امید که همواره دوستت بدارند شعری از ساندرا استورتز شاعر معاصر امید که پیوسته شادمان باشی ، آسوده خاطر و آرام به قاموس دنیایی که گاه به ادراک تو ، تسلیم نمیشود و دردی که بر جانت نشسته است ، یا نبردی که پس پشت نهاده ای ترا در گذر زندگی ، به قله های پر شکوه قدرت رهنمون شود تا که با شهامت و نیک بینی ، هر لحظه ی نوین را پذیرا شوی . هشدار ، در زندگانی تو ، همواره انسانهایی زیست میکنند لبریز عشق و درک . هر گاه که دست برآری ، حتی به سردی آنروز که خویشتن را تنها ترین بیایی و امید که در وجود دیگران ، زیبایی بجویی آن پایه که به دنیایی آرام و دلپذیر ایمان بیاوری . آنگاه که گردباد بی پایان بتوفد خورشید را بیاد آر . به آنان که نفرت را میشناسند عشق بیاموز تا جهانی که در آن زیست میکنی ، آیینه عشق شود و گرم در آغوشت گیرد . و باز امید ، آموزش آن کسان که می ستایی و تحسین می کنی بر دلت نشیند و در جانت آمیزد چنانکه یک روز همانند آنان شوی بالا و ژرف . به خاطر داشته باش ، تمامی آنان پاره ای از وجود تواند ؛ آنهایی که به گونه ای از تو تاثیر پذیرفته اند یا که بر تو اثر گذاشته اند حتی اگر آمیزش ، کمتر از آنی بوده است که در خیال پرورده ای که در آشنایی و آمیختن ، اعتبار به محتوی است نه به ترکیب امید که داشتن را به معیار داد و ستد های رایج معنی نکنی و زییابیهای قلب خود را ، اعتباری بی قیاس دهی . در امتداد هر روز ، فرصتی را بجوی که در آن شاهد زیبایی و عشق و جهان باشی که تو را در بر دارد . در هر انسان توانی نهفته است ، شگرف و بی انتها اما ، هشدار ! که هر یک از ما به شیوه ی خویش قدم در راه می نهد . آنچه از دریچه ی یک نگاه کوچک نماید از روزن دیگر شاید که بایسته ای باشد بیش از آنچه باید آنچه امروز ضعف است شاید که فردا پایگاه قدرت شود . امید که جام فرداهایت لبریز پیمان باشد و امکان . بیاموز که هر حادثه را ژرف بنگری و تجربه ای ارزشمند بینگاری . امید که در درون ، توانی یابی ، تا نیک به سنجه ی ارزش خویش نشینی و از داوری دیگران به دستاوردهای خود چشم فرو بندی امید که همواره دوستت بدارند . بخش ادبیات تبیان منبع : کتاب بارانی باید ( برگزیده ی آثار شاعران معاصر جهان)