«اَللّهُمَّ اَرِنیِ... وَاکحَلْ ناظِری‌ بِنَظْرَةٍ منِّی‌ اِلَیهِ... وَاسْلُک بی‌ مَحَجَّتَهُ»

(خدایا! آن چهرۀ هدایتگر را به من بنمایان ...دیده‌ام را با نگاهی به او سُرمه بکش ... و مرا در راه روشن او راهبری کن)

چرا این‌قدر مُصرّانه تقاضای «دیدن» او را داریم؟

دیدن امام، فقط یک لذت بصری نیست؛ درمان است. چشمی که جمال حق را ببیند، دیگر زشتی‌های باطل را نمی‌پسندد و مسیر درست را گم نمی‌کند. این نگاه، «سُرمه» ای است که بصیرت می‌آورد.

چگونه امروز برای این «دیدار» و «مسیر» آماده شویم؟

مراقبت از چشم (طهارتِ نگاه) : چشمی که به حرام آلوده باشد، لیاقت سُرمۀ نگاه او را ندارد. امروز تمرین کن و برای رضایت او، نگاهت را مدیریت کن تا لایق دیدار شوی.

جاده‌صاف‌کن باشیم (تسهیل ظهور) : گناهان ما، موانع ظهورند. برای اینکه خروج او «سهل» و آسان شود، امروز یک مانع (یک گناه یا کدورت) را از مسیر بردار.

تعریضِ مسیر حق (اَوْسِعْ مَنْهَجَهُ) : با معرفی زیبایی‌های کلام و مرام امام به دیگران، جادۀ گرایش قلب‌ها به سمت او را وسیع‌تر و پررهروتر کن.

حرکت در صراط مستقیم (عمل‌گرایی) : تنها آرزوی فرج کافی نیست؛ باید در «مَحَجَّتَهُ» (راه روشن او) عملاً حرکت کرد. امروز یک قدم واقعی در مسیر رضایت او بردار (مثل خدمت بی‌منت به مردم).

خدایا! چشمان ما را به دیدار جمالش روشن کن و پاهایمان را در مسیر نورانی‌اش ثابت‌قدم بدار

________________

برشی از دعای عهد | پای_کار_ولیّ_زمان