گوشهگیری و منزوی شدن کودک به خاطر ترس از جمع
بچههای منزوی و گوشهگیر، غالباً از یک مشکل روحی و روانی رنج میبرند که بهنوعی ترس از اجتماع را در آنان به وجود آورده است. باید به آنها کمک کرد تا از این حالت خارج شوند و خود را بیابند.
علی سلیمانی، روانشناس، اظهار کرد: کودکان انزواطلب، کودکانی هستند که بر حسب احتیاجات درونی خود، رفتار میکنند و نسبت به مسائلی که غیر از خوابوخیال و رویاهای شخصی آنها باشد، بیاعتنا هستند.
چنین کودکانی معمولاً در خود فرو میروند، در ایجاد سازگاری با واقعیتهای دنیای خارج بیشتر متمایل به انزواطلبی هستند و در رویاهای خود، راه مبالغه را طی میکند.
این روانشناس، خاطرنشان کرد: این بیاعتنایی را نباید خیلی هم عمیق تصور کنیم، چون در اکثر موارد، این قبیل کودکان، هیجانپذیری شدیدی نشان میدهند و علت اینکه گوشهگیری میکنند، ترس از برخورد با واقعیات است. شماری از روانشناسان، رفتار کودکان منزوی را یک رفتار عادی برای دوران کودکی تلقی میکنند.
وی در رابطه با علت انزواطلبی کودکان، خاطرنشان کرد: گرچه کودکان منزوی، از لحاظ عاطفی و بیان حالات هیجانی، مواجه با مشکلاتی هستند، اما این حالت نامتعادل عاطفی را میتوان نتیجه ارتباط با دیگران دانست. بهعبارتدیگر، کودکان گوشهگیر بهلحاظ عاطفی و بیان حالات هیجانی مواجه با مشکلاتی هستند.
کودک چون نمیتواند با محیط اجتماعی خود، ارتباط لازم را برقرار کند، بیان حالت هیجانی و درکی را که دارد، برایش مشکل میشود، از همینرو در رفتارهای عاطفی کودک، بیاعتدالی به چشم میخورد و علت اینکه این قبیل کودکان خشمگین میشوند، آن است که اطرافیان اصرار دارند که آنها را از حالت انزوایی که دارند، بیرون آورند.
وی در رابطه با خصوصیات عاطفی و هیجانی کودکان منزوی اظهار کرد: معمولاً این قبیل کودکان، حالت قهر و آشتیناپذیری دارند، گاهی اوقات این حالت قهر تا حدی عمیق میشود که بههیچوجه حاضر به قبول دیگران و یا حتی یکی شدن با گروهها نیستند.
سلیمانی همچنین در رابطه با درمان این عارضه یادآور شد: توجه به این واقعیت که عدهای از کودکان گوشهگیر، به بزرگسالان ناشاد از نظر اجتماعی تبدیل میشوند، بهتنهایی علت کافی برای توجه به این مشکل است.
این روانشناس با اشاره به اینکه تعدادی نیز نمایش فیلمهای تهیه شده از مدلها به کودک منزوی را موثر میدانند، خاطرنشان کرد: در این روشها، گرچه تلاش از طرف بزرگسالان اعمال میشود، اما برای انتخاب مدل، از کمک همسالان کودک بهرهگیری میشود.
موفقیت در یک عمل، خصوصاً در حضور جمع، در کودک اعتمادبهنفس ایجاد میکند و در نگرشهای کودکان دیگر نسبت به او تغییراتی حاصل میشود. در مراحل عمیقتر، از درمان دارویی استفاده میکنند.
