تنفر از صداهای به ظاهر عادی
افراد مبتلا به میسوفونیا از نظر روانی تحت تأثیر صداهای رایج قرار میگیرن، صداهایی که معمولا توجه دیگران رو جلب نمیکنه. صدای خمیازه کشیدن، غذا خوردن یا حتی گاهی نفس کشیدن.
شنیدن همین صداهای به ظاهر عادی میتونه در این افراد باعث ایجاد عصبانیت، کلافگی، تنفر، انزجار و اضطراب بشه.
وقتی صداها واقعا شما را "دیوانه" میکنند
در برخی افراد این سندروم شدیدتره و میتونه منجر به انزوا بشه، چون کسانی که از این وضعیت رنج میبرن سعی میکنن از صداهای محرک اجتناب کنن.
افراد مبتلا به میسوفونیا اغلب بابت این موضوع احساس خجالت دارن و از ترس اینکه لوس، نازک نارنجی یا حساس خطاب بشن اون رو به اطرافیانشون نمیگن.
با این وجود، میسوفونیا یک اختلال واقعیه و به طور جدی عملکرد فرد، اجتماعی شدن و در نهایت سلامت روانش رو به خطر میندازه. این سندروم که برخی از روانپزشکان اون رو حتی اختلال میدونن معمولاً در حدود ۱۲ سالگی ظاهر میشه و احتمالاً افراد رو بیشتر از اونچه تصور میکنیم تحت تأثیر قرار میده.
مغز افراد دارای میسوفونیا چه فرقی با دیگران دارد؟
در اسکن MRI از مغز افراد مبتلا به میسوفونیا مشخص شد که قشر قدامی این افراد هنگام شنیدن صداهای محرک باعث فعالیت بیشتر مغزشون نسبت به آدمهای عادی میشه و همین دلیل واکنشهای شدیدتر این اشخاص نسبت به صداست
میلین بیشتر در اطراف نورونها
محققان همچنین از اسکن MRI کل مغز فهمیدن افراد مبتلا به میسوفونیا مقادیر بیشتری از میلین دارند. میلین مادهای چربه که در اطراف سلولهای عصبی مغز میپیچه تا مثل عایق روی سیم، عایق الکتریکی ایجاد کند. البته دقیق مشخص نیست که میلین اضافی علت ایجاد میسوفونیاست یا نتیجه تحریک سایر نواحی مغز در اثر این سندرومه.
آیا درمان میشه؟
درمانهایی مثل حواسپرتی شنوایی (با نویز سفید یا هدفون) و درمان رفتاری شناختی تا حدی در بهبود عملکرد افراد مبتلا به میسوفونیا موفقیت آمیز بوده.
