اختروشها انتقال به سرخ بسیار بالایی دارند، به این معنی که آنها با سرعت زیادی از ما در حال دور شدن هستند و بنا بر قانون انبساط عالم هابل این نشان میدهد که در فاصله بسیار زیادی از ما قرار دارند. بنابراین نوری که ما از اختروشها دریافت میکنیم مربوط به میلیاردها سال قبل است، زمانیکه عالم بسیار جوان بوده است. این اجرام از پُرانرژی ترین منابع شناخته شده در عالم هستند. انرژی تابش شده از یک اختروش معادل هزار میلیارد ستاره همانند خورشید است. این انرژی در تمام طول موجهای الکترومغناطیسی تابش میشوند اما اوج انرژی معمولاً در محدوده پرتوهای فرابنفش و مرئی است. طیف تابششده از اختروشها بسیار با طیف یک ستاره تفاوت دارد و به این طریق میتوان اختروشها را از ستارهها متمایز کرد. تا کنون حدود ۲۰۰۰۰۰ اختروش شناسایی شده است اما این همه اختروشهای موجود در عالم را شامل نمیشود، چرا که تا به حال فقط بخش کوچکی از کل آسمان برای یافتن اختروشها رصد شده است.
در حالی که بحث در باره ماهیت این اشیاء وجود داشت تا اوایل سال ۱۹۸۰، هیچ توافقی در باره ماهیت آن ها وجود نداشت و حالا یک، توافق علمی وجود دارد که اختروش، یک ناحیه متراکم و فشرده در مرکز، یک کهکشان بزرگ میباشد که سیاهچاله بسیار بزرگی را احاطه کردهاست. اندازه آن برابر شعاع شواتز شیلد سیاه چاله میباشد. اختروش توسط صفحه به هم پیوسته اطراف سیاهچاله، قدرت خود را به دست میآورد. درخشانترین اختروش ها با سرعتی انرژی خود را ساطع میکنند که میتواند فراتر از خروجی میانگین کهکشانها باشد که معادل با یک تریلیون خورشید میباشد.
ستاره شناسان چندی پیش با بررسی ۱۴۰.۰۰۰ اختروش، سرعت انبساط کیهان را طی ۱۰.۸ میلیارد سال گذشته، تاکنون اندازه گیری و ترسیم کردند.
منبع: http://bigbangpage.com
