برای ثریا حكمت ثریا حكمت صبح روز جمعه، (20 فروردین) از دنیا رفت. به این مناسبت گفته های مرجانه گلچین درباره این بازیگر را مرور می کنیم. فرآوری: منیژه خسروی-بخش سینما و تلویزیون تبیان ثریا حکمت با نام اصلی آذر مهدی قلی خانی متولد 1332 در خوی بود که پس از اخذ مدرک منشی گری از اوایل دهه 50 فعالیت بازیگری اش را آغاز کرد که تا اواخر دهه 80 ادامه داشت. از جمله فیلم های سینمایی که این هنرمند فقید در آن ها نقش آفرینی کرده بود می توان به آثاری چون «نقطه ضعف»، «تصویر آخر»، «خواستگاری»، «شب شکن»، «سمندر»، «جدال در تاسوکی»، «بهار در پاییز»، «دو همسفر»، «حالا چه شود؟»، «روز دیدنی»، «نیش»، «تهاجم»، «ماه پیشونی»، «آواز قو»، «عروسی مهتاب» و فیلم به یادماندنی «ای ایران» ناصر تقوایی اشاره کرد. «مرد اول»، «آپارتمان»، «فاصله»، «گزارش»، «خانه به خانه» و «خاطره ها» هم از جمله سریال هایی هستند که حکمت در آنها به ایفای نقش پرداخته است.این بازیگر بیش از یک دهه بود که فعالیت بازیگری نداشت و در سال های اخیر با مشکلات معیشتی زیادی مواجه بود.حکمت که در اوایل سال جدید به دلیل مسمومیت دارویی به بیمارستان منتقل شده بود با بهبود نسبی شرایطش ترخیص شده بود ولی بامداد 16 فروردین ماه به دلیل تشنج و لخته شدن خون بار دیگر به بیمارستان منتقل شد و به کما رفت. مرجانه گلچین همکار بازیگر او در متنی این گونه از خانم حکمت یاد کرده است: وضعیت خیلی غم انگیزی است؛ تنها وقتی بازیگری فعالیت می كند و انرژی دارد به یاد او باشیم و وقتی درگیر بیماری و مشكلات مالی شد فراموشش كنیم. این اتفاق برای دخترعموی من نادیا گلچین نیز رخ داد متاسفانه من همه كارهای خانم ثریا حكمت را ندیده ام اما می دانم در یك دوره ای هم در سینما و هم در تلویزیون خیلی فعال بودند و نقش های ماندگاری را از خود به جا گذاشتند. درگذشت ایشان را هم به خانواده محترم شان و هم به جامعه هنری تسلیت می گویم. تا جایی كه اطلاع داشتم این اواخر وضعیت مالی و معیشتی خوبی نداشتند. مانند بسیاری از هنرمندان كه زمانی پركار هستند و در كارنامه كاری خود آثار متفاوت و هنری بسیاری ارایه می كنند اما بنا بر دلایلی از جایی به بعد دیگر از آنها استفاده نمی شود و از جامعه هنری كنار گذاشته می شوند و به اجبار گوشه عزلت می گزینند، در حالی كه همانند دیگران وقتی پا به سن می گذارند نیاز دارند دیده شوند و مورد توجه باشند اما در چنین غربتی جان شان را از دست می دهند. وقتی این اتفاقات را می بینم برای خودم و آنهایی كه هنوز در این عرصه فعالیت می كنند نگران می شوم، چراكه ممكن است چنین سرنوشتی در انتظار ما هم باشد. وضعیت خیلی غم انگیزی است؛ تنها وقتی بازیگری فعالیت می كند و انرژی دارد به یاد او باشیم و وقتی درگیر بیماری و مشكلات مالی شد فراموشش كنیم. این اتفاق برای دخترعموی من نادیا گلچین نیز رخ داد. وقتی به بیماری كلیه دچار شد به دلیل هزینه های سنگین بیماری تمام زندگی اش را فروخت. هرچند مرگ باعزتی داشت و هرگز دستش را جلوی كسی دراز نكرد و مثل همیشه با تلاش خودش به درمان ادامه داد. با دیدن چنین اتفاق هایی برای هنرمندان متاثر و از مسوولانی كه باید به وضعیت معیشتی هنرمندان توجه كنند ناامید می شوم. من به عنوان بازیگر در میانسالی هستم و همین آینده پیش روی هر كدام از ما می تواند باشد. همه ما بازیگران، از خانه سینما به عنوان نهادی كه می توانیم به آن رجوع كنیم انتظار داریم. در ارتباط با حق مسكن و حقوق مستمری بازیگرانی كه دیگر در عرصه بازیگری فعال نیستند تاكنون صحبت های زیادی شده اما عمق فاجعه خیلی زیاد است. تازه از سنی به بعد بیماری و مشكلات آغاز می شود. باید مدام برای بررسی و پیشگیری به پزشك مراجعه كرد اما به دلیل هزینه های بالا خیلی از همكاران ما نمی توانند برای معاینه های پیشگیری به پزشك مراجعه كنند و وقتی از بیماری خود مطلع می شوند كه كار از كار گذشته است. اگر خدماتی از طرف خانه سینما ارایه شود و از طرف دولت حمایت شویم می توانیم از بسیاری مشكلات پیشگیری كنیم. از طرف دیگر حرفه ما به گونه ای است كه به دلیل شرایط كاری اغلب از تغذیه مناسب و به موقعی برخوردار نیستیم كه همین در آینده زمینه ساز مشكلات بسیاری می شود. چرخه ای است كه هر اندازه هم درباره آن صحبت كنیم حق مطلب درباره عمق فاجعه ادا نمی شود. چرخه معیوبی كه خیلی وسیع و زنجیر های آن به هم متصل است. حال مان خوب نیست و اوضاع جامعه هنری تاسف برانگیز است. چند روز پیش از طریق شبكه های مجازی مطلع شدم خانم ثریا حكمت در كما به سر می برد و امروز شنیدم فوت كرده اند. مثل همیشه مراسمی برای او گرفته می شود و دسته گل ها است كه می فرستند اما پس از هفتم همه دوباره فراموش می كنند كه چه چیزی بر این هنرمند گذشته است. چرا فقط به فكر مرده ها هستیم و تا زنده ایم قدر هنرمندان را نمی دانیم؟ به تغییر این وضعیت خوش بین نیستم. خبرهای بد و بدتر مدام شنیده می شود. از طرف دیگر تولیدات سینمایی و تلویزیونی بسیار محدود است. از همكاران كه سراغی می گیریم یكی دو سال و یكی سه سالی می شود كه بیكار است! بیكاری آن هم با چنین وضعیت اقتصادی و هزینه های سرسام آور زندگی فاجعه است. در چنین شرایطی فقط آرزو می كنم هیچ كس گرفتار بیماری و مشكل نشود؛ چراكه امیدی به چاره اندیشیدن برای هنرمندان ندارم. منبع: ایسنا-شرق