غار گل زرد غار گل زرد در منطقه پلور و در مراتع شمالی روستای منظریه قرار دارد. جاده خاکی منتهی به گل زرد، 65 کیلومتر بعد از تهران از جاده هراز منشعب شده و 4 کیلومتر طول دارد غار گل زرد در منطقه پلور و در مراتع شمالی روستای منظریه قرار دارد. جاده خاکی منتهی به گل زرد، 65 کیلومتر بعد از تهران از جاده هراز منشعب شده و 4 کیلومتر طول دارد. این جاده درست بعد از بهمن گیرهای معروف پایین گردنه امامزاده هاشم و قبل از راهدارخانه منظریه قرار گرفته و انتهای آن به یک کلبه کوهستانی می رسد. از کنار کلبه، با 30 دقیقه پیاده روی دهانه غار نمایان می شود. دهانه غار بسیار تنگ است که ابتدای آن را باید با حالت سینه خیز و 10 متر حرکت پا مرغی طی کرد. مسیر غار گل زرد مشخص است و نیازی به نخ کشی یا نشانه گذاری در آن نیست. طول غار 500 متر كه 300 متر آخر به دلیل ریزش مسدود شده است. البته در طول مسیر شکاف ها و آبرو های کوچکی وجود دارد که باید از ورود به آنها خودداری کرد و احتیاط لازم را نمود. غار بسیار زیباست و با وجود حوضچه های کوچک و بزرگ (که بعضا تا 4 متر عمق دارند) و جویبارهای زیر زمینی و سازندهای آهکی بسیار متنوع، فضایی دلفریب و رویایی ایجاد کرده است. رفت و برگشت تا انتهای غار حدود 3 ساعت طول می کشد. در ابتدا باید از دهانه ای تنگ به صورت سینه خیز عبور کرد تا به دهلیزی رسید که می توان در آن ایستاد و شروع به گذر از دهلیزهای زیبا و باریک غار کرد، کم کم صدای آب به گوش می رسد و با کمی پیشروی به رودخانه ی کف غار که به جوبی کم عمق میماند می رسیم و همراه آب راه خود را برای دیدن حوضچه های عمیق ادامه می دهیم، در اینجاست که به حوضچه ای می رسیم که می توان باتراورس دیواره ی مجاورش آن را پشت سرش گذاشت، البته آگر کسی خواهان این تراورس نبود می تواند با قبول خیس شدن از حوضچه بگذرد، در ادامه ی مسیر به دو راهی می رسیم که با پیش روی اندکی در هر کدام از آنها به انتهایی برای غار گل زرد می رسیم. از لطف‌های این غار یکی دو قسمت فنی است، حوالی نیمه‌های غار یا با عبور دو پنجم از مسیر. باید 8- 10 متری را به صورت تی_رول طی کرد و سپس در شکافی باز و زیبا ۳- ۴ متری را به کمک نرده‌بانی طنابی فرود رفت و ادامه‌ی مسیر را طی کرد. در یک سوم پایانی غار دو مسیر وجود دارد. راه مسیر دوم (سمت راستی) کمی مخفی است و یافتن آن نیاز به دقتی دارد. اگر زمانی برای توقف و سکوت و صرف تنقلات و عکاسی اختصاص یابد، باید برای رفت و برگشت از دهنه‌ی غار (برای یک تیم 14-15 نفره) حدود 4 تا 5 ساعت در نظر گرفت. این غار آبی دارای استلاگتید و استلاگمیت های زیبای فراوان همراه با حوضچه های عمیقی است که از جریان آب کف غار پدید آمده اند. در جریان نوردیدن این غار آبی، آب در مسیر باعث خیسی نشده و به راحتی می توان از کفش کوه استفاده کرد بدونه آنکه نگران نفوذ آب به درون آن باشیم. داشتن کلاه ایمنی به علت تنگی مسیر و زائده های تیز در سقف و استلاگمیت های موجود در راه کمک زیادی به راحتی، بی دردی و آرامش پیمایش می کند. این غار نخستین بار در سال 1358 کشف شد اما مطالعات تکمیلی برای شناخت بیشتر آن همچنان ادامه دارد. در نظر داشته باشید که شکل گرفتن هر یک سانتی متر استلاکتیت یا استلاگمیت (قندیل ها و مخروط های غار) 100 سال طول خواهد کشید و زاینده بودن آن در بازه زمانی زیاد قابل تعریف است. بنابراین به یاد داشته باشید که کنده کاری و تخریب این قندیل های آهکی یعنی نابودی کامل آنها چرا که یک قندیل 30 سانتی متری با حساب و کتابی ساده و ضرب این اندازه در عدد و رقم زمین شناسان درباره زمان تشکیل آنها سه هزار سال طول خواهد کشید. پس از بازدیدی كه به اتفاق همنوردان كارگروه غارنوردی شركت ایران خودرو از غار گل زرد داشتیم . اكتشاف در بخش آبی این غار و یافتن مسیر های جدید تر در ورای آن ذهن همه اعضاء گروه را به خود معطوف داشته بود . لذا از همان زمان تیم تلاش خود را بر انجام این مهم ، متمركز نموده بود . سر انجام پس از روزها برنامه ریزی ، هماهنگی و ایجاد آمادگی برای تامین تجهیزات مورد نیاز و... . صبح روز جمعه پنجم آبانماه 91 در قالب برنامه پیمایش غار گل زرد به همراه همنوردان گروه كوهنوردی ایران خودرو به سمت غار حركت نمودیم . 7.5 كیلومتر بعد از امامزاده هاشم و نرسیده به پلور در منطقه ای به نام منظریه ، یك راهداری وجود داشت . برای دسترسی به غار باید از راه خاكی كه درست روبروی راهداری در سمت چپ جاده وجود داشت عبور می كردیم . در بین راه دو گوسفند سرا وجود داشت كه با خودرو قابل تردد بود . بعد از گوسفند سرای دوم ، دره ای وجود دارد که شما را به دهنه غار می رساند . یكی از عمده مشكلات پیشرو انجام این برنامه ، حمل و نقل كوله ای سنگین حاوی تجهیزات (سه كوله خیلی سنگین كه هر كدام بالغ بر 26 كیلوگرم وزن داشتند ، دو كوله سبك تر با وزن تقریبی حدود 12 كیلوگرم ) بود. لذا همراهان قبول زحمت نمودند كه با كاستن از وزن توشه‌های خود و كاهش تعداد كوله پشتی ها نسبت به همیاری جهت انتقال این كوله های سنگین همیاری داشته باشند .