طلبه شهيد ميکائيل فضلي، به سال 1347 شمسي در خانوادهاي متدين در توابع شهرستان سوادکوه ديده به جهان مادي گشود. شهيدي که وصيتنامهاش گوياي معرفتش است. آنجا که مينويسد: من به جبهه نيامدهام که فقط بجنگم، بلکه آمدهام تا در دانشگاهي درس بخوانم که در آن، برادر سيزدهسالهاي نارنجک به کمر ميبندد... ما آمدهايم که در اين دانشگاه خود را بسازيم و از زشتيها دوري نموده... . او تحصيلات ابتدايي در زادگاهش فرا گرفت، ولي به علت اشتياق به فراگيري علوم ديني، مسير زندگي خود را تغيير داد و روانه شهر قم شد. شهيد فضلي به مدت يکسال در اين شهر به کسب دانش و تقوا مشغول بود و سپس به حوزه رستمکلاي مازندران عزيمت کرد و از محضر علماي رباني آن ديار بهرهمند شد. شهيد فضلي در کارهاي فرهنگي و تبليغي پرتلاش و نقشآفرين بود و در طول دفاع مقدس هم بارها به جبهههاي نبرد روانه گشت. اين طلبه شهيد در وصيتنامهاش مينويسد: خدايا براي سومينبار وصيتنامهاي را تعويض کردهام. ششسال است که از جنگ تحميلي ميگذرد و در اين مدت که در جبهه شرکت کردهام، شهادت را نصيبم نکردهاي. بهترين دوستان و نور چشمانم در کنارم به شهادت رسيدهاند. خدايا به من کمک کن که لياقت شهادت در راهت را پيدا کنم. سرانجام اين آرزوي شيرينش که در دستنوشتهاش آورده: «خدايا مرا به درجه رفيع شهادت نايل گردان»، در فروردين سال 1366 در منطقه عملياتي پاسگاه زيد برآورده شد و به سعادت ابدي نايل آمد. منبع: وبسایت افق حوزه
