کنار بقیع دل غـریــب مـــن از گــردش زمـــانــه گرفت بـه یــاد غربــت زهــرا شبــی بـهانه گرفت شبــانــه بــغـــض گلـــوگــیر مـن کـنار بقیع شکست و دیده ز دل اشکِ دانه دانه گرفت ز پـشـت پــنــجــره هــا دیـدگــان پـر اَشکم سراغ مدفـن پـنـهـــان و بــی نشانه گرفت نــشـان شـعـلــه و دود و نـــوای زهــــرا را تـوان هـنــوز ز دیــوار و بـــام خـــانــه گرفت مصیبتی است علی را که پیش چشمانش عــدو امـیــد دلــش را بـــه تــــازیـانه گرفت چـه گـفـت فـاطـمـه کـان گونـه بـا تأثر و غم علــی مــراسم تـــدفـیــن او شبـانه گرفت فـــراق فـاطــــمــه را بــوتــراب بـــــاور کرد شبی کــه چوبــه تــابـوت را به شانه گرفت سیّدفضل اللّه قدسی شکوری - گروه دین و اندیشه تبیان