پدر، مادر، با من بمان
اولیاء و مربیانى كه به خاطر رضاى خدا و با خلوص نیت امر تربیت را انجام مى دهند منتظر تحسین و خوش آمد دیگران باقى نمى مانند، آنان هرگونه سختى، محرومیت و ناملایمات را به جان خریده و راه پیچیده و پرمشقت تربیت را دنبال مى كنند .
فرآوری؛ زینب مجلسی راد- بخش اخلاق وعرفان اسلامی تبیان
در دنیایی که زیبایی های حقیقی جایشان را به پول، ثروت، جاه، مقام و لذات فانی داده اند، شادی و نشاط، دوستی و صمیمیت، نزدیکی و همزبانی، از خانواده ها دور گشته اند. پدر و مادر به دلائل مختلف چون سختی معاش، مشکلات اقتصادی، به دست آوردن ثروت بیش تر، دل مشغولی به جاه و مقام و ... کانون خانواده را رها ساخته و بیش تر ساعات عمر خویش را خارج از منزل و به دور از فرزندان خویش سپری می نمایند.
پدران و مادران امروز فراموش کرده اند که فرزندانشان بیش از غذا، پوشاک و مسکن راحت به آغوش پر مهر آنان نیازمندند تا در هنگام ترس در آن آرام گیرند و در هنگام غم در آن بگریند.
بسیاری از خانواده ها لذت با هم بودن، با هم غذا خوردن، در کنار هم خندیدن و با هم گریستن را از یاد برده اند. پیشرفت تکنولوژی و علم که قرار بود آسایش بشر را به ارمغان بیاورد، به دلیل استفاده نادرست انسان، جز دل مشغولی های کاذب و ناآرامی چیزی با خود به همراه نیاورده است.
پدران و مادران امروز فراموش کرده اند که فرزندانشان بیش از غذا، پوشاک و مسکن راحت به آغوش پر مهر آنان نیازمندند تا در هنگام ترس در آن آرام گیرند و در هنگام غم در آن بگریند.
ریشه بسیاری از مشکلات اجتماع، بزهکاری ها و جرم ها را می توان در عدم توجه والدین به فرزندان و خانواده گریزی جوانان و حتی نوجوانان دنبال کرد . اخلاص و ایمان به اهداف تربیت در والدین که مربیان اول فرزندان هستند از بین رفته است و عشق به تربیت در آنان کم رنگ گشته است. همین امر سبب می گردد تا فرزندان برای یافتن آغوشی گرم و نگاهی مهربان دل از خانواده کنده و روی به دوستانی به ظاهر مهربان و همدرد آورند. در این مجال به بررسی دو امر مهم در تربیت فرزندان پرداخته میشود. امید از والدین بیش از پیش برای بهبود رابطه خود با فرزندانشان تلاش نمایند.
اخلاص و ایمان به اهداف تربیت
بالاترین سرمایه جاویدان یك مربى اخلاص و ایمان مى باشد. اگر مربى به این صفت دارا باشد هیچگاه از كار تعلیم و تربیت خسته نمى شود. پدر و مادرى كه مخلصانه و با جان و دل دوستدار تعالى و رشد فرزند خویش هستند از مشكلات طاقت فرسا و موانع تربیت هراسى به دل راه نمى دهند.
اولیاء و مربیانى كه به خاطر رضاى خدا و با خلوص نیت امر تربیت را انجام مى دهند منتظر تحسین و خوش آمد دیگران باقى نمى مانند، آنان هرگونه سختى، محرومیت و ناملایمات را به جان خریده و راه پیچیده و پرمشقت تربیت را دنبال مى كنند.
امام حسن مجتبى (علیه السلام) در مورد اهمیت اخلاص در عمل فرمودند: «اگر تمام دنیا یك لقمه شود و من آن را در دهان شخصى كه عبادت و عمل خالصانه انجام مى دهد بگذارم باز هم در حق او كوتاهى كرده ام».
عشق به تربیت
مربى باید دلبسته و عاشق امر تربیت باشد و هم و غم خویش را در مسیر تربیت نونهالان خویش مصروف دارد. اگر مهم ترین دغدغه هاى پدران و مادران كشاندن كودكان به مسیر صحیح زندگى و تربیت باشد و در این راه با جدیت و اهتمام تمام استقامت داشته و پشتكار به خرج دهند، مسلم است كه ثمره شیرین زحمات خود را در آینده ای نه چندان دور خواهند چشید و نتیجه تلاش آنان در وجود فرزندانى شایسته و كارآمد متبلور خواهد شد. فرزندانى كه مایه چشم روشنى و افتخار پدر و مادر خواهند بود و والدین با دیدن آنان احساس عزت و سربلندى كرده و از زندگى بیش از پیش لذت خواهند نمود.
امام حسن مجتبى (علیه السلام) در مورد اهمیت اخلاص در عمل فرمودند: «اگر تمام دنیا یك لقمه شود و من آن را در دهان شخصى كه عبادت و عمل خالصانه انجام مى دهد بگذارم باز هم در حق او كوتاهى كرده ام».
اما در مقابل والدینى كه به پرورش كودكان خود بى توجه هستند و كودك را یك موجود بى احساس و ابزارى بیش نمى دانند و اساسا علاقه اى به امر تربیت ندارند چه طور مىتوانند در آینده صاحب نسلى سعادتمند و دلخواه باشند.
پدر و مادرى كه به خاطر علاقه به ثروت و یا شغل و مقام خویش، از كار تربیت فرزندان خود غافل شده و در نگهدارى كودكشان به موسسات و افراد دیگر رجوع مى كنند، چگونه مىتوانند شاهد فرزندانى با عاطفه، با شهامت و با نشاط و مسئولیت پذیر باشند. براى همین در صورت سهل انگارى و مسامحه در امر تربیت فرزندان، به جز پشیمانى چیزى عاید والدین نخواهد شد.
امام مجتبى (علیه السلام) مى فرماید: «نیكى آن است كه با كندى و مسامحه كارى آغاز نشود و دنبال آن منت هم نباشد».
امر تربیت كودكان كه بالاترین نیكى هاست، مسلما باید مورد تسامح و سهل انگارى قرار نگیرد. كار تربیت در زندگى پدران و مادرانى كه عاشق رشد فرزندان خویش هستند، زمان و مكان نمى شناسد، آنان بر اساس خواسته درونى خویش، از هر روش و فرصتى براى تحت تاثیر قرار دادن كودكان در امر تربیت بهره مى گیرند.
والدین علاقه مند به تربیت فرزند، از وقت و سایر امكانات خویش براى تربیت دریغ نمى ورزند و همیشه در صحنه تربیت حاضرند. اما عده اى از والدین كه احساس مسئولیت نمى كنند و از امر تربیت غافلند، به خیال اینكه كودك ابزارى بى احساس در دست آن هاست، وقت خود را در اشتغالات دیگر صرف مى كنند و در پرورش نسل خویش از وقت هاى زنده خود، هیچ سرمایه گذارى نمى كنند و بهترین و با نشاطترین ساعاتشان را در به دست آوردن زندگى هاى مجلل و جاذبه هاى لوكس آن صرف مى كنند و به دنبال تلاش براى رسیدن به قله هاى كاذب زندگى تجملاتى و تشریفاتى هستند. از چنین افرادى كه در تربیت فرزند دست به دامن موسسات دیگر و یا افراد فامیل مى شوند، چگونه مى توان انتظار فرزندانى صالح و شایسته را داشت.
برگرفته از: تربیت در سیره و سخن امام حسن مجتبى علیه السلام، عبدالكریم پاك نیا
