امکان شرک انبیاء! در هنگام مطالعه آیه 65 سوره «زمر» این سۆال ممكن است به وجود آمده باشد. خداوند خطاب به پیامبر اكرم(صلى الله علیه وآله) مى فرماید: «به تو و به همه انبیاى پیشین وحى فرستاده شده است كه؛ اگر مشرك شوى مسلماً اعمالت «حبط» و نابود مى گردد و از زیانكاران خواهى بود» (وَ لَقَدْ أُوحِیَ إِلَیْكَ وَ إِلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَیَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِینَ). به این ترتیب، شرك، دو پیامد خطرناك دارد، حتى در مورد پیامبران الهى ـ اگر به فرض محال مشرك شوند: نخست، مسأله حبط اعمال است، و دوم، گرفتار خسران و زیان زندگى شدن. اما پاسخ روشن است: چراكه انبیا هرگز مشرك نخواهند شد، هر چند قدرت و اختیار بر این كار را دارند، و معصوم بودن، به معنى سلب قدرت و اختیار نیست، بلكه بالا بودن سطح معرفت آنها، و ارتباط مستقیم و مستمرشان با مبدأ وحى، مانع از این است كه آنها، حتى در یك لحظه فكر شرك به خود راه دهند، آیا طبیب هوشمند و حاذقى كه از تأثیر یك ماده سَمّى بسیار خطرناك و كشنده به خوبى آگاه است، هرگز ممكن است در حال اعتدال فكر، خود را به آن آلوده سازد؟ در حدیثى از امام على بن موسى الرضا(علیه السلام) به هنگامى كه مأمون سۆال از آیاتى كرد، نقل شده، كه امام فرمود: «منظور از این گونه آیات امت است، هر چند مخاطب رسول خدا(صلى الله علیه وآله) مى باشد هدف این است: اهمیت خطر شرك به همگان گوشزد شود، تا مردم بدانند وقتى خداوند با پیامبران بزرگش این چنین سخن مى گوید، تكلیف دیگران روشن است. و به تعبیر دیگر این از قبیل ضرب المثل معروف عرب است: اِیّاكَ أَعْنِی وَ اسْمَعِی یا جارَة، « منظورم توئى، ولى اى همسایه تو بشنو »! (اشاره به این كه ظاهراً خطاب به همسایه مى كند، ولى منظور، نزدیكان خودش مى باشد). همین معنى، در حدیثى از امام على بن موسى الرضا(علیه السلام) به هنگامى كه مأمون سۆال از آیاتى كرد، نقل شده، كه امام فرمود: «منظور از این گونه آیات امت است، هر چند مخاطب رسول خدا(علیه السلام) مى باشد».(1) پی نوشت: 1. تفسیر نمونه، جلد 19، صفحه 551. بخش اعتقادات شیعه تبیان منبع: سایت آل البیت