اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) چیست؟
 
در شرایط جنگی یا بحران، سیستم عصبی بسیاری از افراد (به‌ویژه کودکان و خانواده‌هایی که عزیزشان را از دست داده‌اند) در حالت "آماده‌باش جنگی ثابت می‌ماند. برای این افراد، صدای ناگهانی و انفجار، یک محرک قدرتمند است که مغز را مستقیماً به خطر مرگ ربط می‌دهد.

فوبیای صدا؛ وقتی شنوایی دردناک می‌شود!

برخی افراد دچار فوبیای صدای بلند هستند. در شرایطی که کشور درگیر تهدیدات نظامی است، آستانه تحمل صدا در جامعه به شدت کاهش می‌یابد. هر صدای مهیب، توسط آمیگدالا (مرکز ترس در مغز) به عنوان تهدید جانی تفسیر می‌شود و باعث افزایش ضربان قلب، تعریق و وحشت لحظه‌ای می‌شود.

ترومای جمعی و زخم‌های ناپیدا

 جامعه‌ای که درگیری دارد، دچار نوعی "ترومای جمعی" می‌شود. آرامش روانی، خط مقدم دوم جنگ است. وقتی ما با آتش‌بازی و سروصدا، فضای شهر را ناامن جلوه می‌دهیم، عملاً این زخم‌های روانی را تازه می‌کنیم و امنیت روانی جامعه را هدف می‌گیریم.

  همدلی؛ یعنی درد دیگران را "مال خود" بدانیم
 
از نظر روانشناسی، همدلی بالاترین سطح تعامل اجتماعی است. همدلی یعنی درک کنیم که "لذت" لحظه‌ای ما، نباید "عذاب" همسایه، کودک یا سالمندی باشد که سال‌های جنگ را تجربه کرده است. لذت بردن از رنج دیگران، نشانه ناسالمی است؛ اما درک رنج دیگران، نشانه بلوغ و انسانیت است.

امنیت روانی، حق شهروندی است
 
در شرایط بحران، رعایت نظم و سکوت نسبی، نوعی "حمایت روانی" از جامعه است. ما با رعایت آرامش، به سیستم عصبی هموطنانمان اجازه ریکاوری می‌دهیم. بیاییم امسال "حامی امنیت روان" باشیم، نه عامل تشدید اضطراب.

شادی مسئولانه؛ جایگزین سالم
 
ما می‌توانیم بدون ایجاد استرس، شادی کنیم. دورهمی‌های خانوادگی و گفتگو، دوپامین (هورمون شادی) را بدون ترشح کورتیزول (هورمون استرس) در بدن ما و اطرافیانمان فعال می‌کند. شادی واقعی، چیزی است که به بهای آرامش دیگران تمام نشود.

امسال، سال همدلی است
 
بیایید با درک شرایط حساس کشور و احترام به وضعیت روانی هموطنانمان، سه‌شنبه‌ آخر سال را به "شب آرامش" تبدیل کنیم. سکوت ما، بلندترین صدای حمایت از هموطنانمان است.