روح بيمارت را به طبيبش بسپار! روح انسان هم مانند جسمش هست. اگر روح انسان بيمار شود، اولين و مهمترين کاري که بايد بکند، اجتناب از گناه است. بعد بايد به قرآن مراجعه نمايد. خداوند متعال در قرآن با انسانها صحبت مي کند و داروهايي را براي شفاي انواع امراض روحي به انسان مي شناساند و انسان را به سوي خودش راهنمايي مي کند. « وَ تُنَزَّلُ مِنَ القُرانِ ما هُوَ شِفآءٌ و رحمةٌ لِلمُؤمِنينَ » ؛ «و آنچه از قرآن فرستاديم شفاي دل و رحمت الهي براي اهل ايمان است.»(1) همه ما مي دانيم که اگر انساني جسمش مريض شود، جهت درمان و رفع کسالتش خودش را به پزشک مي رساند. طبيب بعد از معاينه ي بيمار، نسخه اي براي او مي نويسد و طرز استفاده از داروها و همچنين دستورات لازم را جهت بهبودي بيمار به او تذکر مي دهد و او را از مصرف چيزهايي که برايش ضرر دارد، منع مي کند. حال اگر بيمار، داروها را به موقع مصرف نمايد اما از چيزهايي که برايش ضرر دارد، پرهيز نکند، بهبودي نمي يابد و مرضش درمان نمي شود. اما اگر مريض، داروها را به موقع مصرف کند و از چيزهايي که برايش مضّر است پرهيز کند خيلي زود درمان مي شود و دوباره سلامتي جسماني اش را بدست مي آورد. روح انسان هم مانند جسمش هست. اگر روح انسان بيمار شود، اولين و مهمترين کاري که بايد بکند، اجتناب از گناه است. بعد بايد به قرآن مراجعه نمايد. خداوند متعال در قرآن با انسانها صحبت مي کند و داروهايي را براي شفاي انواع امراض روحي به انسان مي شناساند و انسان را به سوي خودش راهنمايي مي کند. اگر انساني به قرآن روي آورد، اما از گناه پرهيز نکند، قرآن به روح آن شخص تأثيري نخواهد گذاشت اما اگر انساني به قرآن روي آورد و از گناه و زشتيها اجتناب نمايد، قرآن، شفابخش روحش خواهد شد. اگر راهروان راه حقيقت به قرآن رو آورند و شب روز قرآن بخوانند، اما از حسد، خودنمايي، از رياست طلبي و امراض روحي ديگر دوري نکنند و از گناهان بيشماري که در کمين انسان هستند، پرهيز نکنند، حتي اگر شبانه روز به ذکر و مناجات بپردازند، حتي اگر شبها، نماز شب بخوانند، باز هم اين عبادتها نمي تواند شفابخش روح بيماران شود و در يک جا راکد مي مانند و به کمالات نمي رسند. مگر اينکه صادقانه از گناه اجتناب کنند و به دستورات قرآن عمل نمايند. قرآن شفابخش روح پرهيزکاران خداجوست. اين دنيا زودگذر است و عمر انسان خيلي زود به پايان مي رسد و عجله کردن بر عمل نيک بهتر است. قال رسول الله(ص): مَن عمِلش علي غيرِ عَلمٍ کانَ ما يُفسدُ اکثرَ ممّا يَصلِح ؛ کسي که ندانسته عملي انجام دهد، خراب کردنش از درست کردنش بيشتر است « يا ايّها النّاس قد جآأتکم موعظةٌ مِن ربّکم و شِفاءٌ لمّا في الصّدور و هديً و رحمةٌ للمؤمنين قلب فضل اللهِ و برحمته فبذلک فليَفرَ حُوا هو خيرٌ ممّا يجمعون »(2) از مردم عالم، نامه اي که همه پند و اندرز و شفاي دلهاي شما و هدايت و رحمت مومنان است، از جانب خدا براي نجات شما آمد. اي رسول، به خلق بگو که شما بايد منحصراً به فضل و رحمت خدا شادمان شويد و به نزول قرآن مسرور باشيد که آن مفيدتر از ثروتي است که به خود اندوخته مي کنيد. رسول اکرم صلي الله عليه وآله مي فرمايد: مردم همانند مريضند و خداوند به منزله ي طبيب است و مصلحت مريض در چيزي است که طبيب مصلحت مي داند. براي رسيدن به کمالات استاد لازم است. قال رسول الله(ص): مَن عمِلش علي غيرِ عَلمٍ کانَ ما يُفسدُ اکثرَ ممّا يَصلِح ؛ کسي که ندانسته عملي انجام دهد، خراب کردنش از درست کردنش بيشتر است. راه سير و سلوک دراز و پرپيچ و خم است و شيطان هر لحظه در کمين است تا انسان را در چاه غفلت گرفتار نمايد. اگر انسان با راهها آشنايي نداشته باشد، نمي تواند خودش را به مقصد برساند. انسان هر چقدر زرنگ و تيزهوش باشد، نمي تواند خودسرانه و ندانسته راه را بپيمايد. تمام مسافرها به راهنما احتياج دارند. هر مسافري که سوار کشتي يا قطار يا هواپيما شود، آرزو دارد هر چه سريعتر سالم و سلامت به مقصد برسد و فقط راننده و راهنماي راه آشناست که مي تواند راه را از بيراهه تشخيص دهد و مسافر را سالم و سلامت به مقصد برساند.کاروان راهروان حق نيز مثل مسافرها به استاد و راهنماي کامل نيازمند هستند. البته استاد، بايد فرهيخته و نمونه باشد تا بتواند شاگردانش را به کمال برساند. پي نوشت ها: 1- سوره ي اسرا، آيه 82. 2- سوره يونس، آيات 58-57. بخش قرآن تبيان منبع : کتاب طبيب روح،علي اصغر قنبرين