داشتن هدف و تلاش برای رسیدن به آنچه اینك نداریم، لازمه زندگی، حركت و پیشرفت است. نظام علت و معلولی این جهان ما را بر آن می دارد كه در مسیر رشد و كمال، فعال و پر توان پیش رویم تا از قافله پرشتاب زمانه جا نمانیم و خود را با شتاب آن هماهنگ كنیم.
بهترینهای دنیا
داشتن هدف و تلاش برای رسیدن به آنچه اینك نداریم، لازمه زندگی، حركت و پیشرفت است. نظام علت و معلولی این جهان ما را بر آن می دارد كه در مسیر رشد و كمال، فعال و پر توان پیش رویم تا از قافله پرشتاب زمانه جا نمانیم و خود را با شتاب آن هماهنگ كنیم.
تلاش خوب است اما آرزوهای بلند و دست نیافتنی، بلند پروازی ها و رفتارهای خالی از تفكر و تعقل، آفت این همراهی و هماهنگی است. آن گاه كه ما آرزوهای خام را با اهداف معقول و قابل دستیابی، همسان می بینیم و برطبل ندانم كاری می كوبیم، خود با پای خود به بیراهه می رویم.
شاید داشتن راهنما، معلم و مربی دلسوز، برای برداشتن صحیح و بهنگام گامهای مهم زندگی، امری ضروری باشد. اما گاهی پندها هم در نظر جوان ترها نه حكم نشانه و راهنما كه عامل آزار و دلزدگی می شوند.
آنجاست كه شناخت راه از بیراه دشوار شده و عناد و سرپیچی، افسوس و آه بر جای می گذارد.
این حكایت را با هم بخوانیم:
روزی لقمان به پسرش گفت: امروز به تو 3 پند می دهم كه اگر آنها را به كار بندی در جهان كامروا شوی؛ اول این كه سعی كن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری.
دوم این كه در بهترین بستر و رختخواب جهان بخوابی.
و سوم این كه در بهترین كاخ ها و خانه های جهان زندگی كنی.
پسر لقمان كه این سه پند شنید به وی گفت: ای پدر ما خانواده ای بسیار فقیر هستیم؛ چگونه من می توانم این كارها را انجام دهم؟
لقمان حكیم سر تكان داد و چنین پاسخ داد:
اگر كمی دیرتر و كمتر غذا بخوری هر غذایی كه می خوری طعم بهترین غذای جهان را می دهد.
اگر بیشتر كار كنی و كمی دیرتر بخوابی در هر جا كه خوابیده ای احساس می كنی بهترین خوابگاه جهان است.
و اگر با مردم دوستی كنی در قلب آنها جای می گیری و آن وقت بهترین خانه های جهان از آن توست.
بسیاری از اوقات ما زمانی طولانی درگیر مساله ای می شویم كه بشدت رنجمان می دهد؛ مساله ای كه وقتی به كنه و واقعیت آن پی می بریم در می یابیم به آن اندازه كه می پنداشتیم آزار دهنده نبوده است. می فهمیم آن چیزی كه مدت مدیدی روح و جسم ما را به ضعف كشانده، آن مقدار كه در ذهن خود ساخته بودیم، پیچیده و وحشتناك نبوده است.
یادمان نرود كه خود ما مسائل را تحلیل میكنیم، پس تلاش كنیم به زندگی و آنچه دوست داریم، مانند لقمان حكیم نگاه كنیم
پس یادمان نرود كه این من، تو و ما هستیم كه باید شرایط را بشناسیم و در صورت لزوم تغییر دهیم. یادمان نرود كه آرزوهای دور و دراز، تنها ما را در جا میخ كوب می كنند و راه رفتنی آرام را نیز از ما می گیرند. ماندن در خیال و توهم، جز جا ماندن از آن قافله بزرگ ثمری ندارد.
یادمان نرود كه خود ما مسائل را تحلیل میكنیم، پس تلاش كنیم به زندگی و آنچه دوست داریم، مانند لقمان حكیم نگاه كنیم.
بخش خانواده ایرانی تبیان
منبع : چهاردیواری
مطالب مرتبط:
فرار از بدبینی با یک سلاح اساسی
چطور افراد منفی را کنترل کنیم
خود را به بهشت برسانید
ترک عادتهای قدیمی، شروع زندگی جدید
فراتر از خود زندگی کنیم
زندگی، ارزش زیستن دارد؟
معجزه ی تصاویر ذهنی
مسئولیتپذیری نه خودسرزنشی
