درجه‌بندی سنی برای پخش فیلم‌ها و تئاتر در کشورهای مختلف از سال‌های پیش شروع‌شده است به‌گونه‌ای که سازمان‌ها و گروه‌های مختلفی اعلام کردند بسیاری از فیلم‌هایی که ساخته می‌شود باارزش‌هایی که یک کودک باید بیاموزد به آن‌ها احترام بگذارد مغایرت دارد و این فیلم‌ها خارج از این ارزش‌ها هستند و با پخش این فیلم‌ها در سینما و تلویزیون ممکن است مسائل غیراخلاقی زیاد شود ضد ارزش‌ها در اجتماع رشد کند در سال ۱۹۰۷ شیکاگو فهرستی از فیلم‌ها و تئاتر‌هایی که نباید برای کودکان آن‌ها را تماشا کنند را تهیه کرد. همچنین در سال 1929 مجلس آمریکا طرحی را تدوین کرد که بعضی قسمت‌های فیلم‌ها سانسور شود و به‌تبع آن کشورهای دیگر هم تصمیم گرفتند قوانینی را برای منع نمایش فیلم برای افرادی که زیر 19 سال دارند تصویب کنند فیلم‌هایی که از کلمات زشت بسیار استفاده کرده بودند در این رده‌بندی‌ها قرار داشتند این رده‌بندی‌ها به‌گونه‌ای بود که به 5 گروه تقسیم می‌شد: گروه اول G شامل فیلم‌هایی که همه سنین می‌توانستند آن را تماشا کنند  PG-13:گروه دوم دسته‌بندی جدید که به افرادی که زیر سنی 13 سال بودند اجازه نمی‌داد بدون حضور پدر و مادر به سینما بیایند گروه  NC-17:هیچ فردی زیر 17 سال حق تماشای این‌گونه فیلم‌ها را ندارد در رده‌بندی‌های اولیه فیلم‌ها گروه R :افراد بالای 17 سال با نظارت بزرگ‌ترها می‌توانند این فیلم‌ها را تماشا کنندفیلم‌های این گروه برای بالای ۱۷ سال مناسب است گروه NR:بدون رده که برای این گروه فیلم‌ها درجه‌بندی در نظر گرفته نشده است: اکنون در بیشتر سایت‌های سینمایی از این رده‌بندی استفاده می‌کنند:PG:گروه اول درجه‌بندی  به‌گونه‌ای که شامل حال همه افراد و سنین می‌شود PG-13: درجه‌بندی که در این درجه‌بندی به والدین تذکر قاطع می‌دهند که کودکانی که زیر 13 سال هستند نمی‌توانند این فیلم را تماشا کنند گروه R:دیگر گروه هستند به‌گونه‌ای که بچه‌های در سن زیر 17 سال باید با سرپرستی شخص بزرگ‌تری به تماشای فیلم بپردازند و در گروه NC-17 به هیچ فردی که 17 سال یا پایین آن هست اجازه دیدن فیلم نمی‌دهند   خانواده‌ها دوست ندارند کودکانشان فیلم‌هایی با تم خشونت تماشا کنند یا فیلم‌هایی که کلمات زشتی در آن به‌کاررفته است چون این فیلم‌ها در ذهن آن‌ها رسوخ كرده و اثرات مخرب روحی بر آن‌ها می‌گذارد. اما آیا واقعاً سینماهای کشور بر اساس این قوانین فیلم‌ها را اکران می‌کنند؟ آن‌ها این درجه‌بندی‌ها را موردتوجه قرار می‌دهند؟ اگر برای اکران فیلم‌ها درجه‌بندی سنی در نظر گرفته شود این کار به نفع خانواده‌ها می‌شود و خانواده با آرامش بهتر و با خیالی راحت‌تر می‌توانند تصمیم بگیرند که به تماشای فیلم به سینما بروند وقتی قانون درجه‌بندی سنی فیلم‌ها در سینمای جهان مطرح می‌شود همه افراد جامعه خود را ملزم می‌کنند که این قوانین را رعایت کنند چون می‌دانند این قانون‌ها به نفع خانواده آن‌ها است. در ایران برای چند فیلم قانون درجه‌بندی سنی لحاظ شد ولی اجرایی نشد چون سالن داران سینما، وظیفه خودشان نمی‌دانند که بخواهند از این قوانین حمایت کنند و آن را اجرایی کنند و از طرفی هم ممکن است با تماشاچی درگیر شوند که این هم باعث می‌شود از اجرای این قانون امتناع ورزند. برخی منتقدان سینما اجرایی نشدن این قانون را در سینماهای ایران یک نوع سهل‌انگاری از طرف مسئولان می‌دانند و آن‌ها معتقدند که در این زمینه کوتاهی شده است  سینمای ایران باید در نظر داشته باشد که برای گروه‌های سنی مختلف، فیلم‌های خوب بسازد تا خانواده‌ها را برای تماشای فیلم‌ها به همراه کودکانشان به سینماها تشویق نمایند. خانواده‌ها دوست ندارند کودکانشان فیلم‌هایی با تم خشونت تماشا کنند یا فیلم‌هایی که کلمات زشتی در آن به‌کاررفته است چون این فیلم‌ها در ذهن آن‌ها رسوخ كرده و اثرات مخرب روحی بر آن‌ها می‌گذارد.