امید و نظم در واقعه عاشورا واقعه عاشورا با تمام سختی ها و مشقت ها، لحظه ای یاس و ناامیدی در وجود امام حسین (علیه السلام) به وجود نیاورد و حتی در میدان نبرد نیز امید در چهره و رفتار ایشان قابل مشاهده بود و سبب شد که امام تمام امور را بانظم اداره کنند. فرآوری: محدثه السادات حسینی- بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان امید از مهم ترین داشته های هر انسانی است. داشته ای که موجب می شود او باانگیزه و اراده ای قوی به انجام امور خود پرداخته و سهل انگاری نداشته باشد. منشأ امید شیوه تفکر و اندیشه هر فرد است. انسانی که از فلسفه حیات خود یعنی علت خلقت و هدف خود در این حیات آگاه بوده و در مسیر تحقق اهداف خود تلاش کند، امید در وجود او جوانه زده و از مسامحه در اعمال او جلوگیری می کند. انسان با این دید هرلحظه با خود می اندیشد که وظیفه او چیست و خود را موظف به انجام آن می داند، نه اینکه چنین بیندیشد که من نمی دانم لحظه دیگر زنده خواهم بود یا نه پس وظیفه ای برای من وجود ندارد. چنین فردی هنگام انجام کار تمام تلاش خود را به کار می گیرد چراکه نتیجه عمل خود را با ابد همراه خود می بیند و می داند سهل انگاری در آن جز ضرر چیزی برای او به همراه ندارد. پس توجه و درک نسبت به هدف زندگی، در انسان ایجاد امید کرده و انگیزه ای قوی به منظور انجام صحیح امور حیات در انسان به وجود می آورد. توجه به این نکته ضروری است که انجام وظیفه باید با در نظر گرفتن خداوند و خواست او از انسان باشد چراکه امید به خدا و رحمت او راهگشای انسان است. امید امام حسین (علیه السلام) در واقعه عاشورا امید در وجود امام از علم و آگاهی و ایمان قوی به خدا به وجود آمده بود. ایمانی که امام را به میدان جهاد کشانده و دلیل این جهاد را به گونه ای برای ایشان روشن ساخته بود که حتی بزرگ ترین مصائب در کوتاه ترین زمان هم ایشان را از ادامه حرکت در مسیر الهی منصرف نساخت و کوچک ترین ناامیدی در دل ایشان رخنه نکرد. هدف امام ویاران باوفایشان الهی بود و با توکل بر خدا به کربلا آمده بودند، دیگر جایی برای ناامیدی وجود نداشت. همین مسئله مدیریت و نظم بی بدیل ایشان در واقعه عاشورا را به نمایش گذاشته و موجب حیرت انسان می شود. امام حسین (علیه السلام) نسبت به شهادتشان علم داشتند، اما علم ایشان علم مطلق خداوندی نبود که از تمام ابعاد آن آگاه باشند و می دانستند که اگر خدا بخواهد می تواند این واقعه را به گونه دیگری مقدر ساخته و مثلاً در لحظات آخر حکومت یزید و پیروان او را نابود کند. به همین علت با امید و ایمان فراوان به آنچه وظیفه خود می دانستند عمل نموده و علمشان موجب یاس و ناامیدی ایشان نگردید. آرایش خیام و نحوه جنگ به عهده امام (علیه السلام) بود. یاران ایشان در شب عاشورا نظاره گر بودند که امام با جدیت به این امور رسیدگی نمودند و نتیجه کار ایشان بی عیب و نقص بود. آیا مقابله منظم و دقیق هفتادودو نفر مرد الهی در برابر سی هزار دشمن درس امید به ما نمی آموزد؟ نظم و مدیریت این واقعه عظیم به انسان می آموزد که هیچ گاه نباید از رحمت خداوند ناامید شد. رفتار امام در کربلا آیینه تمام نمای سخن برادر بزرگوارشان امام حسن مجتبی (علیه السلام) بود که: «برای دنیای خود چنان عمل کن که گویی برای همیشه زنده خواهی ماند و برای آخرت خود چنان عمل کن که گویی فردا خواهی مرد.» واقعه عاشورا با تمام سختی ها و مشقت ها، لحظه ای یاس و ناامیدی در وجود امام حسین (علیه السلام) به وجود نیاورد و حتی در میدان نبرد نیز امید در چهره و رفتار ایشان قابل مشاهده بود و سبب شد که امام تمام امور را بانظم اداره کنند. روز عاشورا که امام بسیاری از یاران و اصحاب خود را ازدست داده بودند هم وجودشان سرشار از امید به لطف و رحمت خداوند بود و عمل ایشان به گونه ای بود که گویی تا ابد در این جهان خواهند ماند و درعین حال برای آخرت به گونه ای عمل کرده بودند که در دنیا و آخرت جاودان شدند. نظم در واقعه عاشورا همان گونه که بیان شد امید در وجود امام حسین (علیه السلام)، موجب نظم در اعمال ایشان شده بود. این نظم از ابتدای ماجرا یعنی اقدام یزید برای بیعت گرفتن از امام تا ظهر عاشورا در رفتار و کردار ایشان قابل مشاهده است. تسلط امام بر حیات و مرگ موجب برنامه ریزی، مدیریت و نظم در حیات ایشان شده بود. پس از، از دست دادن تعداد زیادی از یاران و فرزندان نیز همچنان با جدیت تمام جنگ را پیش بردند و تنها ماندن ایشان سبب ناامیدی در ایشان نگردید. این دو امر مهم یعنی امید و به تبع آن نظم، نشان از هدف جدی حیات و وظیفه انسان در این راه دارد. درسی مهم که باید در حیطه حیات دنیا و آخرت خود آن را بیاموزیم. چه مکتبی بهتر از عاشورا و چه استادی والاتر از حسین ابن علی (علیه السلام)، مظهر انسانیت؟! پروردگارا! تو خود می دانی که ما قلبا به حسین تو علاقه مند هستیم و در این علاقه نه ریا داریم و نه شوخی. پروردگارا! هرروز که از عمر ما می گذرد ما را بیش ازپیش از مکتب حسین بهره مند فرما. امین منبع: امام حسین شهید فرهنگ پیشرو انسانیت، علامه محمدتقی جعفری