فوتبال پایه در بی‌توجهی کامل

---

تیم فوتبال نوجوانان ایران با مربیگری علی دوستی در حال آماده سازی خود است. این تیم به مسابقات برون مرزی هم می رود و کماکان اخبار چندانی از این تیم منعکس نمی شود.

---

جدای از رسانه های مکتوب در رسانه ملی به عنوان رسانه ای تاثیر گذار کمترین توجه به این تیم را شاهدیم. گویا دو طرف ماجرا(مسئولان تیم و رسانه ای ها) دست به دست هم داده اند تا چنین تیم هایی که دوست داشتنی و آینده ساز هم هستند در فراموشی کامل به سر ببرند. در یک برنامه تلویزیونی پر مخاطب از مسئولان هواشناسی و اداره برق گرفته تا هواپیمایی و راهنمایی و رانندگی فرصت حضور دارند اما از تیم نوجوانان و اعضای آن خبری نیست! فلان مدیر عاملی که حرف زدنش چندش آور است و هر روز در یک تیم مسئولیت دارد و هزار انگ و تهمت پشت سرش است بارها و بارها مشتری دائمی برنامه است اما علی دوستی و تیمش حتی یک دقیقه روی آنتن نمی روند. بیراهه غیر ازاین است؟ این درست که شما باید جذابیت ایجاد کنی اما بحث کمک به فوتبال که داعیه آن را دارید چه می شود؟ این که چرا تیم های باشگاهی از این استان به آن استان می روند در سایه دلسوزی برای فوتبال انجام می شود اما تیم نوجوانان نیاز به دلسوزی ندارد!

در این میان و در حالی که اغلب رسانه ها در بیراهه به سر می برند متاسفانه فدراسیونی ها و مسئولان این تیم هم گویا از این رهگذر طفره خود را می زنند. چنین فضایی از بی توجهی شرایطی را فراهم می سازد تا نوجوان فوتبال ما با سپری شدن مدتی و رسیدن به مرز بزرگسالی و توجه بیش از حد رسانه ها ناگهان خود را گم کند. دهها و دهها بازیکن ملی پوشمان امروز با این درد همراه هستند و تحمل و ظرفیت این فشار را ندارند. باید باور کرد که این فشار کمتر از فشار مالی نیست. وقتی بازیکن تمرکز خود را از دست داد بازگرداندن او به شرایط عادی کاری است که گاه نشدنی می نماید. آیا همین چند جمله به اندازه یک تلنگر جدی کارساز خواهد بود؟

بهمن اسدی

 بخش ورزشی تبیان