حتماً پیش خود می گویی مگر می شود رحمة العالمین از کسی بیزار باشد؟ شاید این حرف ها خلاف آنچه پیشتر دربارهاش شنیدهای باشد. او که همیشه خندان بود و سلام به کودکان می کرد و همبازی آنها می شد و در برابر آن همه توهین و تمسخر و خاکستر و شکمبه ریختن روی سرش، به جای نفرین کردن میگفت: «یا رب إنّ قومی لا یعلمون » به قول خودمان «خدایا این ها سرشان نمی شود. و عذابشان نکن» آنقدر مهربان است که خداوند درباره او چنین می فرماید: «لعلک با حج نفسک الّا یکونوا مومنین، گویی میخواهی جان خود را از شدت اندوه از دست دهی به خاطر اینکه آنها ایمان نمی آورند!» (سوره شعراء، آیه 3). مگر میشود چنین فردی از کسی بیزار باشد؟! بیا برویم کوچه پس کوچههای مدینه، پیامبر اسلام (صلی الله علیه واله وسلم) در حال قدم زدن هستند، به جمعی از کودکان می رسند و برخلاف همیشه که خوشحال می شدند چهره در هم می کشند و افسوس میخورند و می فرمایند «وای بر بچههای آخرالزمان از دست پدر و مادرهایشان!» اصحاب هم که تعجب کردهاند. پیش خود می گویند حتماً پیامبر از پدر و مادرهای از خدایی خیر گله دارند و غصه فرزندانش را می خورند. اتفاقاً این تفکر را بر زبان هم جاری میکنند ولی پیامبر می فرمایند: «نخیر! وای بر بچههای آخرالزمان از دست پدر و مادرهای مومنشان!» تعجب دوچندان می شود، پیامبر از پدر و مادرهایی گله دارند که مومن هستند و از خواب و خوراک خود برای پرورش و رشد فرزندانشان می زنند و همه تلاش و کوشش شبانهروزیشان برای سربلندی آنهاست، اما پیامبر (صلی الله علیه واله وسلم) می فرمایند: «وای بر بچه های آخرالزمان از دست پدر و مادرهای مومنشان!» علت چیست؟ خود پیامبر (صلی الله علیه واله وسلم) بیان می کنند: «این پدر و مادرها چیزی از واجبات دینی به فرزندانشان یاد نمی دهند و وقتی خودشان می خواهند یاد بگیرند، مانع یادگیری آنها می شوند و به مسائل کوچک دنیوی و نیازهای مادی راضی می شوند.» درست همین جاست که می فرمایند: «من از این پدر و مادرها بیزار هستم.» گاهی پدر صف اول نماز است و پس صف اول شرارت! مادر در لباس حضرت مادر (علیهاالسلام) و دختر در لباس شیطان! گاهی همهی فکر و ذهن پدر و مادر موقعیت دنیوی و رفع نیازهای مادی و مشکلات جسمی فرزند می شود و چه ساعتها که پدر و مادر به خاطر تب کردن جسم کودک بیدار ماندهاند اما صد افسوس که تب روح و موفقیت در زندگی همیشگی آخرت برای آنها اهمیتی ندارد! چگونه و به چه رویی این پدر و مادر با پیامبر خدا (صلی الله علیه واله وسلم) رو به رو می شوند؟ باید دید آن موقع چه حالی دارند؟! پدر و مادر عزیزی که در آخرالزمان زندگی می کنی آیا می دانی چه رسالتی داری؟ آیا حواست هست چشم و امید امام زمان (عجل الله تعالی فرجه شریف) به تو و همسرت است؟ هدفت از ازدواج چه بود؟ یا نه! اصلاً هدف خداوند از خلقت چه بود؟ یعنی فقط بخور و نمیر و زندگی کوتاه دنیا؟! فقط همین؟ فراموش نکن که آخرین حجت خدا روی زمین منتظر آماده سازی جامعه برای ظهور است و اگر می گوییم: «سالها منتظر سیصد و اندی مرد است/ آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم» فقط و فقط به خاطر این است که پدر و مادرها جامعه را آماده نکردهاند و آن سپاه عظیم امام را با ثمره زندگی شان رونق نبخشیدهاند، چرا که جامعه تشکیل یافته از خانوادهها است و خانواده همان پدر و مادر و فرزندان هستند. شاید بگویی ما کجا و یاری امام کجا؟ فرزند ما کجا و سربازی آقا کجا؟ برادرم! خواهرم! اگر من و تو و فرزندانمان نباشیم چشم امید امام به که باشد؟ یادمان نرود که امام حسین (علیه السلام) برای پیروزی حق و سربلندی دین و نجات انسانها، چشم امید به یاری هر شیعه و غیرشیعه با معرفت و بیمعرفتی داشت، همانها که به جای پاسخ به دعوت امام، اسب و ثروت خود را به رخ کشیدند و شانه خالی کردند! همان امامی که شهید جنگ تربیت پدر و مادرها است، همان امامی که با لب تشنه در میدان جنگ، پس از اشاره به ناپاکی دامن مادر دشمن خود می فرمایند: «همان تربیت در دامن پاک مادر، اجازه نمی دهد که از فرومایگان اطاعت کنیم و ذلت بپذیریم» ببینید دامن پاک یک مادر و یک خانوادهی خوب در عالم چه جریانی به راه میاندازد؟ ثمرهی یک خانواده گاهی به قلهی عزت میرسد و گاهی به چاه خفت! پس همین الان ببین کجای این درخت تنومند، آفت زده است؟ نگران دیگر موارد پیش رو هم نباش، وقتی ریشه درخت قوی باشد، خراش محیط و رفیق بد، میوه را فاسد نمی کند. کاش هیچ وقت فراموش نکنیم فرزند امروز، مادر و پدر فردا است و همین طور جامعه پی در پی و پشت سر هم ادامه پیدا می کند، با همان اخلاق و رفتاری که در کودکی به او یاد می دهیم و شخصیتش شکل میگیرد و به قول معروف قالب پنیر را برش می دهیم و چه زیبا فرمود پدر مهربان همهی عالم: «کل مولود ولد علی الفطرة فابواه یهوداًیه و ینصرایه و بمحسانه: هر کسی که متولد می شود بر فطرت پاک متولد می شود ولی این پدر و مادر هستند که او را یهودی و مسیحی و مجوس می کنند.» (بحارالانوار، ج 58، ص187) یادت نرود که رسالتی سنگین و گنجی بزرگ در خانه داری و چشم امید امام به توست! منبع : ماهنامه خانواده شاد
