این ژل بدون هیچ محرک خارجی عمل کرده و باید به نقاط اتصال مدار وصل شده، زیرا این نقاط از بیشترین محل های احتمال شکستگی هستند. هنگامی که آسیب بر اثر خم کردن بیش از حد یا موارد دیگر رخ می دهد، این ژل خود را باز هم گذاری کرده و مدار را با اتصال مجدد یا تعمیر اصلاح می‌کند.
این ژل از هیدروژل پلیمر رسانایی به همراه ژل فلز - لیگاند خود ترمیم ساخته شده که دو جز فوق در کنار هم قوی تر و الاستیک تر هستند. جز دوم اشاره شده، خود هم گذاری و در نتیجه ویژگی خود ترمیم خود را از یک فریم ورک مکعبی حاوی مولکول های حل شدنی که تریپیریدین نامیده می شوند، دریافت می نماید.
پژوهش گری که این ژل جدید را ابداع کرده، Guihua Yu، بر این باور است که این ژل دارای پتانسیل کاربرد در باتری ها و بیوسنسورها و هم چنین مدارهای الکترونیک است. گروه تحقیقاتی وی به این نتیجه رسیدند که با کنترل سنتزهای ژل با استفاده از موردی که یون مخالف دوپانت منطقی نامیده می شود، می توانند حدود ده برابر رسانایی بیشتر هیدروژل های پلیمری مورد استفاده در باتری های قابل شارژ معمولی بدست آورند.
پژوهش گران هم چنین به دنبال کاربرد این ژل در تکنولوژی پزشکی، پوست مصنوعی و رباتیک های نرم هستند.
مطالب مرتبط:
طراحی مدارهای الکترونیک
نگاهی به آینده مدارهای الکترونیک که روی پوست چاپ می‌شوند
خط کش الکترونیکی
منبع: http://www.roboeq.ir
