ميدانيم كه ازدواج به خودي خود امر واجبي نيست و خداوند به خاطر مصالحي كه براي حفظ زندگي فردي و اجتماعي بشر لازم است آن را تشريع نموده است؛ ولي همين مستحب در مواردي براي برخي افراد خاص واجب ميشود، مثل كساني كه اگر ازدواج نكنند دچار گناه ميشوند. و به هر حال اگر كسي ازدواج نكند و در ضمن خود را نيز از گناه حفظ كند مرتكب عمل حرام و خلاف شرع نشده است؛ اما از آنجا كه ازدواج عامل تكامل انساني است، شهيد مطهري به صراحت ازدواج نكردن را نقصي در كمالات اين دو پيامبر(حضرت یحیی و حضرت عیسی) به شمار ميآورد، البته نه آنكه نسبت به ساير مردمان عادي ناقص باشند؛ بلكه اين دو، نسبت به ساير پيامبراني كه همه خصوصيات اينها را داشته و ازدواج هم كرده باشند، مقام كمتري دارند، چرا؟؛ زيرا (به نظر شهيد مطهري) نقشي كه ازدواج در كمال انساني دارد جانشين پذير نيست.[ مطهري، مرتضي، تعليم و تربيت در اسلامص 254]
مسیحیان می گویند حضرت مريم (ع) به هنگام تولد حضرت عيسي (ع)، نامزد شخصي به نام يوسف نجار بوده است و برخي از منابع از جمله كتاب مقدس حاكي از اين هستند كه حضرت مريم (ع) پس از تولد حضرت عيسي (ع) با يوسف نجار ازدواج كرد و صاحب فرزنداني نيز شد که این مطلب از نظر قرآن و روایات ما مردود است. در عين حال، منابعي نيز بر اين اعتقاد هستند كه حضرت مريم (ع) تا آخر عمر خود باكره ماند و ازدواج نكرد.
قرآن کریم در این زمینه می فرماید: خداوند مثل می زند برای مؤمنان ... مریم دختر عمران را که دامن خود را از هر آلودگی، حفظ کرد . سپس ما از روح خود در او دمیدیم (و نطفه حضرت عیسی را با معجزه الهی در رحم او قرار دادیم) و مریم، کلمات پروردگار خود و همه کتاب هایی را که بر پیامبران نازل شده است، تصدیق کرد و از پیروی کنندگان همیشگی حق تعالی گشت.
امام صادق (ع) فرمود: «حضرت مریم، خود را از حرام حفظ کرد که مدت آن زیاد بود. این، گواه به پاکی اوست از هرگونه پلیدی».
و اما حضرت عيسي (ع) هيچ وقت ازدواج نكرد. دلايلي براي عدم ازدواج ايشان ذكر شده است كه خدمتتان ارائه مي كنیم:
ميدانيم كه ازدواج به خودي خود امر واجبي نيست و خداوند به خاطر مصالحي كه براي حفظ زندگي فردي و اجتماعي بشر لازم است آن را تشريع نموده است؛ ولي همين مستحب در مواردي براي برخي افراد خاص واجب ميشود، مثل كساني كه اگر ازدواج نكنند دچار گناه ميشوند. و به هر حال اگر كسي ازدواج نكند و در ضمن خود را نيز از گناه حفظ كند مرتكب عمل حرام و خلاف شرع نشده است؛ اما از آنجا كه ازدواج عامل تكامل انساني است، شهيد مطهري به صراحت ازدواج نكردن را نقصي در كمالات اين دو پيامبر(حضرت يحيي و حضرت عيسي) به شمار ميآورد، البته نه آنكه نسبت به ساير مردمان عادي ناقص باشند؛ بلكه اين دو، نسبت به ساير پيامبراني كه همه خصوصيات اينها را داشته و ازدواج هم كرده باشند، مقام كمتري دارند، چرا؟؛ زيرا (به نظر شهيد مطهري) نقشي كه ازدواج در كمال انساني دارد جانشين پذير نيست.[ مطهري، مرتضي، تعليم و تربيت در اسلام ص 254]
عيسي مسيح ازدواج نكرده است. امروزه افسانه هاي رايجي هستند كه مي گويند عيسي مسيح با مريم مجدليه ازدواج كرد. اين افسانه كاملا دروغ است و پايه و اساس خداشناسي، تاريخي، و كتاب مقدسي ندارد. در حاليكه يكي دو تا از اناجيل دروغين اشاره مي كنند كه عيسي مسيح با مريم مجدليه رابطه نزديك داشته است، اما هيچكدام از آنها نمي گويند كه آنها ازدواج كردند و يا رابطه عشقي داشتند. نزديكترين توصيف آنها اين بوده كه عيسي مريم مجدليه را بوسيد، كه اين براحتي مي تواند فقط يك بوسه باشد. بعلاوه حتي اگر اين اناجيل مستقيما هم مي گفتند كه عيسي با مريم مجدليه ازدواج كرده بود، هيچ اعتباري نداشتند چون اين اناجيل اناجيل دروغين هستند كه نوشته شده اند تا به مسيح فقط تصويري عرفاني بدهند.
