بیش از چهار هزار نفر در حوزه‌ی درسی امام صادق(علیه‌السلام) کسب علم می‌کردند.(الإرشاد شیخ مفید، ج‏2، ص179) در بین این افراد بسیاری از عالمان سایر فرق اسلامی مانند ابوحنیفه، مالک بن انس و سفیان ثوری، حضور داشتند.(الإمام الصادق، مظفر، ج‏2، ص125.) بنابراین، بخشی از شاگردان ایشان شیعه نبودند و اعتقادی به امامت ایشان نداشتند، هر چند ایشان را در علم و ورع ستوده‌اند و سرآمد روزگار می‌دانستند. امّا شاگردانِ شیعه‌ی ائمّه(علیهم‌السلام) در عصمت ایشان شکّی نداشته‌اند. دلیل این مطلب، روایات فراوانی است که در مورد عصمت اهل بیت(علیهم‌السلام) نقل کرده‌اند.(رک: بحار الأنوار-ط بیروت-، ج‏25، ص191، باب 6.) در برخی روایات، به صورت مشخّص بر اعتقاد اصحاب ائمّه(علیهم السلام) به عصمت ایشان تأکید شده است و جای هیچ شکّ و شبهه‌ای را باقی نمی‌گذارد. مثلاً ابن ابی عمیر(از بزرگان محدّثین و اصحاب اجماع) از هشام بن حکم (از اصحاب امام صادق(علیه‌السلام)) درباره‌ی اعتقاد هشام به عصمت امام(علیه‌السلام) و علّت آن سؤال کرد. هشام نیز با اشاره به انواع چهارگانه‌ی گناه، صدور آن‌ها از امام(علیه‌السلام) را ردّ کرد.(الأمالی شیخ صدوق، ص632) منابع: کانال اندیشه تشیع/ مفيد، محمد بن محمد، الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد، چاپ اول، كنگره شيخ مفيد، قم، 1413ق. الامام الصادق علیه السلام، مظفّر، محمد حسین، چاپ دوم، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، قم، 1421ق. مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‏، بحار الأنوار، چاپ دوم، دار إحياء التراث العربي‏، بیروت، 1403ق. ابن بابويه، محمد بن على‏، الأمالي‏، چاپ ششم، كتابچى‏، تهران، 1376ش.