داستان طالوت و جالوت صندوق عهد، صندوقى بود كه مادر موسى(ع)، او را در آن گذاشت و به آب افكند. صندوق به وسیله‌ی فرعونیان از آب گرفته شد و موسى (ع) را از آن بیرون آوردند. از آن هنگام صندوق در دستگاه فرعون نگهدارى مى‏شد و سپس به دست بنى‏اسرائیل افتاد. حضرت موسى(ع)، لوح‏هاى مقدس كه احكام خدا بر آن نوشته شده بود و زره و یادگارهاى دیگرى را در صندوق گذاشت و آن را به جانشین خود «یوشع بن نون» سپرد. بنى‏اسرائیل، این صندوق خاطره‏انگیز را محترم و مقدس مى‏شمردند. صندوق در جنگ‏ها به آنان آرامش مى‏بخشید و سبب پایداریشان مى‏شد؛ ولى كم‏كم ایمانشان ضعیف شد و سرپیچى و قانون شكنى را آغاز كردند. قوم یهود چنان ضعیف شد كه در برابر كوچك‏ترین دشمنانش هم قدرت دفاع نداشتند تا آن كه دشمنان، آنان را از سرزمین خود بیرون كردند و فرزندانشان را به اسارت گرفتند. سال‏ها به این وضع گذشت. خداوند پیامبرى به نام «شموئیل» براى راهنمایى آنان فرستاد. قوم یهود كه از ظلم و ستم دشمنان خسته شده بودند، دور او جمع شدند و از او خواستند تا برایشان فرمانروایى انتخاب كند كه همگى تحت فرمان او باشند و با وحدت و یكدلى بر دشمنان پیروز شوند. شموئیل كه قوم یهود راخوب مى‏شناخت و مى‏دانست كه مردمِ وفادارى نیستند، به آنان گفت: مى‏ترسم اگر برایتان فرماندهى انتخاب كنم، به شما فرمان جنگ بدهد و شما از او اطاعت نكنید. گفتند: چگونه ممكن است ما از فرمان جنگ سرپیچى كنیم، در حالى كه دشمن، سرزمین ما را اشغال كرده و فرزندان ما را به اسارت گرفته است؟ شموئیل به درگاه خداوند دعا كرد و از او خواست تا براى مردمش، پادشاهى انتخاب كند. بر او وحى آمد كه طالوت را به فرمانروایى ایشان برگزیدم. شموئیل گفت: خداوندا من طالوت را ندیده‏ام و نمى‏شناسم. وحى آمد: ما او را به جانب تو خواهیم فرستاد. هنگامى كه او نزد تو آمد، فرماندهى سپاه و پرچم جهاد را به دست او بسپار. طالوت، بلند قامت، تنومند، خوش اندام، نیرومند، بسیار زیرك، دانشمند و با تدبیر بود. او شهرتى نداشت و با پدرش در یكى از دهكده‏ها در ساحل رودخانه‏اى زندگى مى‏كرد. چهارپایان را به چرا مى‏برد و كشاورزى مى‏كرد. روزى، تعدادى از چهارپایان او در بیابان گم شدند. طالوت همراه یكى از دوستانش به جستجوى آن‏ها رفت. چند روزى جستجو كردند تا این كه به نزدیكى شهر «صوف» رسیدند. وارد شهر شدند و نزد پیامبر رفتند. بر پیامبر وحى آمد كه این همان شخصى است كه درباره‏اش به تو فرمان داده‏ایم. هنگامى كه طالوت سرگذشت خود را براى پیامبر شرح داد، او فرمود: چهارپایان تو، هم اكنون در راه دهكده به سوى باغستان پدرت روانه هستند؛ نگران نباش، اما من تو را به كار بسیار بزرگى دعوت مى‏كنم. خداوند تو را مأمور نجات بنى‏اسرائیل ساخته است. شموئیل او را به قوم خود معرفى كرد. اما قوم بنى‏اسرائیل زبان به اعتراض گشودند و گفتند: چگونه او مى‏تواند بر ما حكومت كند در حالى كه ما از او برتریم. او شهرت خانوادگى و مال و ثروت ندارد. شموئیل گفت: شایستگى فرماندهى به نیروى جسمى و قدرت روحى است نه به مال و ثروت. خدا او را انتخاب كرده و نشانه‏اش این است كه «صندوق عهد» به سوى شما بازمى‏گردد. چیزى نگذشت كه صندوق عهد بر آنان ظاهر شد و با دیدن این نشانه، فرماندهى طالوت را پذیرفتند. داستان را در قرآن چنین مى‏خوانیم: آیا از بزرگان بنى‏اسرائیل بعد از موسى خبر ندارى! آن‏گاه كه به پیامبرشان گفتند: براى ما فرمانده انتخاب كن كه در راه خدا بجنگیم. گفت: آیا اگر بر شما جنگ واجب شود، از پیكار سرپیچى نمى‏كنید؟ گفتند: چرا در راه خدا نجنگیم در حالى كه از دیارمان و فرزندانمان رانده شده‏ایم؟ پس هنگامى كه جنگ بر آنان واجب شد، به جز عده‌ی كمى از ایشان، پشت كردند و خداوند به ستمكاران داناست. و پیامبرشان به آنان گفت: خداوند، طالوت را براى فرماندهى شما برگزیده است. گفتند: چگونه او بر ما فرماندهى كند، با آن كه ما به فرماندهى از او شایسته‏تریم و مال زیادى به او داده نشده؟ گفت: خداوند او را بر شما برگزیده و بر دانش و توان او افزوده است. خداوند فرمانروایىِ خود را به هر كس كه بخواهد مى‏دهد و خدا گشایش دهنده‌ی داناست. و پیامبرشان به آنان گفت: نشانه‌ی فرماندهى او این است كه آن صندوق كه آرامش از جانب پروردگارتان و یادگارى‏هاى خاندان موسى و خاندان هارون در آن است در حالى كه فرشتگان حملش مى‏كنند، نزد شما مى‏آید. به راستى كه اگر مومن باشید، در آن نشانه‏اى براى شماست. آیات 246 الى 248 فرزانه زنبقی نشر لک لک آشنایی با قرآن کریم برای نوجوانان جزء دوم قرآن، آیات 142 الی 252 سوره ی بقره