روزه سكوت در ميان برخي اقوام پيشين جايز بوده چنانكه در زمان بني اسرائيل وقتي حضرت مريم(س) با اعجاز خداوند بارور شد و فرزندش عيسي(ع) را به دنيا آورد، خداوند براي ساكت كردن تهمتهاي مردم و خلاصي مردم از اين وضعيت فرمود: «اگر كسي از انسانها را ديدي پس بگو با اين طفل سخن گوئيد من نذر روزه سكوت كردهام و امروز را با كسي سخن نخواهم گرفت»، (سوره مريم). پس معلوم ميشود به جهت آشنايي مردم؛ روزه سكوت خداوند چنين دستوري داده و گرنه مردم متوجه حركات و اشارات او نشده و بيشتر او را تحت فشار ميگذاشتند و آن روزه از صبح تا شب بوده بمدت يك روز كه از ذيل آيه فَلَنْ أُكَلِّمَ اَلْيَوْمَ إِنْسِيًّا ؛(19:26) و امروز با انساني سخن نخواهم گفت، استفاده ميشود، ولي در شريعت اسلامي كه ناسخ و باطل كننده اديان پيشين بوده اين حكم منسوخ شده و حرام دانسته شده است، از امام سجاد(ع) در روايتي چنين آمده است: صوم السكوت حرام ؛ (وسايل الشيعة، ج 7، ص 390). و اين بخاطر تفاوت شرايط زماني و شريعت الهي ميباشد، البته در اسلام كه صوم و روزه يكي از اركان دين شمرده شده و روزه ماه رمضان به آن جهت واجب شده است، يكي از آداب اين روزه حفظ زبان از آلودگيهاي مربوط بدان (همانند غيبت، تهمت، پرحرفي، فحاشي، دروغ، سخنچيني و سخنان كفرآلود)است.
منبع :پرسمان/معارف
