با لباس روحانیت آشنا شوید
لباس روحانیت به لباس پیامبر (ص) مشهور است. اگر شما هم می خواهید با اجزای لباس روحانیت آشنا شوید به سایت فرهنگی اطلاع رسانی تبیان رجوع کنید.
به گزارش روابط عمومی، بخش حوزه علمیه موسسه فرهنگی اطلاع رسانی تبیان در مقاله ای اجزای لباس روحانیت را معرفی کرد.
احمد اولیایی به اجزای این لباس اشاره می کند و در خصوص هر کدام توصیحاتی ارائه می کند. نظیر آنچه درباره عمامه می نویسد: «عمامه Ammame در فارسی مشهور به Emame (انگلیسی: turban) پوششی برای سر مردان، از پارچه نازک، که دور سر پیچیده میشود و معمولاً این پارچه را بر روی عرقچین و در قدیم بر روی نوعی شبکلاه می پیچیدهاند. بر اساس حالت و اندازه عمامه و همینطور نوع « تا زدن » پارچه عمامه و نوع بستن، آن را به دسته های طبرستانی، قمی، نجفی، عربی و... تقسیم می کنند. بطور کلی اندازه عمامه نیز مهم است.
طول عمامه باز از 6 متر تا گاه 11 متر متغیر است. هر اندازه طول پارچه عمامه بیشتر باشد، اندازه عمامه بسته شده بزرگتر است. عمامه از خصایص اعراب بوده است و بدان افتخار میکردند چندان که عنوان تاج اعراب یافته است. پس از ظهور اسلام، در سراسر کشورهای اسلامی رواج یافت، و در آغاز اهل فضل و علمای دین، و اندک اندک دیگر طبقات جامعه آنرا پذیرفتند ولی در اسپانیای دوره اسلامی چندان رواجی نگرفت و کمتر مورد استفاده بود و سپاهیان در این سرزمین هرگز عمامه را نپذیرفتند. اما در دیگر بلاد اسلامی بحدی اهمیت پیدا کرد که به عنوان میزان شخصیت و فضل افراد به شمار می رفت.
سادات نیز به سبب جریانهای تاریخی و انگیزههای مذهبی و اجتماعی و... از شعارها و علائم خاصی پیروی می کردند. از نظر دینی، استفاده سادات از عمامه سیاه، تأسی و پیروی از جد بزرگوارشان حضرت رسول اکرم صلی الله علیه وآله می باشد.
روایات زیادی وجود دارد که آن حضرت عمامه سیاه داشته است. شمسالدین ذهبی(دانشمند بزرگ اهل سنت) در مورد سیاه بودن عمامه حضرت پنج روایت را از صحاح سته و سایر منابع ذکر می کند که در اینجا به جهت اختصار به دو روایت اکتفاء می شود.جابر روایت می کند که پیامبر در روز فتح مکه وارد شهر شد در حالی که عمامه سیاه بر سر داشت.
جعفر بن عمرو بن حریث می گوید: پیامبرصلی الله علیه و آله را روی منبر دیدم در حالی که عمامه سیاه بر سر داشت و یک طرف آن بین شانههای او آویزان بود.همچنین پوشیدن عمامه سیاه میان اعراب مرسوم بوده، و حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام و عبد الرحمن ابن عوف و سعید بن مسیب و عمر و معاویه و ابوموسی اشعری و محمد بن حنیفه و ... عمامه شان سیاه بود .در دوران عباسیان چون جامه سیاه شعار آنان بوده و عموم مسلمانان ناگزیر بودند که عمامه همرنگ آنان بر سر بگذارند ائمه علیهم السلام با این کار مخالفت می کردند و فقط در بعضی از مواقع که مجبور می شدهاند، از روی تقیه از رنگ سیاه استفاده می کردند. در روایتی داود رقی می گوید: « شیعیان همیشه از امام صادق علیه السلام در مورد پوشیدن سیاه سۆال می کردند. حضرت را دیدیم که نشسته بود در حالی که جبه (نوعی لباس گشادی که روی بقیه لباس ها پوشیده می شود) سیاه و کلاه سیاه و خف (جوراب چرمی) سیاه با آستر سیاه پنبهای پوشیده بود.
سپس فرمود: "قلب خود را سفید کن هر چه می خواهی بپوش." صدوق؛ در توضیح فرموده است:" حضرت این کار را از روی اجبار و تقیه انجام داده است: زیرا وی در نزد دشمنان متهم بود که پوشیدن سیاه را جائز نمی داند."
ابن عنبه می نویسد که سید رضی؛ در میان طالبین اولین کسی بود که از علائم سیاه استفاده نمود. «و هو اول طالبی جعل علیه السواد».[6] از این عبارت فهمیده می شود که قبل از سید رضی، سادات از رنگ سیاه به عنوان شعار و علامت استفاده نمی کردند. و سید رضی، آغازگر شعار استفاده از علامت سیاه می باشد.
پس از سید رضی، به مرور استفاده از رنگ سیاه به عنوان علامت سادات در بین سادات و بنی هاشم مرسوم می شود. سید رضی، متولد 359 و متوفی 406 هجری قمری می باشد؛ بنابراین استفاده از علامت سیاه در بین سادات از ابتدای قرن چهارم به بعد مرسوم گردیده است. قبل از سید رضی، سادات از رنگ سیاه استفاده نمی کردند و یکی از علل آن مبارزه منفی آنان با بنی عباس بود که رنگ سیاه را شعار خودشان قرار داده بودند و به همین جهت روایاتی در کراهت پوشیدن لباس سیاه وارد شده است.»
علاقه مندان می توانند برای مشاهده متن کامل این مقاله به بخش حوزه علمیه سایت مراجعه نمایند.
تنظیم: هومن بهلولی
