حنان یعنی خدایی که از بنده‌اش دل نمی‌کَنَد؛ آن‌قدر دلسوز است که اجازه نمی‌دهد ترس از گناه، راهِ برگشت را ببندد. او هرگز بنده را رها نمی‌کند و با وجودِ بی‌نیازی، باز هم حواسش به بنده‌اش هست.