معرفی شهرستان اندیکا شهرستان اندیکا یکی از شهرستان‌های استان خوزستان در ایران است. این شهرستان در شمال شرقی استان خوزستان قرار دارد. شهرستان اندیکا یکی از شهرستان‌های استان خوزستان در ایران است. این شهرستان در شمال شرقی استان خوزستان قرار دارد. از شمال غرب به لالی از جانب شمال به سردشت دزفول از طرف شمال و شمال شرق به استان چهارمحال و بختیاری از مشرق به ایذه و از جنوب به مسجدسلیمان محدود می‌شود. مرکز آن شهر قلعه خواجه است. در گذشته در گویش محلی آنرا اندکو (اندی+کوه) می‌گفتند که اندی در زبان پارسی به معنای شگفتی و «کو» همان «کوه» می‌باشد یعنی سرزمین کوه‌های شگفت. همانگونه که می‌دانیم ساکنین میان رودان عیلامیان را مردمان ساکن کوه‌های بلند می‌دانستند و معنای عیلام از نظر آنان به طور خاص اشاره به ساکنین کوه‌های بلند (خوزستان) دارد، همچنین این شهرستان را (ان +ده +گا) به معنی «دهگاه» و محل نگهداری انبار غله هم گفته‌اند. این مکان نخستین مکان اسکان قوم پارس در جنوب غرب ایران بود که آثار نخستین معماری پارسی (سنگ چین بدون ملات) در قلعه بردی اندیکا نمایان است. ادامه آثار نخستین پارسی را می‌توان در پی کلگه زرین و دژ حکومتی (آتشکده سرمسجد) مسجدسلیمان مشاهده کرد. این شهرستان پیش از این بخشی در شهرستان مسجدسلیمان استان خوزستان بود. جریان تبدیل شدن بخش اندیکا به شهرستان از سال ۱۳۸۴ آغاز و در نیمه دوم سال ۸۶ نهایی شد. این شهرستان دارای ۵۹۵ روستا و آبادی، ۵ دهستان، ۳۳ هزار هکتار زمین کشاورزی و ۲۰۰ آثار تاریخی است. آب و هوای خوب و دو سد مسجد سلیمان و شهید عباسپور و همچنین جاده بازفت از پتانسیل‌های این شهرستان هستند.دهستان‌های شهرستان اندیکا در زمانی که بخش بود عبارت بودند از: اسلام‌آباد، اندیکا، آبژدان، چلو، شلال و دشتگل، قلعه خواجه، کوشک، للر و کتک.تقسیمات کشوری این شهرستان، بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۸۵ کل کشور آمده‌است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:بخش آبژدان-بخش چلو-بخش مرکزی>دهستان چلو-دهستان شلال و دشتگل-دهستان کوشک-دهستان للر و کتک-دهستان سوسن سرخاب جمعیت اندیکا در زمانی که بخش بود، در سال ۱۳۸۵ برابر با ۴۹،۷۲۸ نفر بود. در سال ۱۳۶۸ مرکز بخش اندیکا از روستای لالی به روستای قلعه خواجه انتقال یافته‌بود.جمعیت کنونی شهرستان اندیکا برابر با آمار غیر رسمی بالغ بر ۷۵۰۰۰ نفر برآورد شده است. آثار شهر اندیکا بارگاه و زیارتگاه امامزاده بابا احمد در حدود پنجاه و پنج کیلومتری شمال شهرستان مسجدسلیمان و چهل کیلومتری غرب شهرستان لالی، مابین شهرستان های لالی و اندیکا، در میان دو كوه سر به فلک کشیده ی «اُدیو»2 (آب دیو احتمالا به معنای آب عمیق و ژرف) و «دیراو»3 (دور آب) چونان نگینی خوشتراش فیروزه ای فام، محصور در تنگه ای پرهیبت به نام «تنگه ی بابا احمد» (تنگِ باوامد)4، با طول و عرض جغرافیایی 32.3201 و 49.352 و در ارتفاع حدود 500 متری از سطح دریا واقع شده است.بنا بر بررسی ها و کنکاش های صورت گرفته، قدمت بقعه و زیارتگاه امامزاده بابا احمد به دوره ی پادشاه هنرپرور و ادب دوست، معین الدین شاهرخ میرزای تیموری(۷۸۳-۸۲۵ هجری خورشیدی) (۸۰۷– ۸۵۰ ه‍جری قمری) (۱۴۰۴ - ۱۴۴۷ میلادی( و قبرستان پیرامون آن که شامل قبور قدیمی با سنگ های تراشیده شده و شیر سنگی های زیبا و خوشتراش است؛ تا به دوره ی صفویه ( اواخر قرن نهم هجری قمری) نیز می رسد.گفته اند این بقعه فاقد سنگ نبشته و سنگ مزار است و تا قبل از سال 1386 شمسی ضریحی چوبی قهوه ای رنگ در میان بقعه بر سنگی بوده که با پارچه ی مخملین سبزی پوشانده می شده است و اینک اما در میان بارگاه، ضریحی زیبا و نقره ای طلاکوب و میناکاری شده حاصل دستان پر برکت هنرمندانی از این سرزمین، با جلال و جبروتی خاص جلوه نمایی می کند و فضایی زلال و پاکیزه ی آکنده از معنویت را پدید می آورد و به زائران و میهمانان خویش آرامش و خلسه ای روحانی و وصف ناپذیر هدیه می کند.هرچند که از وجود شجره نامه ای خبر می دهند که نگارنده تا کنون شخصا موفق به دیدن اصل یا تصویر آن نشده است اما در هر صورت متولیان و مریدانش نسب ایشان را به امام موسای كاظم (ع) می رسانند و می گویند که از فرزندان آن حضرت است . آرامگاه و قدمگاه شاه قطب الدین-شمارهٔ ثبت2612-تاریخ ثبت ملی ۲۵ اسفند ۱۳۷۸ بقعه و قدمگاه شاه قطب الدین مربوط به دوره تیموریان است و در مسجدسلیمان، بین منطقه اندیکا و شیمباز واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۸ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.