در یکی دو روز گذشته، آمریکایی‌ها با همکاری امارات متحده عربی، طرحی سرّی را برای ایجاد یک آبراه جایگزین در جنوب تنگۀ هرمز کلید زدند تا عملا هژمونی ژئوپلیتیک ایران را خنثی کنند. با کشف این توطئه، نیروی دریایی سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی ایران وارد عمل شدند. پس از هشدارهای قاطع و متفرق کردن ناو آمریکایی، شناورهای متخلف زیر آتش قرار گرفتند و در اقدامی پیش‌دستانه و استراتژیک، زیرساخت‌های نفتی فجیره و ابوظبی به عنوان بازوان اقتصادی این خیانت، هدف حملات دقیق واقع شدند. اما فراتر از تحلیل‌های سیاسی، آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری خودنمایی می‌کند، پرسشی اخلاقی و دینی است: حکم کسی که برادر دینی خود را به دشمن تحویل می‌دهد چیست؟

مرز میان برادری و خیانت

در ادبیات دیپلماتیک، همواره از کشورهای حاشیۀ خلیج فارس با پیشوند «برادران مسلمان» یاد می‌شود. اما قرآن کریم تعارفات دیپلماتیک را برنمی‌تابد و مرزهای برادری را بر اساس عملکردها ترسیم می‌کند. یکی از کلیدی‌ترین مفاهیم فقه سیاسی اسلام، مسئلۀ «موالات» (دوستی و هم‌پیمانی استراتژیک) است.

قرآن کریم در برخورد با چنین پدیده‌ای، صریح‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین احکام را صادر کرده است. خداوند در آیۀ ۵۱ سورۀ مائده می‌فرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَالنَّصَارَی أَوْلِیَاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاءُ بَعْضٍ وَمَنْ یَتَوَلَّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ» (المائدة:۵۱). ای کسانی که ایمان آورده‌اید، یهود و نصاری را به دوستی و هم‌پیمانی نگیرید... و هر کس از شما با آنان هم‌پیمان شود، قطعا از زمرۀ آنان است.

امارات در آینه این آیات

حالا بازگردیم به آنچه در این روزها اتفاق افتاده است. وزارت خارجه امارات مدعی شده که ایران یک نفتکش وابسته به شرکت ادنوک را هدف قرار داده و چهار موشک کروز در راه بوده‌اند؛ روایتی که در فضای سیاسی منطقه، بیشتر شبیه پوشش‌دهی به یک نقشه ناکام است تا گزارش یک واقعیت مستقل. اما فراتر از این روایت‌پردازی، واقعیت دیگری هم در صحنه هست: امارات آشکارا به سمت «تعمیق اتحاد استراتژیک با تل‌آویو» حرکت می‌کند؛ همان‌طور که شبکه ۱۲ تلویزیون اسرائیل گزارش داد.

اینجاست که مسئله از یک اختلاف سیاسی-امنیتی عبور می‌کند و وارد حوزه عقیدتی می‌شود. امارات یک کشور رسماً مسلمان است. اذان در مساجدش خوانده می‌شود. اما در عمل، زیرساخت لجستیکی خود را در اختیار قدرتی گذاشته که تنگه هرمز - شریان اقتصادی ایران - را هدف گرفته است؛ همزمان با اسرائیل، که دشمن مشترک تمام ملت‌های مسلمان است، پیمان می‌بندد و صریحاً این پیمان را پنهان نمی‌کند.

اگر معیار آیه مائده را جدی بگیریم، این رفتار امارات نه در حاشیه، بلکه دقیقاً در مرکز تعریف «موالات با دشمن» قرار می‌گیرد. طراحی آبراه موازی با تنگه هرمز برای عبور ناوهای آمریکایی، یعنی فراهم کردن پایگاه برای دشمنی که آشکارا تهدید نظامی ایجاد می‌کند. این دیگر نه رابطه دیپلماتیک است، نه همکاری اقتصادی؛ این همان چیزی است که فقها «اعانه بر عدوان» - کمک به تجاوز - می‌نامند.

وقتی امارات در نقشه ناموفق آمریکایی‌ها همدستی می‌کند و طبق گزارش شبکۀ ۱۲ رژیم صهیونیستی، ائتلاف خود را با تل‌آویو علنی می‌سازد، دیگر یک کشور بی‌طرف یا همسایۀ خطاکار نیست؛ بلکه از نظر حقوقی و شرعی، بخشی از ماشین جنگی واشنگتن و تل‌آویو محسوب می‌شود. در قاموس قرآن، لباسی که امارات بر تن کرده، لباس اسلام نیست، بلکه یونیفرم پیاده‌نظام جبهۀ باطل است.

مجازات مشروع یک پایگاه نیابتی

با درک این مبانی قرآنی، حمله به زیرساخت‌های نفتی فجیره و ابوظبی دیگر یک واکنش هیجانی یا نقض آتش‌بس تلقی نمی‌شود؛ بلکه یک «اقدام پیش‌دستانۀ مشروع» در برابر توطئه‌ای ویرانگر است. ایران برنامۀ ابتدایی برای تنبیه امارات نداشت، اما زمانی که فجیره به عنوان رقیب نفتی تنگۀ هرمز، تبدیل به سلاح آمریکا برای محاصرۀ اقتصادی ایران شد، مصونیت خود را از دست داد.

پیامدهای تحویل برادر به دشمن

در فقه سیاسی اسلام، تحویل دادن برادر به دشمن یا فراهم کردن زمینه برای آسیب رساندن به او، زشت‌ترین نوع خیانت محسوب می‌شود. کسی که برادرش را به دشمن می‌سپارد، در واقع امنیت خود را نیز حراج کرده است؛ چرا که دشمن (آمریکا و اسرائیل) پس از استفاده ابزاری از او، اولین کسی را که قربانی خواهد کرد، همان متحد ضعیف است.

اقدام ایران در متوقف کردن کشتی‌های متخلف و پاسخ به فتنه فجیره، در واقع اجرای حکمِ «دفاع از حق» بود. ایران با این کار نشان داد که اجازه نخواهد داد «تنگه هرمز» به حیاط‌خلوت کسانی تبدیل شود که با دشمن دست دوستی داده‌اند. خیانت امارات در همراهی با طرح آبراه جایگزین، تنها یک رقابت اقتصادی نبود، بلکه یک شبیخون امنیتی بود که با هوشیاری نیروهای مسلح ایران، به شکستی حقارت‌بار برای طراحان آمریکایی و مجریان اماراتی تبدیل شد.

امروز امارات بر سر یک دوراهی تاریخی ایستاده است. بازگشت به آغوش جهان اسلام و رعایت حسن همجواری، یا تداوم موالات با جبهه استکبار و صهیونیسم. آیات سوره مائده هشدار می‌دهند که دوستی با دشمنان خدا نتیجه‌ای جز ذلت و خروج از دایره ایمان ندارد.

حکم کسی که برادرش را به دشمن تحویل می‌دهد، انزوا، بی‌اعتمادی و نهایتاً سقوط در چاهی که خود برای دیگران کنده است. ایران ثابت کرده است که در صیانت از امنیت خود با هیچ‌کس تعارف ندارد و هر پالایشگاهی که بخواهد سوختِ توطئه‌های آمریکا را تأمین کند، خود در آتش آن توطئه خواهد سوخت. امارات باید بداند که امنیت خریدنی نیست و از لوله تفنگ تفنگداران آمریکایی بیرون نمی‌آید؛ امنیت در سایه اقتدار منطقه‌ای و وفاداری به عهد برادری است، نه در دلالی برای صهیونیسم.