امامت به انتخاب خداوند یا اختیار مردم در روایات حضرت رضا علیه السلام موضوع امامت از دو زاویه مورد توجه قرار گرفته است: 1 - امامت عامه، 2 - امامت خاصه. در روایات مربوط به امامت عامه به این حقیقت اشاره شده است که اصولا جوامع بشری و مجموعه های انسانی، برای بقا و تداوم حیات خود نیازمند رهبری و مدیریت هستند و هیچ جامعه ای بدون مدیر و رهبر، سامان نمی یابد. به این دلیل جوامع اسلامی هم نیازمند پیشوایان و رهبران سیاسی - دینی هستند؛ رهبرانی که از تعهد و شایستگی و شرایط لازم برخوردار باشند و دین را به پا دارند و قوانین الهی را جاری نمایند. در بحث امامت عامه، سخن از شرایط عمومی رهبران دینی و اجتماعی است، ولی در مسأله ی امامت خاصه این حقیقت مطرح میشود که: چه کسانی به خصوص از سوی خداوند به وسیله پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله واجد شرایط امامت شناخته شده اند و برای امامت تعیین گشته اند؟ حضرت رضا علیه السلام به دنبال بیان این موضوع که یکی از ابعاد تمامیت دین به مسأله امامت و رهبری دینی و اجتماعی امت اسلامی باز میگردد و پیامبر در ماه های آخر عمر مبارکش، این وظیفه مهم را به انجام رسانیده و علی بن ابیطالب را به عنوان امام و ولی به مردم معرفی کرده است، میفرماید: " این امامت که مایه ی کمال دین و تمامیت نعمت الهی بر مردم است، آیا جایگاه و اهمیت آن برای مردم روشن است؟ آیا میدانند نقش امام در میان امت چیست؟ تا این که با رأی و نظر خود به انتخاب امام معصوم بپردازند! امام معصوم، جایگاهش برتر و موقعیتش بزرگتر از آن است که مردم با اندیشه و معیارهای خود بخواهند او را انتخاب کنند. امامت الهی، مقامی است که خداوند، ابراهیم خلیل را بدان مفتخر ساخته و پس از عنوان نبوت به او نشان امامت بخشیده و در مرتبه ی سوم زینت دوستی - الخلیل - را به او عطا فرموده است. منبع: امام رضا(ع) منادی توحید و امامت بخش حریم رضوی