اگر عيسي مسيح ازدواج كرده بود، كتاب مقدس اين را به ما مي گفت، و يا اشاره اي به آن مي شد. كلام خدا در مورد موضوعي به اين مهمي هيچ وقت ساكت نمي ماند. كتاب مقدس به مادر عيسي، پدر خوانده اش، و خواهر و برادرهاي ناتني اش اشاره مي كند، پس چرا بايد از اشاره به زن او غفلت نمايد؟
از نظر مفسرين قرآن هم عيسي(ع) ازدواج نكرده است و اينكه مي گويند او با فلان شخص ازدواج كرده بوده يا دروغ بستن به پيامبر خدا است و يا اينكه با مستند سازي مي خواهند ازدواج عيسي(ع) را جزء باورهاي اعتقادي مطرح سازند.
در نهج البلاغه خطبة 160 این عبارت آمده است: امير المؤمنين ـ عليه السّلام ـ در توصيف حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ ميفرمايند: «...لم تكن له زوجة تفتنه و لا ولد يحزنه...»؛ يعني عيسي ـ عليه السّلام ـ نه همسري داشت كه او را فريفتةخود سازد و نه فرزندي كه باعث حزن و اندوه او شود.
احتمال ديگري به ذهن ميرسد كه با ذكر دو نكته بيان مي شود:
1. حضرت عيسي و يحيي ـ عليهما السّلام ـ هر دو،همزمان با هم و در يك منطقه بودهاند؛ يعني در شرايط فرهنگي و اجتماعي واحدي ميزيستهاند.2. خداوند براي هر قومي پيامبري از ميان خودشان ميفرستد؛[ بقره/ 129 و 151؛ آل عمران/ 164؛ مؤمنون/ 32؛ جمعه/ 2] يعني پيامبر هر قومي بر اساس شرايط فرهنگي و اجتماعي جامعه خود مبعوث شده و برنامهاي مناسب با آن محيط براي هدايت و مبارزه با انحرافات آنها دارد.
بر اساس اين دو نكته شايد بتوان چنين نتيجهگيري كرد كه انحرافات جامعه بنياسرائيل در زمان اين پيامبر به گونهاي بوده است كه يكي از راههاي مبارزه با آن فرهنگ، ترويج زندگي زاهدانه و دنياگريزي بوده است تا گرايش افراطي مردم به شهوات مهار شود. چنان كه توصيفاتي كه حضرت امير ـ عليه السّلام ـ در نهج البلاغه از حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ آوردهاند شاهد اين است كه حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ بسيار زندگي زاهدانهاي داشتهاند[نهج البلاغه، خطبه 160] و شايد همين عامل باعث شده است كه اين دو پيامبر در آن زمان از تشكيل خانواده سرباز زدهاند. و ناگفته نماند كه ايشان بنياسرائيل را دعوت به ترك ازدواج نميكردند و اين را يك امر ارزش تلقي نميكردند؛ بلكه مربوط به احوال شخصي ايشان بوده است، چنان كه ائمه ما نيز اعمالي خاص خود را داشته و بر ديگران لازم نبوده و نيست.
احتمال ديگري كه ميتوان ذكر كرد اين است كه با توجه به خلقت خاص حضرت عيسي و نيز عمر كوتاه ايشان در دنياي مادي كه بيش از 31 سال نبوده و سپس غايب شدهاند، حكمت خداوندي چنين اقتضاء ميكرده است كه ايشان تشكيل خانواده ندهند.
منبع:پرسمان
