معماری زیستی؛ جان گرفتن معماری

(قسمت اول)

طراحی نتو پلاسما، از داستان های علمی تخیلی که با به کارگیری از مواد نیمه زنده سعی در کاوش اثر ظهور و ترقی زیست شناسی  پیشرفته  بر طراحی و معماری را داشتند،  الهام گرفته شد. به این ترتیب، معماری دیگر محدود به  مواد بی جان متداول مثل چوب، بتون، استیل و غیره نیست. طراحی نئوپلاسما در واقع مواد زیستی را دستکاری کرده و یک رویکرد چند رشته ای از ترکیب معماری با زیست شناسی، میکروبیولوژی، بیوتکنولوژی پزشکی و جراحی اتخاذ می نماید.افرادی نظیر مارکس کروز و راشکل آرمسترانگ در بارتلت، بر روی مواد متابولیکی برای توسعه مواد مرکب پویا و دوست دار محیط زیست تحقیق می نمایند. این امر ویژگی های سیستم زنده را در ساختمان ها و شهر ایجاد می کند، سازه ها را به تغییر طی زمان با استفاده از منابع انرژی و مواد خام و پاسخ مناسب به تغییرات آب و هوایی در شهر وادار می سازد.

مواد تعاملی (Interactive Material)

راشل وینگ فیلد و همکارانش مواد هوشمندی خلق کرده اند که به حضور زیستی پاسخ می دهند و در حقیقت یک تجربه تعاملی بین انسان و مواد فراهم می آورد. «سایه معکوس» یا “Inverted Shadow”‌ یک طرح پیشنهادی برای سیستم کاشی کاری، برای فضاهای عمومی است.

هر کاشی یک پیکسل را شکل می دهد، که به حرکت سایه ای که روی آن افتاده است پاسخ می دهد، و با معکوس سایه روشن، از مسیر فیزیکی نقشه برداری می کند. مسیر نورانی تا زمانی که شما از آن فضا عبور می کنید روشن می ماند و یک نورپردازی موضعی و شخصی فراهمی می نماید.

تصویر زمینه واکنش پذیر به صدا است و یک بافت سنتی به ارمغان می آورد و آن را طوری زنده می نماید که به سطوح نویز محیط واکنش نشان می دهد. هرچه صدا بلندتر باشد نور پس زمینه (wallpaper) درخشش بیشتری خواهد داشت. این کاشی ها حضور انسان را کشف می کند و عملکردش اثر ملموسی در فضا دارد.

آلژاتکچر (Algaetecture= Alga + Architecture)

Alga به معنی جلبک است و آلژاتکچر کاربری جلبک ها در معماری است. آلژاتکچر از اصول میکروب شناسی  برای برداشت هیدروژن از جلبک استفاده می کند و انرژی برای زندگی بهینه را فراهم می نماید. جلبک ها از هر پرسه تولیدی ای بهتر و موثرتر تولید هیدروژن می نمایند، و از این رو یک منبع تجدید شونده زیست-توده و انرژی پایدار است.

سازه ی فتوبیوراکتور (PhotoBioReactor) ساخته شده توسط چارلز لی از سویی کارخانه ی سوخت تجدید شونده و از سوی دیگر گیاه زیست-پایدار است.  این طرح اشکال هنری به ارمغان آورد در عین حال اشکال این سازه منظره الهام بخش و تخیل برانگیزی در فضا ایجاد کرده است. دانشجویان دانشگاه کمبریج یک «خانه جلبکی» ساخته اند، بر این اساس که هیدروژن تولید شده از  75.2 پوند جلبک به کار رفته در این سازه، می تواند بیش از 4000 کیلو وات بر ساعت انرژی پایدار تولید نماید که این انرژی به نوبه خود می تواند به برق تبدیل شود.

بتن خود ترمیم شونده

چه می شود اگر بتن، که پرکاربردترین ماده ساختمان سازی در جهان است، می توانست ترک ها را پیدا کند و خودش آنها را بازسازی کند؟ در این صورت نه تنها به طور قابل ملاحظه ای در هزینه های صرفه جویی می شود، بلکه برای محیط زیست هم مفید خواهد بود؛ تولید بتن 10 درصد از میزان انتشار گاز گلخانه ای دی اکسید کربن را به خود اختصاص می دهد.

محققان با استفاده از روش های مبتنی بر زیست شناسی در تلاش اند بتن تولید کنند که، با استفاده از باکتری ها برای پر کردن سوراخ ها، خودش را ترمیم کند.

در دانشگاه تکنولوژی دلف در هلند، باکتری ها به کار گرفته شده اند تا «لیمستون؛ limeston» (کربنات کلسیم) تولید کنند و ترک ها را پر کنند. اگر ترکی در این بتن رخ دهد، آب و اکسیژنی که وارد ترک می شود باعث فعال شدن باکتری ها شده و باکتری های فعال تولید لیمستون می نمایند و ترک ها را پر می کنند.

قارچ های عایق کننده

قارچ های روی دیوار چیز بدی نیستند. Eben Bayer و Gavin McIntyre دو فارغ التحصیل دانشگاه پلی تکنیک Rensselaer نوعی ماده عایق کننده از قارچ ها اختراع کرده اند.

از مخلوط آب، آرد و قارچ صدفی، یک کود معدنی، عایق سبز یا “Greensulate”‌ ، ماده عایق کننده ارگانیک، و مقاوم به آتش سوزی، و تشکیل شده از یک فرایند کاملاً ارگانیک تولید خواهد شد. این دو، در تلاش اند تا Greensulate را برای ورود به بازار قوی تر و کامل تر نمایند و آن را برای استفاده در عایق کاری ساختمان آماده نمایند.

       ادامه دارد....

منابع:

bioarchitecture

ecovativedesign

algaetecture

biomaterials, aaet

مطالب مرتبط:

ایده های درخشان برای کاربرد تکنولوژی بیولومینسانس

ایده‌های درخشان در فناوری بیولومینسانس