الف: سبّ مشرکین ممنوعدر آیه‌ی 108 سوره انعام، صراحتاً سبّ مشرکین ممنوع اعلام شده است. ب: منطق علوی در مقابل اهل شام در بحبوحه‌ی جنگ صفّین، دو نفر از اصحاب امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) به سبّ اهل شام پرداختند. امام(علیه‌السلام) از عملِ ایشان باخبر شدند و آن دو نفر را احضار کردند و فرمودند: «من خوش ندارم كه شما دشنام دهنده باشيد، اما اگر كردارشان را يادآور مى‏‌شديد، و گمراهى‏‌ها و كارهاى ناشايسته آنان را بر مى‌‏شمرديد به راست نزديكتر و معذورتر بود...» ج: توهین همسر پیامبر به یهودیان و عکس العمل ایشان حضرت امام باقر(عليه‌السلام) فرمودند: «مردى يهودى خدمت پیامبر اکرم(صلّی‌الله‌علیه‌وآله) رسید و گفت: السام عليكم(يعنى مرگ بر شما). پیامبر در پاسخ فرمود: عليكم(يعنى بر شما). سپس ديگرى (از يهود) آمد و مانند همان را گفت و پیامبر نيز مانند رفيقش باو پـاسخ داد؛ سپس سومى وارد شد و همان را گفت و پیامبر همانطور كه به رفقايش جواب داده بود، جواب او را گفت. عايشه خشمگين شد و گفت: سام و خشم و لعنت بر شما باد اى گروه يهود و اى برادران ميمون‌ها و خوك‌ها! پس رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) به عايشه فرمود: اى عايشه، اگر فحشت به صورتى مجسّم و متمثّل می‌شد، هر آينه بد صورتى داشت، نرمش و مدارا بر هيچ چيز نهاده نشده، جز اينكه آن چيز را آراسته است، و از هيچ چيز برداشته نشده، جز اينكه آن را زشت ساخته.» د: حتّی اگر فحش دادند، فحش ندهید! امام صادق(علیه‌السلام) در نامه‌ای را به اصحاب خویش می‌نویسد: «بپرهیزید از اینکه به دشمنان خدا دشنام دهید، آن هنگام که دشنام مى‌‏شنوید؛ زیرا آنها نیز بدون آگاهى به خدا دشنام خواهند داد...» موارد بالا تماماً در مورد سبّ دشمنان خدا بود. امّا در مورد سبّ سایر فرقه‌های اسلامی که با ما برادری دینی دارند، به طریق اولی، توهین و فحاشی کردن جایز نیست و با حقوق برادری که در فرهنگ اسلامی تبیین شده است، منافات دارد. منبع: اندیشه تشیع