۱) چلیم (قلیان): از سه قسمت تشکیل می شود. الف) ته چلیم ب) بدنه چلیم ج) سر چلیم. ته چلیم: ظرفی گرد و صاف با لبه ای در حدود ۲ الی ۳ سانتیمتر می باشد. بدنه چلیم: قسمت اصلی آن که آب درون آن قرار می گیرد که سوراخی جهت قرار گرفتن نی چلیم در آن تعبیه می شود. سر چلیم: قسمتی که درون آن تنباکو و زغال را قرار می دهند و بوسیله نی بلندی به چلیم وصل می شود. ۲) خمیردان: این وسیله برای تهیه خمیر جهت طبخ نان ساخته می شود. ۳) آفتابه: برای وضو و طهارت ساخته می شود. شکل آن شبیه پارچ است و تنها فرق آن علاوه بر دسته لوله آن می باشد که آب از آن خارج می شود. ۴) سوچکی (اسپند دودکن): ظرفی برای دود کردن اسپند. ۵) قندان ۶) زیرسیگاری. ۷) انواع بشقاب بزرگ و کوچک. ۸) لیوان ۹) قلک. ● اهمیت سفال کلپورگان شاید از نظر اقتصادی و تامین معاش تولید سفال سنتی کلپورگان در عصر نوین مقرون به صرفه نباشد و شاید بهتر باشد نیروی کار این بخش را در جاهایی به کار گیریم که از نظر بهره وری و بازدهی نیروی انسانی مناسب تر است اما رها کردن این هنر غنی به معنای تخریب تمدنی ۶ هزار ساله است. آنچه که به این هنر اهمیت ویژه یی بخشیده عدم تغییر روشهای ساخت آن در طی یک دوره ای طولانی می باشد که مطالعه ی جدی باستانشنسان و مورخان را می طلبد و می تواند تمدنهای اطراف و آداب و سنتها و آیین ها و نوع مراودات و تجارت با همسایگان را در سیمای سفال کلپورگان مشاهده کرد. به نظر می رسد از نظر اقتصادی باید به ابعاد توریستی آن بیشتر توجه شود و در حفظ و پاسداری از شیوه های تولید آن بیشتر کوشید. اگرچه نمی توان سهم این کارگاه را در اشتغال اهالی کلپورگان نادیده گرفت اما با توجه به حقوق و دستمزد پایین از نظر اقتصادی نمی توان برای آن جایگاه مهمی قائل شد. آمار نشان می دهد فروش سفال در سراوان نسبت به بقیه صنایع دستی بومی در جایگاه پایین تری قرار دارد. چنانچه سفال کلپورگان در بازارهای جهانی و داخلی به صورت اصولی بازاریابی شود شاید بتوان به صورت یک منبع درآمد ارزی و اشتغالزا برای اهالی بومی منطقه روی آن حساب کرد. این هنر می تواند از چند جهت نسبت به سایر تولیدات مهمتر جلوه می کند: ۱) حفظ و پاسداری میراث چندین هزار ساله ی این مرز و بوم. ۲) معرفی اصولی برای استقبال کشورهای خارجی از این نوع سفال. ۳) عدم نیاز به سرمایه گذاری فراوان. ۴) عدم تخصیص هزینه برای تربیت نیروی کار. ۵) اشتغالزایی بسیار زیاد از نظر فعالیتهای تولیدی و نیز از نظر خدمات سیاحتی با توجه به امکانات محدود. ۶) عدم قابلیت رقابت دیگر کشورها; زیرا هنری است منحصر بفرد و فقط در این منطقه رواج دارد. با توجه به این خصوصیات می توان نسبت به سیاستهای اتخاذ شده برای سفال کلپورگان تجدیدنظر کرد و با توجه بیشتر به ابعاد فرهنگی سنتی و توریستی و خدمات سیاحتی و درآمدزایی و نیز بعد تاریخی می توان بیشترین سرمایه گذاری را در زمینه سیاحتی کردن منطقه انجام داد تا برای سفال کلپورگان در اقتصاد منطقه همچنین در هنرهای سنتی و قدیمی در ایران و جهان جایگاهی مناسب یافت کرد و این میسر نخواهد شد مگر با توجه بیشتر نهادها و سازمانهای دولتی برای غنی کردن و حفظ و شناسایی آن از طریق نمایشگاه های داخلی و بین المللی. همچنین لازم به ذکر است که تولید سفال در این منطقه مربوط به فصول خاصی از سال می باشد که این روش می تواند از معایب تولید برای اشتغال به شمار آید. ● پیشنهادات برای شناسایی و معرفی سفال کلپورگان و برای ارتقا درآمدزایی آن و همچنین کاهش بیکاری منطقه و حفظ و پاسداشت این صنعت و هنر شاسته است نسبت به پیشنهادهای زیر کوشاتر عمل کنیم: ۱) تلاش برای جلب توجه زنان و دختران روستا به عنوان یک حرفه و منبع درآمد. ۲) انتشار کاتالوگ و بولتن مخصوص برای جلب سیاحان. ۳) ارتقا بخش خدمات برای سیاحان. ۴) تلاش برای توریستی کردن منطقه. ۵) معرفی کامل هنر به جهانیان از طریق سایت اینترنت. ۶) جلب نظر محافل جهانی برای حمایت و تبلیغ در مورد آن ۷) فراهم آوردن شرایط برای کسانی که خواستار استفاده از خاک کلپورگان در سفالگری با این سبک هستند. ۸) ایجاد نمایشگاه های داخلی و خارجی برای معرفی شیوه های خاص تولید سفال در سراوان. ۹) آموزش روشهای ساخت سفال کلپورگان. ۱۰) حمایت از تولیدکنندگان برای فروش محصولاتشان. ۱۱) بازاریابی برای سفال کلپورگان. ۱۲) ایجاد فروشگاه های عرضه ی سفال کلپورگان و گسترش عرضه در داخل و خارج. ۱۳) جذب هنرمندان نقاش و مجسمه ساز و دیگر هنرمندان برای تجربه شیوه های تولید سفال در کلپورگان منبع:مقاله صنایع دستی منبع:کتاب اطلاعات توریستی کشورهای جهان.سایت کارناوال
