اوصاف پیامبر (ص) در تورات و انجیل خداوند متعال در وصف پیامبر(ص) فرمود:« الذین ءاتینهم الكتب‏یعرفونه كما یعرفون ابناءهم و ان فریقا منهم لیكتمون الحق و هم‏یعلمون‏» (1) كسانى كه كتاب آسمانى به آنان دادیم، او را همچون فرزندان خودمى‏شناسند; (ولى) جمعى از آنان، حق را آگاهانه كتمان مى‏كنند. امام صادق(ع) فرمود:«یعرفونه كما یعرفون ابناءهم‏» زیراخداوند متعال در تورات و انجیل و زبور، حضرت محمد(ص)، مبعث،مهاجرت، و اصحابش را چنین توصیف نمود:«محمد رسول‏الله و الذین‏معه اشداء على الكفار رحماء بینهم...» محمد(ص) فرستاده خداست؛ و كسانى كه با او هستند در برابر كفارسرسخت و شدید و در میان خود مهربانند. پیوسته آن‏ها را در حال‏ركوع و سجود مى‏بینى، در حالى كه همواره فضل خدا و رضاى او را طلبند. نشانه آن‏ها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. این، توصیف آنان در تورات و توصیف آنان در انجیل است... .(2) امام صادق(ع) فرمود: این، صفت رسول خدا(ص) و اصحابش در تورات وانجیل است. زمانى كه خداوند پیامبر خاتم(ص) را به رسالت مبعوث‏نمود اهل كتاب (یهود و نصارى) او را شناختند اما نسبت‏به اوكفر ورزیدند، همان گونه كه خداوند متعال فرمود: «فلما جاءهم‏ما عرجوا كفروا به‏» (3) هنگامى كه این پیامبر نزد آن‏ها آمد كه(از قبل) او را شناخته بودند، به او كافر شدند. (4) خداوند متعال در قرآن كریم، در وصف پیامبر(ص) مى‏فرماید: «و ماارسلناك الا رحمه للعالمین‏» (5) ما تو را جز براى رحمت جهانیان‏نفرستادیم. قرآن نیز مى‏فرماید: «اشداء على الكفار رحماءبینهم...» ، در برابر كفار سرسخت و شدید و در میان خود مهربانند. این دوچگونه با هم جمع مى‏شوند؟ توجه به این آیه براى طرفدارى اندیشه تسامح و تساهل ضرورى است. آیا ممكن است كامل‏ترین انسان، كه با كامل‏ترین كتاب آسمانى براى‏هدایت تمام جهانیان مبعوث گردیده است در مقابل دشمنان دین هیچ‏عكس العملى جز مهربانى نداشته باشد؟! براى اداره جامعه دینى و بقاى آن باید در مقابل دشمنان دین‏ایستاد شدت عمل نسبت‏به كافران و مبارزه با آن‏ها براى از بین‏بردن موانع هدایت عین رحمت است. محمد(ص) فرستاده خداست؛ و كسانى كه با او هستند در برابر كفارسرسخت و شدید و در میان خود مهربانند. پیوسته آن‏ها را در حال‏ركوع و سجود مى‏بینى، در حالى كه همواره فضل خدا و رضاى او را طلبند. نشانه آن‏ها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. این، توصیف آنان در تورات و توصیف آنان در انجیل است برترین مخلوق حسین بن عبدالله مى‏گوید: به امام صادق(ع) عرض كردم: آیا رسول‏خدا(ص) سرور فرزندان آدم بود؟ آن حضرت فرمود: قسم به خدا، اوسرور همه مخلوقات خداوند بود. خدا هیچ مخلوقى را بهتر ازمحمد(ص) نیافرید (6) امام صادق(ع) در حدیث دیگرى فرمود: چون رسول خدا(ص) را به‏معراج بردند جبرئیل تا مكانى با وى همراه بود و از آن به بعداو را همراهى نمى‏كرد. پیامبر(ص) فرمود: جبرئیل، در چنین حالى‏مرا تنها مى‏گذارى؟! جبرئیل گفت: تو برو. سوگند به خدا در جایى‏قدم گذاشته‏اى كه هیچ بشرى قدم نگذاشته و بیش از تو بشرى به آن‏جا راه نیافته است (7) معمر بن راشد مى‏گوید: از امام صادق(ع) شنیدم كه فرمود: یك نفریهودى خدمت رسول خدا(ص) رسید و به دقت او را نگریست. پیامبر اكرم(ص) فرمود: اى یهودى! چه حاجتى دارى؟ یهودى گفت: آیا تو برترى یا موسى بن عمران; آن پیامبرى كه خدا با او تكلم‏كرد و تورات و انجیل را بر او نازل نمود، و به وسیله عصایش‏دریا را براى او شكافت و به وسیله ابر بر او سایه افكند؟ پیامبر(ص) فرمود: خوش آیند نیست كه بنده خود ستایى كند ولكن(در جوابت) مى‏گویم كه حضرت آدم(ع) وقتى خواست از خطاى خود توبه‏كند، گفت: « اللهم انى اسالك بحق محمد و آل محمد لما غفرت لى‏ »،خدایا! به حق محمد و آل محمد از تو مى‏خواهم كه مرا عفو نمایى. خداوند نیز توبه‏اش را پذیرفت. حضرت نوح(ع) وقتى از غرق شدن دردریا ترسید گفت « اللهم انى اسالك بحق محمد و آل محمد لماانجیتنى من‏الغرق ‏»; خدایا به حق محمد و آل محمد از تو در خواست‏مى‏كنم. مرا از غرق شدن نجات بدهى. خداوند نیز او را نجات داد. حضرت ابراهیم(ع) در داخل آتش گفت:« اللهم انى اسالك بحق محمد وآل محمد لما انجیتنى منها »; خدایا! به حق محمد و آل محمد ازتو مى‏خواهم كه مرا از آتش نجات دهى. خداوند نیز آتش را براى اوسرد و گوارا نمود. حضرت موسى(ع) وقتى عصایش را به زمین انداخت و در خود احساس ترس‏نمود گفت: « اللهم انى اسالك بحق محمد و آل محمد لما امنتنى‏ »;خدایا! به حق محمد و آل محمد از تو در خواست مى‏نمایم كه مراایمن گردانى. خداوند متعال به او فرمود: «لاتخف انك انت‏الاعلى‏» (8) نترس. مسلما تو برترى. اى یهودى، اگر موسى(ع) امروز حضور داشت و مرا درك مى‏كرد و به‏من و نبوت من ایمان نمى‏آورد. ایمان و نبوتش هیچ نفعى به حال اونداشت. اى یهودى! از ذریه من شخصى ظهور خواهد كرد به نام مهدى(ع) كه‏زمان خروجش عیسى بن مریم براى یارى او فرود مى‏آید و پشت‏سر اونماز مى‏خواند. (9) منبع : پایگاه اطلاع رسانی تقریب مذاهب گروه دین و اندیشه - مهدی سیف جمالی 1- بقره، آیه‏146. 2- فتح، آیه‏29. 3- بقره، آیه‏89. 4- تفسیر نور الثقلین، ج 1، ص 138 و ج 5، ص‏77. 5-انبیاء، آیه‏107. 6- اصول كافى، ترجمه سید جواد مصطفوى، ج 2، ص 325. 7- همان، ص 321. 8- طه، آیه 68. 9- بحار الانوار، ج‏16، ص‏366. به نقل از جامع الاخبار،ص 98.