مشکلات نعوظ طولانی پریاپیسم به معنای نعوظ طولانی‌مدت، ناخواسته و مداوم آلت تناسلی مردان است که ناشی از تحریک یا برانگیختگی جنسی نیست و معمولا دردناک است. این عارضه اگرچه شایع نیست اما نیاز به درمان طبی فوری دارد و در غیر این صورت به آسیب بافتی می‌انجامد و در نتیجه، فرد در آینده، هنگام برانگیختگی جنسی، نعوظ نخواهد داشت. پریاپیسم بیش از همه در پسران 5 تا 10 سال و مردان 20 تا 50 سال دیده می‌شود..... پریاپیسم انواع متعددی دارد که در هر یک از این انواع، علایم بیماری تا حدی متفاوت‌اند. پریاپیسم ایسکمیک پریاپیسم ایسکمیک یا پریاپیسم با جریان خون کم، نوعی از این بیماری است که در نتیجه اشکال در خروج خون از آلت تناسلی رخ می‌دهد. * علایم: نعوظ‌های ناخواسته‌ای که بیش از 4ساعت به طول می‌‌انجامد و تنه آلت سفت می‌شود اما معمولا نوک آن (حشفه) نرم می‌ماند. این نوع، بسیار دردناک است. اگر دچار نعوظ دردناک مداومی می‌شوید که خود به خود در کمتر از 4 ساعت برطرف می‌شود به پزشک مراجعه کنید تا با تجویز درمان از عود عارضه جلوگیری شود پریاپیسم غیرایسکمیک این نوع هنگامی رخ می‌دهد که مقدار زیادی خون به داخل آلت تناسلی وارد می‌شود. * علایم: نعوظ ناخواسته‌ای که دست کم 4 ساعت به طول می‌انجامد، بدون سفتی تنه آلت. نعوظی که به تحریک جنسی مرتبط نیست یا پس از تحریک جنسی بیش از حد تداوم پیدا می‌کند و معمولا بدون درد است. پریاپیسم عودکننده پریاپیسم عودکننده، شکلی از پریاپیسم ایسکمیک است که فروکش کرده و دوباره عود می‌کند. * علایم: این نوع معمولا دردناک است و عموما کمتر از 3 ساعت طول می‌کشد. کی باید رفت دکتر؟ در صورتی که نعوظ بیش از 4ساعت طول بکشد باید به اورژانس بیمارستان مراجعه کرد. اگر دچار نعوظ دردناک مداومی می‌شوید که خود به خود در کمتر از 4 ساعت برطرف می‌شود به پزشک مراجعه کنید تا با تجویز درمان از عود عارضه جلوگیری شود. این مشکل چگونه ایجاد می‌شود؟ نعوظ به طور طبیعی در پاسخ به تحریک جسمی یا روانی رخ می‌دهد. این تحریک باعث می‌شود برخی از عروق خونی شل و گشاد شوند و جریان خون به بافت اسفنجی درون آلت افزایش یابد و رگ‌های خونی که جریان خون را از آلت تناسلی خارج می‌کنند، در نتیجه افزایش فشار بسته ‌شوند و خون درون آلت به دام بیفتد. در نتیجه آلت پر از خون می‌شود. پس از پایان تحریک، خون به خارج از آلت جریان پیدا می‌کند و این اندام به حالت شل ابتدایی‌اش باز می‌گردد. پریاپیسم هنگامی رخ می‌دهد که بخشی از این سیستم، خون، رگ‌های خونی یا اعصاب کنترل‌کننده آنها دچار اشکال شده و جریان طبیعی خون مختل می‌شود. در نتیجه نعوظ ناخواسته‌ای به وجود می‌آید که ادامه پیدا می‌کند. بعضی بیماری‌ها با تاثیر بر هریک از سه بخش خون، رگ‌های خونی و اعصاب ممکن است پریاپیسم ایجاد کنند. برخی از شایع‌ترین عللی که منجر به بروز این مشکل جنسی می‌شوند، به شرح زیرند: بیماری‌های خونی بیماری‌های مربوط به خون در ایجاد پریاپیسم – معمولا نوع ایسکمیک آن- نقش دارند؛ یعنی به علت عدم توانایی خروج خون از آلت فرد دچار نعوظ ناخواسته می‌شود. از جمله این بیماری‌های خونی می‌توان به کم‌خونی سلول داسی شکل و لوسمی (سرطان خون) اشاره کرد. پریاپیسم در کم‌خونی داسی‌شکل ممکن است خود به خود برطرف شود. این نوع پریاپیسم معمولا قبل از بلوغ اتفاق نمی‌افتد. 