پاسخ: اعتقاد به بقاء روح از قديم در بين اقوام گوناگون وجود داشته است و اقوام گوناگون بشري به نوعي به سعادت و شقاوت بعد از مرگ معتقد بوده اند؛ در دين زرتشت نيز كه بنا به قول مشهور حدود 600 سال قبل از مسيح تأسيس شده است عقيده به معاد به وضوح بيان شده است. در اين دين اعتقاد بر اين است كه روح بعد از جدا شدن از بدن تا روز رستاخيز وارد عالم برزخ مي شود ؛ تا در روز رستاخيز به جسم خود بپيوندد؛ زرتشتيان به اموري مثل صراط و ميزان اعمال و بهشت و جهنم نيز اعتقاد دارند ؛ بهشت آيين زرتشت چيزي مانند بهشت اسلام است، ولي معتقدند كه در جهنم آتش وجود ندارد چرا كه آتش از نظر آنان مقدّس است ؛ به عقيده آنها جهنم محلي بسيار سرد و تاريك و كثيف و پر از حيوانات موذي است كه گناهكاران را اذيت مي كنند. (آشنايي با اديان بزرگ ؛ حسين توفيقي ؛ ص 66 ) در آيين موجود بودا نيز به جاي معاد نوعي تناسخ مطرح مي باشد. بر اساس قانون كارما (karman ) به معناي كردار، آدمي نتيجه اعمال خود را در دوره هاي بازگشت مجدد خود در اين جهان مي بيند. كساني كه كار نيك انجام داده اند، در مرحله بعد زندگي مرفه و خوشي دارند و آنان كه كار بد مي كنند، در بازگشت با بينوايي و بدبختي دست به گريبان خواهند بود و چه بسا به شكل حيوان بازگشت كنند. (آشنايي با اديان بزرگ؛ حسين توفيقي؛ ص 40 ) و البته برخي گروهها نيز با صراحت بقاء بعد از مرگ را منكر شده اند از جمله ارسطو كه معتقد بود نفس انسان با همه تفاوتي كه با ساير قوا و نيروهاي عالم دارد، در همين دنيا و با بدن پيدا مي شود؛ وقتي كه بدن پيدا و كامل مي شود، روح هم همين جا حادث ميشود، هيچ سابقه دنياي قبلي ندارد، و بعد هم معتقد شد كه روح با مردن بدن فاني مي شود. در پايان لازم به ذكر است كه در هيچ ادياني به طور صريح مطلبي راجع به زلزله قيامت نيافتيم.
منبع:پرسمان
