مهمانی شاد و به یاد ماندنی با تبیان همزمان با آغاز دید و بازدیدهای نوروزی، وب سایت فرهنگی اطلاع‌رسانی تبیان در مقاله ای به بررسی «مهمانی شاد و به یاد ماندنی به سبک اسلامی» پرداخت. هومن بهلولی- روابط عمومی به گزارش روابط عمومی،بخش اخلاق و عرفان اسلامی موسسه فرهنگی اطلاع‌رسانی تبیان این مقاله را تهیه و منتشر کرده است. علی بیرانوند/کارشناس حوزه علمیه در این مقاله می نویسد:«دستیابی به شادی و رضایتمندی از زندگی، بخصوص در تعاملات اجتماعی یکی از مهمترین دغدغه های زندگی بشری است. از طرفی آموزه های اسلامی نیز با توجه به اینکه براساس نیازهای فطری و خدادادی انسان سامان یافته است، دربردارنده اصول و برنامه های جامعی است، که رعایت و به کارگیری آنها در زندگی می تواند زندگی توأم با شادکامی، رضایتمندی، آرامش و سرور را برای انسان به ارمغان آورد. این نوشتار سعی دارد به طور اختصار به گوشه ای از شاخص ها و عوامل تأثیر گذار در شاد کردن روابط خانوادگی و اجتماعی اشاره کند. شادی در لسان لغت شناسان و دانشمندان علوم اجتماعی و روانشناسی با بیان های مختلفی مورد توجه قرار گرفته است: شاد در لغت، به معنای خشنود، خوش‌حال، خوش‌وقت، بی‌غم، خوش و خرم زیستن است.شادی عبارت است مجموع لذت های بدون درد.[2] اگر بخواهیم معنای شادی را با توجه به لوازم و آثاری که دارد تعریف کنیم، زیباترین و دقیق ترین تعریفی است که در منابع روایی از امام علی(علیه السلام) نقل شده است: « السُّرُورُ یَبْسُطُ النَّفْسَ وَ یُثِیرُ النَّشَاط؛[3]شادی دل را باز می‌کند و موجب نشاط می‌شود.» یک دغدغه مهم خانواده مسلمان. همانطور که در مقدمه بحث نیز بیان شد دست یابی به زندگی، شاد یکی از دغدغه های مهم زندگی اجتماعی است؛ حال سؤال این است که آموزه های اسلامی چه مؤلفه و شاخص هایی را در پیش روی افراد قرار داده تا این که آنان از روابط و تعاملات اجتماعی خود احساس رضایتمندی داشته باشند و در عین حال مرتکب خلاف شرع نیز نشوند؟ شوخ طبعی یکی از شاخص های رفتاری است، که موجب شادی و فرح در تعاملات اجتماعی می‌شود. بر خلاف تصور کسانی که از آموزه های اسلامی یک تصویر خشک، خشن و به دور از هر گونه شادی و فرح را در ذهن می پرورانند، منابع اسلامی هیچ گاه این چنین رویکردی را برای پیروان و خود ارائه نداده است؛ در واقع این دسته افراد تنها فهم ناقص خود را بر آموزه های اسلامی بار می‌کنند، با رجوع به منابع روایی به خوبی متوجه می شویم که این آیین برای شوخ طبعی جایگاهی خاص قائل بوده است. ابن أبی الحدید، در شرح نهج البلاغه روایتی را از امام علی (علیه السلام) این چنین نقل می‌کند: «لا بَأسَ بِالمُفاکَهَة یروحُ بِهَا الإنسانُ عَن نَفسِهِ و یَخرُجُ عَن حَدِّ العَبوسِ؛[4]شوخی کردن، اشکالی ندارد، انسان به وسیله آن نفسش را آسوده می سازد و از حد گرفتگی و عبوس بودن خارج می‌شود‏.»، البته بدیهی است که شوخی افراطی و بدون ضابطه اخلاقی و دینی هیچ گاه مورد تأیید شرع مقدس نبوده است. » متن کامل این مقاله در اینجا قابل مشاهده است.