وحدت سیاسی در اندیشه امام و رهبری(2) مقام معظم رهبری-مدظله- در بیانات خویش در جمع مسئولان نظام در 15 مرداد 82 فرمودند: «وحدت را باید حفظ کرد. من خواهش مى‏کنم به مسئله‏ى حفظ وحدت و اتّحاد و همدلى اهمیت دهند؛ این یکى از اصول است. بخش دوم بحث وحدت سیاسی در اندیشه امام و رهبری تقدیمتان می‏شود: آسیب های بحث خودی و غیر خودی (وحدت با چه کسی؟) بحث خودی و غیر خودی در عین اینکه راهکار مناسبی برای رسیدن به وحدت است می تواند تهدیدی نیز باشد به این گونه که با کوچک ترین بهانه ای افراد متهم به غیر خودی بودن شوند؛ آسیب های موازین وحدت یعنی بحث خودی و غیر خودی را در کلام امام خمینی و مقام معظم رهبری -مد ظله العالی- بررسی می کنیم: 1- پرهیز از تطبیق بحث «خودی» و «غیر خودی» با جناح های کشور مقام معظم رهبری-مدظله- در بیانات خویش در جمع کارگزاران نظام در 21 آذر 80 فرمودند: «به نظر من آنچه که امروز جزو مشکلات اساسى ماست، اختلافات بى‏مبنا و بى‏پایه‏اى است که بین جمع علاقه‏مندان و کارکنان و خدمتگزاران نظام- جمع خودى‏اى که متعلّق به نظام است- وجود دارد. معناى خودى این است. حالا عدّه‏اى از روى کج‏سلیقگى یا بدفهمى یا موذى‏گرى، بحث خودى و غیر خودى را با جناحهاى کشور تطبیق مى‏کنند که خیلى حرف بى‏ربطى است؛ نه، همه‏ى جناحهاى انقلاب جزو مجموعه‏ى خودىِ کشورند. این مجموعه‏ى خودى باید با یکدیگر همراه و همدل باشند. البته معنایش این نیست که باهم اختلاف سلیقه نداشته باشند، باهم بحث طلبگى نکنند و باهم برخى از مناقشات را نداشته باشند؛ اما تظاهر کردن به این مناقشات و عمده کردن چیز کوچکى که‏ مناقشه‏انگیز است، چیز بسیار بدى است؛ جلوِ رحمت الهى را مى‏گیرد؛ مردم را که باید به شما امید و اطمینان داشته باشند تا دنبال شما حرکت کنند و از شما حمایت نمایند، از شما دلسرد و مأیوس مى‏کند و شاید از همه مهم‏تر- یا در ردیف مهم‏ترینها- این است که شما را از کارتان بازمى‏دارد.»(١) 2- پرهیز از عوض کردن جای خودی و غیر خودی مقام معظم رهبری-مدظله- در بیانات خویش در جمع مسئولان نظام در 15 مرداد 82 فرمودند: «وحدت را باید حفظ کرد. من خواهش مى‏کنم به مسئله‏ى حفظ وحدت و اتّحاد و همدلى اهمیت دهند؛ این یکى از اصول است. البته مخاطب این کار، ملت نیست- ملت متّحد است و اختلافى ندارد- مخاطب این کار، نخبگان و سیاسیّون از جناحهاى مختلف هستند. به بهانه‏هاى مختلف و با اختلافهاى کوچک، در مقابل هم قرار نگیرند و با توجیه‏هاى غلط، علیه هم جنجال راه نیندازند. ظریفى از دوستان ما مى‏گفت این مسئله‏ى خودى و غیر خودى را که شما مطرح کردید، همه قبول کردند؛ منتها بعضی‌ها جاى خودى و غیر خودى را عوض کردند! کسانى را که براى نظام و انقلاب و اسلام احساس مسئولیت مى‏کنند، خودى بدانید. غیر خودى کسانى هستند که با اصل نظام مخالفند.»