رهنمودهای اخلاقی امام (ع) به مامون امام رضا(ع) مامون را متوجه این مسائل می نمودند که آدمی در هر جایگاهی که قرار می گیرد حتی مقام های مدیریتی که در راس هر کاری است باید پذیرش هرگونه امر به معروف و نهی از منکر را داشته باشد. مامون شخصیت عجیب و دوگانه ای داشت. از یک سو تظاهر به ایمان می کرد و شخصیت امام رضا(ع) را در همه ی زمینه ها از قبیل مسائل اخلاقی ،عبادی و.. تایید می نمود و از سوی دیگر تاب و تحمل نصایح اخلاقی امام رضا(ع) را نداشت که خوب مسلماً هدف او فریب امام رضا(ع) بود تا مهر تایید امام به کارهایش داشته باشد غافل از این که امام رضا(ع) آگاهتر و هوشیارتر از او بودند و هیچ گاه فریب خورده ی ریاکاری ها و مقدس مابی مامون نشدند. «امام رضا(ع)بسیار موعظت می نمود مامون را در خلوت و تخویف به حق تعالی می فرمود و تقبیح می کرد او را ،آنچه مرتکب می شد آن را از خلاف این و مامون به ظاهر این را قبول می نمود و به باطن در کراهت می افزود و بر او گران می بود و یک روز آن حضرت در آمد که یا امیر لا تشرک بعباده ربک احدا. مامون غلام را از آن بازداشت و خود متولی وضو شد و این موجب کدورت و حزن او گشت»[1]. بدین طریق امام رضا(ع) مامون را متوجه این مسائل می نمودند که آدمی در هر جایگاهی که قرار می گیرد حتی مقام های مدیریتی که در راس هر کاری است باید پذیرش هرگونه امر به معروف و نهی از منکر را داشته باشد. زیرا تنها از این طریق آن فرد حاکم و مسئول متوجه نقاط قوت و ضعف خویش خواهد شد. «اصولاً باید همیشه گروهی باشند تا مردم را موعظه کنند به یاد خدا آورند و آنها را متوجه اشتباهاتشان و گناهانشان کنند. مردم را به عدل الهی متوجه نمایند و این امری لازم و ضروری است و هیچ وقت جامعه از این بی نیاز است. این موعظه می تواند به دل نرمی و رقت دهد قساوت را از بین ببرد و خشم و شهوت را فرونشاند» .[2] پی نوشت ها: [1] - کشف الغمه فی معرفه الائمه انتشارات کتابفروشی اسلامیه- بی جا- تاریخ تالیف 687ه.ق- تاریخ ترجمه 938ه.ق- تالیف علی بن عیسی الاربلی مترجم علی بن حسین زوارئی- تصحیح ابراهیم میانجی مقدمه ابوالحسن شعرانی ج3 ص109 [2] - ده گفتار انتشارات صدرا- تهران قم1386- چاپ 24- تالیف مرتضی مطهری ص264 تحقیق مسجد قائمیه (زیرنظر امور مساجد اداره کل تبلیغات اسلامی خراسان رضوی) بخش حریم رضوی