اغتنام فرصت ها نباید وى را تنها گذاشت دقت در انجام امور روزانه عمر با بركت امام مى‏توانى خبر یك دقیقه‏اى تعریف كنى؟ حتى كمتر از دو دقیقه را قرآن مى‏خواندند فرصت‏شناسى در اوج بیمارى فرصتها چون ابر درگذر است ، خوشا آنان كه لحظه ها را غنیمت شمارند و از آن بهره برند : نباید وى را تنها گذاشت امام در همان اولین ساعات ورود به تركیه، به آموزش زبان تركى پرداختند. ایشان مى‏خواستند با فراگیرى زبان تركى، رسالت ‏خود را در میان ترك زبانان دنبال كنند، به حدى كه ، اهتمام امام به فراگیرى زبان تركى ، سرهنگ افضلى از مقامات ساواك را كه در تركیه مراقب ایشان بود سخت ‏به وحشت انداخت كه مبادا امام با آموختن زبان ، بتواند با مردم تركیه ارتباط برقرار كند و مبارزه را در تبعیدگاه دنبال نماید؛ لذا در گزارش خود به تهران نوشت: «نباید وى را تنها گذاشت!» از این رو در تركیه هر روز امام را به جایى منتقل مى‏كردند . (1) دقت در انجام امور روزانه در طول این نه - ده سالى هم كه امام در جماران تشریف داشتند ، یكى از آقایانى كه مأمور امور مالى ایشان بود و باید هر روز صبح به این امر رسیدگى مى‏كرد، مى‏گفت: ایشان هر روز رأس ساعت مقرر، آماده پذیرفتن ما بودند؛ چنانچه روزى به خاطر عدم شرایط مساعد به موقع به حضور ایشان نمى‏رسیدیم، امام پنج دقیقه بعد از موعد مقرر زنگ اتاق را به صدا در مى‏آوردند و ما را براى حضور دعوت مى‏كردند. (2) عمر با بركت امام ما به طور مكرر شاهد بودیم كه امام به هنگام قدم زدن عصرانه كه به عنوان ورزش، كارى مهم و لازم براى تأمین سلامت ایشان بود، در دستى تسبیح داشتند و به ذكر خدا مشغول بودند و در دست دیگر رادیویى كوچك داشتند كه با استماع آن ، در جریان مسایل داخل و خارج ، قرار مى‏گرفتند. بدین سان مى‏توان گفت عمر واقعى امام نـَه ، هشتاد و هفت ‏سال كه از نظر كاربرد و به كارگیرى ، دو چندان این مدت بود. (3) مى‏توانى خبر یك دقیقه‏اى تعریف كنى؟ امام هیچگاه نمى‏گذاشتند وقتشان به هدر برود. بارها مى‏دیدیم كه در دقایق قبل از آماده شدن سفره كه معمولا به بطالت مى‏گذرد، ایشان به مطالعه و تلاوت قرآن مى‏پرداختند. یك بار براى كارى خدمت ایشان بودم، صحبت كه تمام شد نگاهى به ساعتشان كردند و گفتند:«مى‏توانى یك تعریف یك دقیقه‏اى بكنى؟» تا من خواستم به آن مسأله فكر كنم و ذهنم را بگردم، یك دقیقه گذشت و امام رادیو را روشن كردند و من تازه متوجه شدم كه ایشان مى‏خواستند همین یك دقیقه قبل از اخبار هم به بطالت نگذرد ، چون عادت داشتند كه خلاصه اخبار را سر وقت ‏بشنوند. (4) حتى كمتر از دو دقیقه را قرآن مى‏خواندند امام در فاصله‏اى كه بعد از نماز ظهر و عصر براى ناهار مى‏آمدند، اگر در این مدت كوتاه چند دقیقه‏اى فرصت پیدا مى‏شد، قرآن برمى‏داشتند و مى‏خواندند كه گاهى این وقت كمتر از دو دقیقه بود. (5) فرصت‏شناسى در اوج بیمارى امام حتى در شب، قبل از عمل و روى تخت ‏بیمارستان با وجود سرم هاى غذایى ، دارویى و ضعف مفرط ، از مطالعه ، قرائت قرآن ، تهجد و نماز شب غافل نمانده و حاضر نبودند لحظه‏اى هر چند كوتاه و گذرا از عمر خود را بیهوده بگذرانند . (6) پى‏نوشت‏ها: 1. حجت الاسلام و المسلمین سید حمید روحانى ، بررسى و تحلیلى از نهضت امام خمینى ، ج 2 . 2. حجت الاسلام و المسلمین امام جمارانى ، روزنامه جمهورى اسلامى ، ویژه اربعین ارتحال امام . 3. حجت الاسلام و المسلمین رحیمیان. 4. حجت الاسلام و المسلمین مسیح بروجردى ، ویژه نامه روزنامه سلام ، 12/3/72 . 5. مرضیه حدیده‏چى ، سرگذشت هاى ویژه از زندگى امام خمینى ، ج 4 . 6. حجت الاسلام و المسلمین رسولى محلاتى ، حوزه ، ش 38- 37 .