طغیان انسان تا وقتی نیازمندی و گرفتار نیاز خویش، نه مغروری و نه خودبین. تنها نیاز خود را می بینی و تهیدستی‌ات را باور داری. اما وقتی كه كه كاسه بی‌نیازی‌ات پر می شود .... نیازت را از یاد می‌بری و فراموش می‌كنی كه آفریده‌ای هستی كه گِل وجودت را با نیاز سرشته‌اند! آفریده‌ای كه عاجز و ناتوانی! از یاد می‌بری كه بنده‌ای هستی كه جز آن چه خدا نصیبت می كند، روزی دیگری نداری! و جز آن چه خدا برایت اراده می كند، توان دیگری نداری! طوری رفتار می‌كنی، گویی مالك حقیقی آن همه ثروتی هستی كه به دست آورده‌ای! این جاست كه " من" وجودی‌ات طغیان می‌كند و غروری تباه كننده سراپای وجودت را در بر می‌گیرد. اندكی تأمل كن... همه ما آدمها این گونه‌ایم. مگر آنها كه یگانگی خدا را باور دارند و ایمان به حق، در ذره ذره جانشان نفوذ كرده است. ... و چه اندكند این گروه! أنَّ الإنسَانَ لَیَطغَی 1 1- علق:6 برگرفته از وبلاگ هیام: http://hiaam.blogfa.com تنظیم برای تبیان : گروه دین و اندیشه - عسگری