طلوع ماه در مدینه

با عرض سلام خدمت تمامی شما دبیران پرورشی عزیز و دانش آموزان گرامی

به مناسبت فرا رسیدن میلاد با سعادت علمدار کربلا، قمر بنی هاشم، حضرت اباالفضل العباس، مرکز یادگیری سایت تبیان طبق روال همیشه، متنی را به همین مناسبت جهت اجرا در مراسم جشن شما عزیزان، ارائه نموده است که حتماً مورد استفاده شما گرامیان در مدارس قرار خواهد گرفت.

زمین مدینه با نیم ‏نگاه خورشید روشنایى مى ‏گرفت و تابش طلایى آفتاب، روز چهارمین روز شعبان سال‏26 هجرى را نورى دیگر مى‏ بخشید.

چهارم شعبان است، خانه كوچك مولای متقیان حضرت علی ابن ابیطالب (ع) و ام‌البنین غرق در نور و شادی و سرور است.

فرشتگان مقرب‌الهی از آسمان بر گردا گرد این مكان مقدس در حال رفت آمدند، نوزادی چشم به جهان می‌گشاید.

بلور دل هاى شیفتگان امیرالمؤمنین على(ع) لبریز از شور و عشق شده بود و آغوش كوچه بنى ‏هاشم به روى زائران خانه حضرت گشاده مى ‏نمود.

چهره علاقه ‏مندان اهل بیت علیهم السلام را شبنم شادى فرا گرفته بود و براى دیدار نورسیده مولاى خویش بر یكدیگر پیشى مى‏ گرفتند.

شور و هلهله، خانه على(ع) را فرا گرفته بود و نگاه همگان به سخاوت لبان مولا بود تا انتخاب نام طفل را نظاره كنند و شیرینى اولین كلام او را بیابند.

در این هنگام مادر كودك،ام ‏البنین علیهاالسلام نوزاد را به على(ع) تقدیم كرد. امام فرزند دلبند خود را به سینه چسباند، با صدایى آسمانى در گوش راست فرزند، اذان و در گوش چپش اقامه گفت تا در گلستان وجود او شاخسار ایمان و عشق به «توحید» و «نبوت‏» نمایان شود؛ تا از بلنداى همتش آبشار شوق به «امامت‏» جارى شود و تا همیشه ایام در سایه ‏سار «ولایت‏» سروى سبز باشد.

چون نسیم اذان و اقامه بر روان پاك و سپید طفل وزید، امام(ع) با واژه‏اى مهرآفرین و روح ‏افزا، نام فرزند را بر لب آورد:

«عباس‏» یعنى شیر بیشه شجاعت و قهرمان میدان نبرد. دلاورى از شجاعان اسلام و قهرمانى كه در برابر باطل و ستم، عبوس و خشمگین است و در مقابل خیر و نیكى، شادان و متبسم.

رواق چشمان اطرافیان را هاله ‏اى از عشق و امید فرا گرفته بود.

در این لحظه، الماس بوسه على(ع) بر بلور وجود طفل نشست و پیكر كوچك عباس با اولین نوازش و عاطفه آشنا شد؛ اما این شادمانى لحظاتى بعد با توفان غم درهم پیچیده شد.

ناگهان گوهر اشك از دیدگان امیرمؤمنان(ع) پدیدار شد، صداى گریه آن حضرت دل ها را مالامال از اندوه ساخت و فرمود:

گویا مى‏ بینم این دست ها، در كنار نهر فرات در یارى برادرش حسین از بدن جدا خواهد شد.

حضرت علی (ع) این بزرگ مرد تاریخ عرب، شیر بیشه شجاعت و مردانگی، كودك را در حالی كه در پارچه‌ای سفید پیچیده‌اند، در آغوش گرفته است.

دستان كودك به روی سینه‌اش جمع شده ، حضرت بی‌مهابا صورت را به دستان طفل نزدیك می‌كند و آنان را می‌بوسد و گریه می‌كند.

آری قمر بنی هاشم، ماه درخشان مدینه و مكه، سالار عرب، بزرگ علمدار كربلا، عمود خمیه ایمان و شجاعت، در واقعه‌ای بزرگ به نام كربلا رشادت ها و چه جانفشانی ها از خود نشان دادند.

حضرت اباالفضل العباس، شجاع ترین و قویترین مردان عرب بود كه همواره پشتیبان سرور و سالار شهیدان امام حسین (ع) بود و در دفاع از دین و مردانگی و آزادی تن به ذلت نداد.

آری چهارم ماه شعبان المبارك مصادف با سالروز میلاد بزرگ مردی است كه ابهت نامش و یادآوری خاطرات رشادت ها و دلاور مردی هایش لرزه بر اندام هر موجودی می‌ندازد.

باشد كه همه با تأسی از جوانمری، بزرگی و شهامت حضرت عباس (ع) رهرو ایشان باشیم.

مرکز یادگیری

گردآوری و تنظیم: مریم فروزان کیا