان. چشم های بهت زده شان. از کوه «مروه» هم بالا رفت و صدای نازنینش را بلند فرمود: «مردم! من پیامبر خدایم! من پیامبر خدایم! فرستاده ی خدا!» هنوز سخنش به اتمام نرسیده بود که صدای چکاچکِ بارانی به گوشش رسید. بارانِ «سنگ»! جهل مردانِ قریش، و آن هائی که دست هاشان به دامان شان می رسید؛ همان دامان ها را پر از «گل سنگ» کرده بودند و نثارش می نمودند. روی مبارکش را سریع برگرداند و در میان شان «ابوجهل» را دید. امّا خیلی دیر شده بود. سنگی از دست ابوجهل، به جبهه ی صورتش برخورد کرد و آن را شکست. آن حضرت، پناه برد به دامنه ی سومین کوه. ابوقبیس. نفس زنان، شکافی لای خارسنگ ها پیدا کرد و نشست؛ تا قدری نَفَسش آرام بگیرد. داغی تنش کمی باد بخورد. سوزشِ خون ِ پیشانی اش وقفه ای بیافتد. تمام صورت و لباس هایش، خون شده بود. آن دورتر هم، یکی نفس زده و ملتهب، خودش را به امیر مؤمنان علیه السلام رساند: «علی جان! کجائی که محمد را کشتند.» تمامِ «علی» اشک شد. خود را به «خدیجه» رساند و خبر داد که چنین و چنان می گویند... . به همان «خدیجه ی کُبرا»ی پیامبر! جبرائیل ادامه داد: «یا رسول الله! برخیز و خدیجه را صدا بزن. سلام مرا به او برسان و بگو که خداوند هم به او سلام می رساند و به او بگو که خانه ای از مروارید و زینت های نور در بهشت منتظرِ اوست که دیگر هیچ ترس و اشکی در آن نخواهد بود.» صدای شیونِ خدیجه بلند شد. سراسیمه لقمه غذائی و آبی برداشت و سر به صحرا گذاشت. علی علیه السلام هم سوی کوه ها و دره ها دوید. پی در پی فریاد می کشید: «ای پیامبر بزرگ خدا! کجا مانده ای؟ بمیرد این علی که در کنارِ تو نیست!» خدیجه هم داد می زد: «کجائی برگزیده خدا؟ هل إلیک یا أحمد سبیلٌ فتُلقی؟» و حیران در میان خار مغیلان، آب دیده فرو می ریخت و مردم را التماس می کرد که: «اگر اثری از پیامبر دیده اید؛ نشانم دهید.» ناله های بانوی اسلام تمام نشده بود که جبرائیل لابلای کوه، کنار بدنِ افتاده و خونینِ پیامبر فرود آمد. پیامبر، چشم های مطهّرش را باز کرد. جبرائیل را دید و قطرات اشکش فرو غلطید. فرمود: «برادرم! جبرائیل! إنّ القوم استَضعَفونی و کادو یَقتُلوننی... ببین قوم من با من چه کردند؟! سخن مرا دروغ دانستند. پیشانی ام را شکستند»... درخت ها به پیامبر سجده می کردند. در همان حال، فرشتگان موکّل آسمان و زمین جلوی پیامبر نشستند و زانو زده و سر به زیر افکنده، عرضه داشتند: «یا رسول الله! اجازتی بفرما تا همه ی کافرانِ قریش را نابود کنیم» و چه قدر شبیهِ عاشورای شصت و یک هجری که برترین فرشتگان الهی، کرّوبیان، جلوی سالار شهیدان فرود آمدند و سر به زیر انداختند. و او سخت تنها شده بود. پیامبر، چشمان بی رمق و اشک آلودش را به آسمان دوخت و فرمود: «نه! من برای کشتن نیامده ام. من رحمتِ عالمیانم. مرا با قومم تنها بگذارید که آنان سخت، اسیرِ نادانی و جهل شده اند! ابوجهل شده اند!» جبرائیل وسط گفت و گوی شان پرید: «یا رسول الله! خدیجه را دریاب که گریه اش، فرشتگانِ عرش را گریانده است.» و باز هم عینِ آن ظهر تشنگی و تیغ آلود؛ که گریه ی دختر کوچولوی حسین، جگر عرش را آتش زده بود. پیامبر، چشمان بی رمق و اشک آلودش را به آسمان دوخت و فرمود: «نه! من برای کشتن نیامده ام. من رحمتِ عالمیانم. مرا با قومم تنها بگذارید که آنان سخت، اسیرِ نادانی و جهل شده اند! ابوجهل شده اند!» جبرائیل ادامه داد: «یا رسول الله! برخیز و خدیجه را صدا بزن. سلام مرا به او برسان و بگو که خداوند هم به او سلام می رساند و به او بگو که خانه ای از مروارید و زینت های نور در بهشت منتظرِ اوست که دیگر هیچ ترس و اشکی در آن نخواهد بود.» صدای پیامبر بلند شد. علی و خدیجه، آن حضرت را پیدا کردند. که سلامِ خدا، بر اشک های هر سه شان باد. و بر خون های پیشانیِ پیامبر که نمی گذاشت روی خاکِ زمین ریخته شود! خدیجه پرسید: «پدر و مادرم به فدایت. چرا نمی گذاری این خون به زمین برسد؟» فرمود: «می ترسم که اگر قطره ای از آن به زمین برسد؛ خداوند قهار، بر اهل زمین خشم بگیرد.» و چنین بود که حسین علیه السلام هم، نگذاشت قطره ای از آن خون به زمین برسد. پیامبر را به خانه آوردند. باز امّا مشرکان متوجه شدند و خانه و اهلش را بارانِ سنگ ریختند. علیّ مرتضی، خودش را سپر پیامبر کرده بود و سنگ ها را به جان می خرید. حضرت خدیجه بیرون دوید و فریاد زد: «ای مردم نابکار! آیا شرم نمی کنید خانه ی یک زن را سنگ می زنید؟! این خانه، از آنِ کسی بود که در جاهلیت «طاهره» صدایش می زدید و افسوس که نمی فهمید امروز چه کسانی در آن پا گذاشته اند!» و مشرکان، سرافکنده و خجلت زده، به لانه هایشان برگشتند.