شهر نافچ شهر نافچ با مساحتی حدود 182 هکتار در حدود 5 کیلومتری شمال غربی شهرستان شهرکرد مرکز استان چهارمحال و بختیاری در دشت نسبتاً وسیع و همواری که از سمت غرب به پیربلوط از شمال به وردنجان و از شرق به کوههای ارژن منتهی می شود واقع شده شهر نافچ با مساحتی حدود 182 هکتار در حدود 5 کیلومتری شمال غربی شهرستان شهرکرد مرکز استان چهارمحال و بختیاری در دشت نسبتاً وسیع و همواری که از سمت غرب به پیربلوط از شمال به وردنجان و از شرق به کوههای ارژن منتهی می شود واقع شده و بر اساس آخرین سرشماری نفوس و مسکن در سال 1385ه.ش. دارای 3814 نفر جمعیت و 903 خانوار بوده است. در مورد وجه تسمیه« نافچ» عقاید و نظرات مختلفی وجود دارد. گروهی را عقیده بر آن است که نام قبلی این محل« غرقاب» بوده است که در قسمت جنوب شرقی مکان فعلی شهر واقع بوده و علّت آن نیز شاید به دلیل وفور و فراوانی آب در این منطقه بوده است. امّا در مورد وجه تسمیه نام کنونی نافچ بر اساس عقیده ای« نافچ» از کلمه« ناف» و حرف«چ» ترکیب شده است که« ناف» به معنی مرکز و«چ» حرف مصغر و در نتیجه« نافچ» به معنی مرکز کوچک است و در گذشته برای قراء و دهات اطراف حالت مرکزیت داشته است. بر اساس عقیده دیگری بر همین مبنا« ناف» به معنای محل گود و هموار است و چون این محل در مقایسه با نواحی اطراف کم ارتفاع تر است و در دشت واقع شده است، به« نافچ» معروف شده است. بر اساس نظریه سوم، شاید« نافچ» نام شخصی بوده است که ابتدا در این محل ساکن شده است. امّا نکته ای که در این ارتباط قابل ذکر است، آن است که به استناد، اسناد و منابع تاریخی و شواهد موجود، این محل تا دوره پهلوی اوّل« نافج» نامیده می شد و پس از آن در مکاتبات اداری با عنوان« نافچ» از آن نام برده شده است. شاید این نامگذاری جدید بازگشتی باشد به نام اصلی این محل در دوره قبل از اسلام؛ که با ورود اعراب مسلمان به ایران و وارد شدن لغات و اصطلاحات زبان عربی در زبان فارسی و چیرگی سیاسی اعراب مسلمان و با توجّه به عدم وجود حرف «چ» در الفبای زبان عربی«چ» در آخر کلمه « نافچ» به حرف«ج» تغییر یافته است. در هر صورت بر اساس شواهد و اطلاعات موجود این روستا(شهر) از قدیم الایام در این ناحیه، مهم تلقی می شده است و برخی وجود تپه های موازی در شمال« نافچ» را دلیلی بر استقرار گروه های انسانی در این محل در دوره های بسیار دور می دانند. بنا به گفته برخی از اهالی محل، سنگ سفیدی منقوش با خط میخی در محل گورستان قدیمی نافچ وجود داشته که در حدود هشتاد سال پیش توسط انگلیسی ها به غارت برده شده است. هم چنین تپه ای باستانی- تاریخی به نام« قلعه کهنه» در بخش جنوبی نافچ قرار دارد که در گذشته مقادیری اشیاء و ظروف سفالی و فلزی از آن به دست آمده است! این تپه تاریخی در زمان رژیم گذشته از طرف اداره مربوطه میخ کوبی و علامت گذاری شده است، امّا تاکنون اقدامی برای حفاری و کاوش علمی، این محل از سوی سازمان میراث فرهنگی گردشگری و جهانگردی به عمل نیامده است. هم چنین پیدا شدن بقایای تنورها و اشیاء سفالی مربوط به دوران های گذشته در بخش جنوب شرقی نافچ مؤید پیشینۀ تاریخی طولانی و کهن این محل می باشد. در هر حال به استناد شواهد متقن باستان شناسی و تاریخی، از دوره تیموریان در قرن نهم هجری به این سو می توان نشانه هایی از این منطقه را به دست آورد و آن ذکر نام شخصی به نام« حیدر نافجی» است. دکتر هنرفر ضمن شرح و توصیف قسمت های مختلف بنای« خانقاه و مدرسه نصرآباد» ( از دهات ماربین) می نویسد:« قسمتی از کاشی های کتیبه سر در مدرسه و خانقاه نصر آباد در اثر عدم مراقبت به مرور زمان ریخته است. قسمت های بر جا مانده از آن که نام بانی ساختمان" صدرالدین علی طبیب" و سر کار بنا« حیدر نافجی» و سال ساختمان آن 854هجری را در بر دارد و به خط ثلث با کاشی سفید معرق بر زمینه لاجوردی به شرح زیر است:« احداث نمود درزمان خلافت سلطان جهان پناه سلطان محمد بهادرخلد الله ملکه و سلطانه از خاص مال خود بنده درگاه المنیب صدرالدین علی الطبیب به سعی بنده راجی حیدر نافجی. فی سنه اربع و خمسین و ثمانیه». لازم به ذکر است بر اساس پی گیری ها و بررسی های به عمل آمده توسط برخی از دوستداران و علاقه مندان به تاریخ، به دلیل مرمت و بازسازی بنا که از حدود ده سال پیش آغاز شده کلیه آثار و نوشته های قبلی از میان رفته است.