42درصد از افراد مبتلا به کم‌خونی داسی‌شکل ممکن است به آن مبتلا شوند. به نظر می‌رسد علت پریاپیسم، کاهش فشار اکسیژن و pH به علت خون راکد در آلت و در نتیجه داسی شدن گلبول‌های قرمز باشد. یک چهارم این بیماران که دچار پریاپیسم می‌شوند، به درجاتی از ناتوانی جنسی مبتلا هستند. درمان پریاپیسم باید بلافاصله پس از تشخیص شروع شود. ابتدا درمان دارویی توسط پزشک انجام می‌شود و در صورت عدم تاثیر، درمان‌های جراحی برای بیمار در نظر گرفته می‌شود. هر چه درمان زودتر صورت گیرد احتمال بروز ناتوانی جنسی در فرد مبتلا به پریاپیسم کمتر می‌شود داروها معمولا پریاپیسم نوع ایسکمیک ممکن است عارضه جانبی برخی داروها باشد. از داروهایی که ممکن است پریاپیسم ایجاد کنند، می‌توان به اینها اشاره کرد: داروهای خوراکی برای درمان اختلال نعوظ مانند سیلدنافیل (ویاگرا) و وردنافیل (لویترا).داروهای تزریق‌شده به آلت تناسلی برای درمان اشکال نعوظ مانند پاپاورین، داروهای ضدافسردگی مانند فلوکستین (پروزاک) و بوپروپیون (ولبوترین)، داروهای مورد استفاده برای درمان روان‌پریشی مانند ریسپریدون و اولنازاپین، داروهای ضداضطراب مانند دیازپام و داروهای رقیق‌کننده خون مانند وارفارین و هپارین. روان‌گردان‌های غیرمجاز برخی از داروهای غیرقانونی یا موادی که مورد سوءمصرف قرار می‌گیرند، ممکن است پریاپیسم ایجاد کنند؛ از جمله مصرف تفریحی داروهای درمان‌کننده اختلال نعوظ مانند ویاگرا، الکل، کوکایین، ماری‌جوانا یا اکستازی. سایر عوامل آسیب طناب نخاعی، بیماری‌های دستگاه عصبی مانند ام‌اس، بیماری‌های ‌متابولیک مانند دیابت و لخته‌های خونی، زهر حیوانات مانند زهر عقرب یا عنکبوت بیوه سیاه. برخی سرطان‌ها: هرچند مکانیسم ایجاد پریاپیسم در سرطان‌ها نامشخص است ولی می‌تواند ناشی از ابتلای گسترده آلت توسط سرطان یا مسدود شدن رگ‌های آن به وسیله تومور یا تحریک مداوم عصب مربوط به نعوظ باشد. تهاجم سلول‌های سرطانی می‌تواند ناشی از سرطان‌های مثانه، پروستات، کلیه و دستگاه گوارش و خون باشد. پریاپیسم بین 20 تا 50 درصد در تهاجم سلول‌های سرطانی به آلت مشاهده می‌شود. ضربه ضربه یا جراحت عمیق به ناحیه تناسلی می‌تواند سبب آسیب به رگ‌های خونی آلت شود که در نهایت ممکن است به پریاپیسم در فرد مبتلا منجر شود. عوارض و عواقب پریاپیسم ایسکمیک می‌تواند باعث عوارض وخیمی شود. خون به دام افتاده درون آلت تناسلی از اکسیژن تهی شده و باعث آسیب به بافت‌ها می‌شود. در صورتی که نعوظ بیش از 4 ساعت ادامه پیدا کند خون بدون اکسیژن شروع به نابود کردن بافت‌ها در آلت تناسلی می‌کند و در نهایت باعث اختلال نعوظ در فرد و از شکل افتادن آلت تناسلی می‌شود. ناتوانی جنسی به‌عنوان بدترین و ناگوارترین عارضه پریاپیسم به شمار می‌رود. پریاپیسم را باید یکی از اورژانس‌های پزشکی به حساب آورد. درمان پریاپیسم باید بلافاصله پس از تشخیص شروع شود. ابتدا درمان دارویی توسط پزشک انجام می‌شود و در صورت عدم تاثیر، درمان‌های جراحی برای بیمار در نظر گرفته می‌شود. هر چه درمان زودتر صورت گیرد احتمال بروز ناتوانی جنسی در فرد مبتلا به پریاپیسم کمتر می‌شود. بخش خانواده ایرانی تبیان منبع: دکتر سیدکاظم فروتن/ اورولوژیست- سلامت ایرانیان مطالب مرتبط : فواید رابطه جنسی سالم مشکل فراگیر در رابطه جنسی بهداشت جنسی در زنان