بوی خرمشهر

مرا شهری است بی سامان و برباد سواد اندوده چون مینوی شدار خدایش ناخدایی بی سرانجام زمینش آسمانی دام در دام كج اندیشانه خورشیدش شراری است مهش اسب چموش بی سواری است به تالابش خدایان خفته در خاك…