(٢) 3- پرهیز از خارج کردن نیروهای سست از دایره انقلاب به بهانه خالص سازی مقام معظم رهبری-مدظله- در دیدار دانشجویان در رمضان سال 89 فرمودند: «یک سۆال دیگر این است که بعضى‌ها می گویند وحدت، بعضى‌ها می گویند خلوص؛ شما چه می‌گوئید؟ من می گویم هر دو. خلوص که شما مطرح م‌کنید - که ما بایست از فرصت استفاده کنیم و حالا که غربال شد، یک عده‌اى را که ناخالصى دارند، از دائره خارج کنیم - چیزى نیست که با دعوا و کشمکش و گریبان این و آن را گرفتن و با حرکت تند و فشارآلود به وجود بیاید؛ خلوص در یک مجموعه که این‌جورى حاصل نمی‌شود؛ ما به این، مأمور هم نیستیم. در صدر اسلام، خوب، با پیغمبر اکرم یک عده بودند؛ سلمان بود، اباذر بود، ابىّ‌بن‌کعب بود، عمار بود، کى بود، کى بود؛ این‌ها درجه‌ى اول و خالص‌ترین‌ها بودند؛ عده‌اى دیگر از اینها یک مقدارى متوسط‌تر بودند؛ یک عده‌اى بودند که گاهى اوقات پیغمبر حتّى به اینها تشر هم م‌یزد. اگر فرض کنید پیغمبر در همان جامعه‌ى چند هزار نفرى - که کار خالص‌سازى خیلى آسان‌تر بود از یک جامعه‌ى هفتاد میلیونى کشور ما - می‌خواست خالص‌سازى کند، چه کار می‌کرد؟ چى برایش می‌ماند؟ آن که یک گناهى کرده، باید می‌رفت؛ آن که یک تشرى شنفته، باید میرفت؛ آن که در یک وقتى که نباید از پیغمبر اجازه‌ى مرخصى بگیرد، اجازه‌ى مرخصى گرفته، باید می‌رفت؛ آن که زکاتش را یک خرده دیر داده، باید می‌رفت؛ خوب، کسى نمی‌ماند. امروز هم همین جور است. این‌جورى نیست که شما بیائید افراد ضعاف‌الایمان را از دائره خارج کنید، به بهانه‌ى اینکه می‌خواهیم خالص کنیم؛ نه، شما هرچه می‌توانید، دائره‌ى خلّصین را توسعه بدهید؛ کارى کنید که افراد خالصى که می‌توانند جامعه‌ى شما را خالص کنند، در جامعه بیشتر شوند؛ این خوب است. از خودتان شروع کنید؛ دور و بر خودتان، خانواده‌ى خودتان، دوستان خودتان، تشکل خودتان، بیرون از تشکل خودتان. هرچه می‌توانید، در حوزه‌ى نفوذ تشکل خود، براى بالا آوردن میزان خلوص‌هاى فردى و جمعى تلاش کنید؛ که نتیجه‌ى آن، خلوص روزافزون جامعه‌ى شما خواهد شد. راه خالص کردن این است. وحدت هم که ما گفتیم - که بعد سۆالات دیگرى هم در این زمینه شده - منظور من اتحاد بر مبناى اصول است. بنابراین وحدت با کیست؟ با آن کسى که این اصول را قبول دارد. به همان اندازه‌اى که اصول را قبول دارند، به همان اندازه ما با هم مرتبط و متصلیم؛ این می‌شود ولایت بین مۆمنین. آن کسى که اصول را قبول ندارد، نشان می‌دهد که اصول را قبول ندارد یا تصریح میکند که اصول را قبول ندارد، او قهراً از این دائره خارج است. بنابراین با این تفصیل و توضیحى که عرض شد، هم طرفدار وحدتیم، هم طرفدار خلوصیم.» پی نوشتها: (١) http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=10881 (٢)http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=3186 منبع: پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران تهیه و تنظیم: عبداله فربود، گروه حوزه علمیه تبیان