حادثۀ واقعی یا روایت ساختگی؟

طبق روایت رسمی کاخ سفید، یک مهندس کامپیوتر و معلم پاره‌وقت به نام کول توماس آلن قصد داشت در مراسم شام خبرنگاران در هتل هیلتون به مقامات شلیک کند. سرویس مخفی ادعا می‌کند این تراژدی را خنثی کرده، اما آیا همۀ ماجرا همین است یا با یک سناریوی از پیش طراحی‌شده برای جلب توجه مواجهیم؟

توهم لینکلن بودن

واکنش ترامپ پس از این حادثه بسیار عجیب بود. او بلافاصله خود را با آبراهام لینکلن مقایسه کرد و گفت فقط به سمت افراد تأثیرگذار شلیک می‌شود! او همچنین گفت: «ما این کشور را گرفتیم و در حالی که سال‌ها ملعبۀ دیگران بودیم، حالا داغ‌ترین کشور دنیا هستیم.»  این اظهارات در حالی بیان شد که اکثر رسانه‌های آمریکایی از افت شدید محبوبیت ترامپ خبر می‌دادند.

باتلر و عملیات پرچم دروغین

افکار عمومی آمریکا اما این حادثه را یک «عملیات پرچم دروغین» می‌داند. کاربران پلتفرم ایکس این ماجرا را با ترور نافرجام سال پیش در باتلر مقایسه می‌کنند و معتقدند هدف این تئاتر، مظلوم‌نمایی و مقصر جلوه دادن رقبا برای جمع‌آوری رأی است.

شاهد اول: گاف عجیب سخنگوی ترامپ

چه چیزی فرضیۀ نمایشی بودن این ترور را تقویت می‌کند؟ گاف تاریخی کارولین لیویت! سخنگوی کاخ سفید درست ساعاتی پیش از مراسم، در مصاحبه با فاکس‌نیوز از عبارت «امشب در این سالن شلیک‌هایی رخ خواهد داد» استفاده کرد! کاربران شبکه‌های اجتماعی با وایرال کردن این ویدئو هشتگ زدند: «این یک نمایش بود».

شاهد دوم: سطح بی‌سابقۀ امنیت

امنیت این رویداد توسط کارشناسان CNN «تقریباً در سطح یک رویداد امنیت ملی» توصیف شد؛ با توجه به تمرکز مقامات ارشد دولتی در یک مکان، این سوال مطرح شد که چطور با این سطح از امنیت، یک فرد مسلح توانست تا نزدیکی محل اصلی برسد؟

شاهد سوم: پیش‌گویی عجیب سی‌ان‌ان

نکتۀ حیرت‌انگیز ماجرا، اقدام شبکۀ سی‌ان‌ان است. درست دو روز قبل از این تیراندازی، این رسانه مقاله‌ای با عنوان «چگونه یک سوءقصد می‌تواند نمایشی باشد؟» منتشر کرد! این تقارن زمانی به شدت مشکوک است و پازل تئوری‌های توطئه را تکمیل می‌کند. گویی اتاق فکرهای دولت پنهان، افکار عمومی را برای پذیرش یا رد یک سناریوی هالیوودی آماده می‌کردند تا ترامپ بتواند در نقش قربانی ظاهر شود.

سیاست منهای اخلاق؛ سقوط یک تمدن

نمایشی بودن یا واقعی بودن این ترور، تفاوتی در اصل ماجرا ایجاد نمی‌کند؛ مهم این است که جامعۀ آمریکا دیگر به رهبران خود اعتماد ندارد. سیاست بدون اخلاق به بن‌بست می‌رسد.